------------------------------------------------------------------------- Intro ------------------------------------------------------------------------- รักครั้งแรกของผม เกิดขึ้นจากความเปนเพื่อนร่วมชั้นเดียวกัน ระหว่างผมและเขา...ใช่ครับ!!! คุณอ่านไม่ผิดหรอก คนๆนั้นที่ผมเรียกว่าเขา เพราะเค้าเป็นผู้ชาย มันอาจจะแปลกไปซักหน่อยที่ผมจะแอบรักคนเพศเดียวกัน แต่...ความรักไม่ได้จำกัดเพศนี่ครับ ถึงแม้ว่ามันจะผิดแปลกไปอยู่บ้าง แต่.....ผมก็รักเค้าไปแล้วนี่นา ผมแอบรักเค้าตั้งแต่ตอนอยู่มัธยมปลายปี 1 จนตอนนี้ผมอยู่ปี 2 แล้ว ผมก้อยังคงแอบรักต่อไป . . . . นางฟ้าของผมสดใสน่ารักเป็นที่รักของทุกๆคนในโรงเรียน ผมน่ะรักเค้ามากเลยนะ แต่..ก็ได้แค่แอบรัก ก็ผมมันขี้อาย ปากแข็ง ไม่กล้าแสดงออก สู้เพื่อนผมก็ไม่ได้ ไอนั่นน่ะบอกรักนางฟ้าของมันก้องโลกทุกวี่ทุกวัน เฮ้อผมล่ะอิจฉามันจิงๆ . . . . ผมเป็นคนขี้อาย ไม่กล้าแม้กระทั่งบอกรักคนที่ตัวเองรัก ทั้งๆที่เค้าพยายามตื้อผมแทบเป็นแทบตาย แต่ผมก็ไม่ยอมตอบรับรักเค้าอยู่ดี ผมได้แต่ปล่อยให้เค้ามาตื้อผมอยู่อย่างนั้นทุกวันๆอย่างไม่มีทีท่าว่ารังเกียจ ผมหวังว่ามันอาจจะทำให้เค้าเข้าจัยด้วยตัวเองได้ว่าผมก็รักเค้าเช่นกัน . . . . ผมเป็นคนตรงไปตรงมา ชอบไม่ชอบอะไรก็บอกออกมาตรงๆ ไม่เหมือนเพื่อนรักผมหรอก ไอนั่นน่ะ..แอบรักนางฟ้าของมันมาตั้งแต่ขึ้นมอปลายปี 1 แล้ว จนตอนนี้อยู่ปี 2 แล้วมันยังเก็บความรู้สึกไว้อยู่เลย ผมนับถือมันจริงๆ แล้วตอนนี้ผมก็รักนางฟ้าอยู่คนหนึ่ง ผมประกาศก้องโลกทุกวันว่าห้ามใครหน้าไหนมายุ่งกับนางฟ้าของผม แต่นางฟ้าของผมก็ไม่ตอบรับรักซักทีทั้งๆที่ผมก้อพอรู้ว่าเค้าก็ไม่ได้รังเกียจอะไรผมซักนิดออกจะปล่อยให้ผมตามตื้ออยู่ทุกวี่ทุกวันด้วยซ้ำไป. ------------------------------------------------------------------------- Part 1 โรงเรียนมัธยมเทฮัน โรงเรียนชายล้วนที่ใหญ่ที่สุดในกรุงโซล และยังเปนโรงเรียนที่พวกผู้ดีมีเงินต่างพากันส่งลูกหลานมาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ เพราะนอกจากจะใหญ่ที่สุดแล้ว การเรียนการสอนยังการันตีได้ว่าดีเลิศ เพราะสามารถทำให้เด็กนักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 3 เกือบทุกคน สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยดังๆในกรุงโซลได้เป็นแถวๆ ณ หอประชุมใหญ่ โรงเรียนมัธยมเทฮัน วันนี้นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ทุกคนต้องเข้ารับฟังการบบรรยายพิเศษเกี่ยวกับการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่จะเกิดขึ้นในอีก 1 ปีข้างหน้า การบรรยายเป็นไปอย่างน่าเบื่อหน่าย เด็กๆหลายคนนั่งคุยกันเบาๆบ้างก้อนั่งคอตก หรือไม่ก้อนั่งพยักหน้าโดยที่ตายังปิดอยู่กันเป็นแถวๆ แต่..ก้อยังมีคนที่ตั้งใจฟังอยู่บ้าง แต่นั่นก็เป็นเพราะนั่งอยู่ใกล้กับระยะสายตาของอาจารย์ที่กำลังถลนตาใส่อยู่นั่นเอง แจจุง...ไปห้องน้ำกันเถอะ หนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักราวเด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ นามว่า คิม จุนซู นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ห้อง A มีดวงตาคู่เล็กที่เวลายิ้มแทบจะมองไม่เห็น ปากเล็กสีผลเชอร์รี่สุกเม้มเข้าหากันเพื่อรอคำตอบจากเพื่อนสนิท ผิวขาวสดใสเปล่งปลั่งบวกด้วยรูปร่างบอบบางที่คนทั้งโรงเรียนต่างเต็มใจมอบตำแหน่งนางฟ้าประจำโรงเรียนให้ กำลังส่งสายตาออดอ้อนไปยังเพื่อนสาว(เอ๊ย!!!...โรงเรียนชายล้วนเว้ย)อ่า...เพื่อนชายคนสวย(?)ที่นั่งอยู่ข้างๆให้ไปห้องน้ำเป็นเพื่อน ตอนนี้เลยหรอจุนซูคิม แจจุง..หนุ่มน้อยหน้าหวานราวผู้หญิง เพื่อนสนิทและเรียนห้องเดียวกับจุนซู มีดวงตากลมโต จมูกโด่งได้รูป ปากเล็กสีผลเชอร์รี่สุก ผิวขาวสุขภาพดีและรูปร่างบอบบางบางที่ขนาดผู้หญิงจริงๆ...ยังอาย ตำแหน่งนางฟ้าอีกคน ประจำโรงเรียนหันมาพูดกับเพื่อนตัวเล็กของเค้าด้วยสีหน้ากังวลจนเกือบจะซีด หางตาคู่สวยถูกส่งไปยังอาจารย์ที่นั่งอยูใกล้ๆ จะไม่ให้กังวลได้ไง..อาจารย์ฮีบอนจ้องหน้าผม จนตาจะหลุดออกมานอกเบ้าแล้ว ให้ลุกตอนนี้มีหวังโดนด่าชัวร์ อืม..ไปเหอะ กลัวไรเล่า..จารย์ฮีบอนน่ะไม่กล้ายุ่งกับพวกเราหรอก อีกอย่างมันก็ใกล้พักแล้วด้วยน่า คนตัวเล็กที่มองตามสายตาของเพื่อน ไปหยุดที่หน้าอาจารย์ฮีบอน ก็รู้ทันทีว่าเพื่อนคนสวยของเค้ากำลังกลัวอาจารย์หาเรื่องหักคะแนนตัวเองอีก จึงออกแรงฉุดมือเพื่อนคนสวยให้ลุกขึ้น โค้งตัวนิดหน่อยเพื่อเปนมรรยาท ก่อนออกเดินไปห้องน้ำของหอประชุม . . . ก้อเพราะอาจารย์ฮีบอนไม่ค่อยชอบหน้าแจจุง สาเหตุเป็นเพราะ..ชอง ยุนโฮคนหล่อ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ที่อาจารย์แกอยากจะเก็บมาไว้ในคอลเลกชั่นกิ๊กของแก แต่......ไม่สำเร็จ เพราะยุนโฮคนหล่อ...ชอบแจจุงคนสวย เพื่อนผมน่ะสิ แถมยังประกาศอีกว่า ใครหน้าไหนก็แล้วแต่ ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนหรืออาจารย์หากมาทำให้แจจุงร้องไห้ คนนั้น...เค้าไม่เอาไว้แน่!!!!!! ยัยอาจารย์นั่นจึงทำได้แค่หาเรื่องมาตัดคะแนนแจจุงอยู่บ่อยๆ จนผมต้องวิ่งโร่ไปฟ้องยุนโฮอยู่เป็นประจำ ก็แจจุงน่ะ...ขี้เกรงใจ ทั้งๆที่ยุนโฮก็บอกเองว่า..ถ้ามีปัญหาให้บอกเค้าทันที ผมก้อเลยต้องสนองน้ำใจซะหน่อย.....ก็กลัวเสียน้ำใจนี่นา . . . . เมื่อมาถึงห้องน้ำ จุนซูเดินเข้าไปจนถึงห้องน้ำห้องสุดท้าย มองซ้ายมองขวา แล้วเดินกลับออกมา เพื่อนคนสวยที่มองการกระทำของเพื่อนตัวเล็กอยู่ตลอดจึงพูดออกมา อ้าว...ไม่เข้าล่ะแจจุงพูดขึ้น พร้อมเอียงคอส่งสีหน้าสงสัยที่มองยังไงก็น่ารักถามเพื่อนตัวเล็กที่เดินมาหยุดหน้าห้องน้ำ พลางหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังหาอะไรซักอย่าง . . . . . . . เปลี่ยนใจแล้ว...ไปเข้าข้างล่างดีกว่าตอบเพื่อนคนสวยให้หายสงสัย แล้วออกแรงจูงมือเดินลงไปชั้นล่างของหอประชุม แจจุงเดินตามแรงจูงของเพื่อนตัวเล็ก ไม่ได้เอะใจสงสัยเกี่ยวกับการกระทำของเพื่อนเท่าใดนัก ห้องน้ำข้างบนคงสกปรก...จุนซูคงไม่อยากเข้ามั้ง . . . . อ๊ะ..อยู่นั่นเอง เสียงเพื่อนตัวเล็กพูดขึ้นเบาๆ เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง ทำให้แจจุงหลุดจากความคิดของเค้า และหันไปมองเพื่อนรักอย่างสงสัย แล้วก็ได้เห็นสายตาของเพื่อนตัวเล็กกำลังจับจ้องอะไรบางอย่าง แจจุงไม่รอช้า รีบมองตามสายตานั้น แล้วก็ได้เห็น. ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน ความสูง 180 เซนติเมตร มาพร้อมทรงผมที่เมื่อก่อนเคยสั้นแบบทรงสกินเฮด บัดนี้ยาวขึ้นจนปลายผมระต้นคอ เซตให้ข้างหลังตั้งขึ้นแบบพั้งค์ๆ ผมหน้าเริ่มยาวมาปิดหน้าผากที่มักจะส่องแสงอยู่ตลอดเวลา บวกด้วยหน้าตาที่จัดว่าหล่อติดอันดับต้นๆ (ย้ำ.ต้นๆ) ของโรงเรียน กำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ้าวกับเพื่อนๆในกลุ่มอย่างอารมณ์ดีอยู่บริเวณหน้าห้องพยาบาล ทั้งๆที่เวลานี้ เค้าควรจะนั่งอยู่บนหอประชุมเหมือนกับนักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 คนอื่นๆ(เทอ 2 คนด้วยแหละย่ะ...คนแต่ง) และคนที่ว่านั้นจะเป็นใครที่ไหนไม่ได้นอกจาก......ปาร์ค ยูชอน นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ห้อง B ลูกชายเจ้าของโรงเรียนมัธยมเทฮันที่ยิ่งใหญ่......แห่งกรุงโซล ปาร์ค ยูชอน หนุ่มหล่อสุดฤทธิ์ รูปก็หล่อพ่อก็รวย แถมการเรียนก็จัดว่าเลิศ กิจกรรมก็เด่น แล้วยังเป็นนักกีฬาฟุตบอลประจำโรงเรียนอีก อะไรมันจาเพอร์เฟคขนาดนี้เนี่ยฮ้า!!! หล่อจิงๆ(จุนซูโหมดเพ้อ) นี่นายไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำจริงๆใช่มั้ยเนี่ย...เห็นเค้าลุกออกมาเลยลุกตามมาซิท่าเพื่อนคนสวยพูดขึ้นอย่างรู้ทัน จุนซูที่กำลังมองยูชอนอย่างเพ้อๆจึงหันหน้ามายิ้มบางๆให้เพื่อนคนรัก พลางปรับสีหน้าให้เข้าสู่โหมดปกติ ใช่แล้ว...เมื่อกี้ตอนนั่งอย่าบนหอประชุม เค้าเห็นยูชอนลุกออกมากับเพื่อนในกลุ่ม 2-3 คน เค้าคาดว่าร่างสูงคงเดินไปเข้าห้องน้ำ จึงรีบหันไปชวนแจจุงไปเข้าห้องน้ำทันที เค้าอยากเห็นหน้าคนที่เค้าแอบรักมา 1 ปีเต็มใจจะขาดอยู่แล้ว เพราะตั้งแต่เปิดเทอมมาได้อาทิตย์นึง เค้ายังไม่ได้เห็นยูชอนใกล้ๆเลย แม้เมื่อวานยูชอนจะเพิ่งมาเดินผ่านหน้าเค้าไปก็เหอะ แต่ตอนนั้นมันมีอารมณ์หมั่นไส้อยู่ก็เลยมองแค่แวบเดียว อีกอย่างเค้าต้องทนเก็บความคิดถึงมาตั้ง 2 เดือนในระหว่างปิดเทอม ทำได้แค่นั่งดูรูปที่แอบถ่ายไว้จนมันเปื่อยแทบจะขาดเป็นชิ้นๆอยู่แล้ว พอมีโอกาส..ก็ขอซักหน่อยเหอะน่า แจจุงอ่า...ก็เราอยากเห็นหน้าเค้าชัดๆนี่นา บนหอประชุมได้ที่ไม่ดี..บดบังอาหารตาเราหมดคนตัวเล็กพูดงอนๆพลางพองลมจนแก้มป่องใส่เพื่อนคนสวยที่หัวเราะคิกคักใส่ เหนแล้วล่ะ...นั่งบ่นคนนู้นคนนี้อยู่บนหอประชุมตั้งนาน จับใจความได้ว่าไอบ้านั่น...จะบังยูชอนไมนักหนานะ!!!!!! เอ้า...อาหารตามายืนให้จ้องแล้ว ก็จ้องไปซิ พอใจเมื่อไหร่เรียกด้วยนะพูดพลางหัวเราะคิกคักใส่เพื่อนตัวเล็ก ที่หันมามองค้อนเข้าให้ จุนซูจึงแยกไปนั่งลงที่โต๊ะไม้หินอ่อนที่มีต้นไม้บังตัวเค้าไม่ให้ยูชอนสามารถเห็นได้ ส่วนแจจุงเดินแยกออกมาตั้งใจจะหยิบสมุดที่วางไว้บนโต๊ะลงทะเบียนสำหรับนักเรียนที่เข้าฟังการบรรยายพิเศษครั้งนี้ขึ้นมาดูเล่น แต่.... ขอโทษครับมือเรียวของร่างบางที่กำลังจะหยิบสมุดกลับต้องชักกับมาที่เดิม เพราะมือของเค้าชนเข้ากับมือหนาที่กำลังจะหยิบสมุดเล่มเดียวกันโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาดูเจ้าของมือนั้น อยากได้สมุดแบบผมหรอ...เดี๋ยวผมซื้อให้....2 โหลเลยเสียงทุ้มต่ำออกจะกวนเล็กๆส่งเสียงออกมา ทำให้ร่างบางต้องเงยหน้าขึ้น เพราะเสียงที่ว่ามันคุ้นเหลือเกิน และก็เปนไปอย่างที่คิด ไม่ใช่ใครที่ไหน...ชอง ยุนโฮ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ห้อง B เพื่อนกลุ่มเดียวกับปาร์ค ยูชอนและเป็นคนที่กำลังหลงรักเค้าหัวปรักหัวปรำนั่นเอง 'ชอง ยุนโฮ ชายหนุ่มร่างสูง หุ่นสมส่วน ดวงตาคู่เล็กที่อยู่บนหน้าอันหล่อเหลา มักจะหายไปเวลายิ้ม จมูกโด่งได้รูปรับกับใบหน้า มาพร้อมกับทรงผมที่เซตมาแบบธรรมดา ทุกองค์ประกอบทำให้ผู้ชายคนนี้เพอร์เฟคได้ทันที โดยไม่มีใครคัดค้าน ยะ..ยุน..ยุนโฮเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาสบตาร่างสูง แจจุงก็จิตใจปั่นป่วน เพียงแค่เอ่ยชื่อก็ดูเหมือนมันยากเย็นซะเหลือเกิน ใบหน้าเรียวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ก้อนเนื้อที่อยู่ในอกข้างซ้ายของเค้า มันแทบจะทะลุออกมาเต้นระบำฮูลาฮูลาอยู่ข้างนอกเลยทีเดียว ลงมาทำอะไรข้างล่างหรอครับ..จะขึ้นไปข้างบนอีกมั้ย??เสียงทุ้มนุ่มหู ถามคำถามร่างบางที่เค้าปะกาศก้องทั้งโรงเรียนว่ารักนักรักหนา แต่ร่างบางตรงหน้าก็ไม่ยอมตอบรับรักเค้าซักทีทั้งๆที่เค้าก้อพอรู้ว่าร่างบางคนนี้ไม่ได้รังเกียจอะไรเค้าซักนิดออกจะปล่อยให้เค้าตามตื้ออยู่ทุกวี่ทุกวันด้วยซ้ำ แถมตอนนี้ยังก้มหน้างุดๆเขินเค้าอีกตะหาก น่ารักจริงๆเว้ยเฮ้ย ยุนโฮ...หล่อจัง อ๊า!!!!!จะทำไงดีเนี่ย>________< แจจุงไม่ตอบคำถาม เพียงแต่ส่ายหน้าเร็วๆ เปนคำตอบให้ยุนโฮเข้าใจว่าไม่ขึ้นไปแล้วนั่นเอง จริงๆแล้ว ผมก้อชอบยุนโฮ ไม่น้อยไปกว่าที่ยุนโฮชอบผมเลย แต่..ผมมันขี้อายเกินไปที่จะบอกว่าผมก็รักยุนโฮ ที่ทำได้ก็คือปล่อยหั้ยยุนโฮตามตื้อโดยที่ไม่รังเกียจ และนั่น..อาจจะทำให้ยุนโฮเข้าใจได้ด้วยตัวเองว่าผม..ก็คิดเหมือนกัน ซักวัน...ชั้นจะบอกนายนะยุนโฮ..รออีกหน่อยนะ -------------------------------------------------------------------------- ส่วนยูชอนที่คุยกับเพื่อนอยู่หน้าห้องพยาบาล กลุ่มของยูชอน ประกอบไปด้วยนักเรียนสุดหล่อพ่อรวยทั้งหมด 4 คน ยูชอน, ยุนโฮ,คังอิน และ ซีวอน ทั้ง 4 คนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล จนตอนนี้อยู่มัธยมปลายปี 2 ความสัมพันธ์ของทั้ง 4 คนก้อไม่สั่นคลอน กลับแน่นแฟ้นขึ้นทุกวันๆ แต่ยูชอนจะสนิทกับยุนโฮมากที่สุดเพราะบ้านทั้ง 2 คนอยู่ติดกันทำให้รู้เขารู้เรามากกว่าเพื่อนอีก 2 คนนั่นเอง เฮ้ยไอไก่ไอวอนนั่นนางฟ้าป่าววะ..นั่นน่ะๆคุยกะจีเนียสบอยแห่งปี 1 อยู่น่ะอยู่ดีๆคังอินก็พูดโพล่งขึ้นมา พลางชี้นิ้วไปยังเป้าหมายที่เค้าพยายามยืนจ้องตั้งแต่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้หินอ่อน จนตอนนี้ลุกมาคุยกับเด็กปี 1 ที่เข้ามาใหม่ให้เพื่อนอีก 2 คนมองตาม ยูชอนรีบมองตามไปทันที ก้อนางฟ้าทั้งโรงเรียนมี 2 คน คนนึงไอยุนโฮเพื่อนเค้าเองที่คาบไปกิน คนนั้นน่ะเพื่อนๆไม่กล้าแซวหรอก ไอยุนมันหวงโคตร งั้นที่ไอคังบอกก็ไม่ต้องเดาเลยว่าใคร เพราะเหลืออยู่คนเดียว อ๊า!!!!นั่นไง.คิม จุนซู นางฟ้าสุดน่ารักของผมปาร์ค ยูชอน.ฮิ้ววววววว!!! ใช่ครับ..ผมปาร์ค ยูชอนสุดหล่อ ผมกำลังหลงรักจุนซู นางฟ้าน้อยตัวเล็กหัวปรักหัวปรำ เหมือนที่ไอยุนเพื่อนผมมันชอบนางฟ้าหน้าสวยที่ชื่อแจจุงนั่นแหละ แต่..ผมมันพวกแสดงออกไม่เก่ง ปากไม่ตรงกับใจ ปากแข็งอีกตะหาก เจอเค้าทีไรก็ทักทายนิดๆหน่อยๆ สู้ไอยุนก็ไม่ได้ ไอนั่นน่ะ ประกาศก้องโลกไปแล้ว ว่ามันรักแจจุงห้ามใครยุ่งเด็ดขาด คนที่หมายปองแจจุงก้อเลย..แห้วรับประทานไปเป็นแถวๆ ความซวยก็เลยตกมาอยู่ที่ผม ก็ในเมื่อแจจุงมีเจ้าของ(โคตรโหด)แล้ว นางฟ้าอีกคนก็เลยเป็นที่หมายปองของบรรดาหนุ่มๆมากกว่าปกติเป็นพิเศษ ไอผมก็ไม่กล้าบอกว่ารักเค้า ก็เลยต้องเหนื่อย คอยกันท่าไอคนที่จะเข้ามาจีบจุนซูอยู่ลับๆทุกวัน ทำไมต้องลับๆอ่ะหรอ..ก็ถ้าจุนซูรู้ เค้าก้อรู้ดิว่าผมชอบเค้า โอ๊ยยย!!!ไม่เอาหรอกผมอ๊ายยยยอายยย>________< ที่ผมทำก้ออย่างเช่น เมื่อวานตอนเช้าผมได้ยินไอดองวุค รุ่นพี่ปี 3 เปนอีกคนที่คลั่งไคล้จุนซูบอกกับเพื่อนมันว่าจะขอนัดจุนซูไปดูหนัง เพราะมันได้ตั๋วหนังเรื่องโลมาแบ๊วส์เพื่อนรัก ที่กำลังจะเข้าฉายเร็วๆนี้มา 2 ใบ ผมไม่รู้หรอกว่าไอดองมันไปรู้ได้ไงว่าจุนซูของผมชอบโลมาหรือไม่มันก้อบังเอิญ แต่ที่ผมรู้คือคำตอบของจุนซูต้องเซย์เยสแน่นอน ก็จุนซูของผมชอบโลมายิ่งกว่าอะไรดีน่ะซิ ดังนั้นไม่ได้การแล้วผมต้องขัดขวางๆๆๆๆๆๆๆๆผมจึงไปแอบดูตารางสอนห้องมันว่าตอนไหนมั่งที่มันไม่อยู่ห้อง อาแล้วพระเจ้าก็เข้าข้างผม เพราะตอนบ่ายมันมีเรียนพละดังนั้นหลังพักเที่ยงจึงไม่มีใครกลับมาที่ห้องอีก พอทานเข้าเสร็จ..ผมไม่รอช้ารีบไปที่ห้องปี 3 ห้อง B ทันที มองแผนผังที่นั่งของนักเรียนที่แปะไว้หน้าประตูสักครู่ก่อนเดินไปที่โต๊ะเป้าหมายที่คาดว่าจะเก็บตัวปัญหาเอาไว้ อ่า!!!!!แล้วผมก็เจอ ผมโห่ร้องด้วยความดีใจ น้ำตาลูกผู้ชายก็พาลจะไหลออกมาดื้อๆ ที่จะสามารถกำจัดตั๋วหนังที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่จุนซูของผมชอบไปได้ ผมกำลังจะขยำตั๋วหนังทิ้ง แต่แล้ว..จิตสำนึกในด้านดีของผมมันก้อบกว่าให้เก็บตั๋วไว้ เอาไว้ดูกับจุนซูน้อยของผม อ๊าคคคคค!!!อะไรมันจะเพอร์เฟคแบบนี้ ทั้งหล่อทั้งฉลาด สมแล้วที่เป็น ปาร์ค ยูชอน ผมแอบชื่นชมตัวเองในใจแล้วรีบเดินออกไปจากห้องนั้นทันที แล้วระหว่างทางผมก็เหนไอดองมันกำลังชวนจุนซูน้อยของผมพอดี ผมทำหน้าเฉยๆตอนเดินผ่านและได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ตอนแรกเหมือนจุนซูจะไม่ตกลงมันด้วยนะ แอบเห็นจุนซูเหลือบมองมาที่ผมด้วย(แวบหนึ่งอ่ะ) จากนั้นหน้ามันก็บานเปนกระด้งผมเลยคาดว่าจุนซูคงตกลงมันแล้ว ผมล่ะหมั่นไส้ อยากกระโดดถีบให้หน้ามันเหลือเท่าถ้วยกาแฟจิงๆหั้ยตายเหอะ แต่ช่างเถอะ..ตั๋วอยู่ที่ผมแล้ว กร๊ากกกกกกั่กกั่ก!!! แล้วตั๋วก้อยังอยู่กับผมจนถึงตอนนี้ ก็ผมไม่กล้าไปชวนเค้านี่นาTTvTT เอาน่าตั๋วมันกำหนดไว้ว่าจะฉายวันที่ 20 วันนี้วันที่ 15 เองอีกตั้ง 5 วัน สู้ๆเว้ยยูชอนน* ------------------------------------------------------------------ จุนซูนี่หว่า..แล้วนั่นใครวะยูชอนถามขึ้นพลางหันไปถามคังอินกับซีวอนที่ยืนมองอยู่เหมือนกัน จำไม่ได้ว่าชื่อไรว่ะ แต่ที่รักกรูเค้าบอกว่านั่นน่ะอัจฉริยะปี 1 สอบเข้าที่นี่ได้คะแนนเต็มนะเว้ยยคังอินตอบคำถามตามที่เคยได้ฟังคำบอกเล่าจากลีทึกรุ่นพี่ปี 3 ที่เค้าเรียกเต็มปากว่าที่รัก แหวะที่รักกก ซีวอนหันมาพูดแซวเพื่อนสนิทพร้อมทำหน้าพะอืดพะอมกับการเรียกคนรักของเพื่อนว่าที่รัก แทนชื่อ . . . . . ไมวะก้อกรูรักของกรูคังอินพูดพลางยักไหล่ ประมาณว่ากรูจะเรียก..ใครจะทำไม ทำไมจุนซูดูสนิทกับมันจังวะ!!!น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยจะพอใจกับสิ่งที่ได้เห็น และความสงสัย ก็ทำให้ยูชอนเผลอพูดออกมา เพื่อนทั้ง 2 จึงมองหน้ากันแล้วขำออกมาเบาๆ หึงอ่ะเด๊..ไอคนปากแข็ง หล่อด้วยนะเว้ยพวกรุ่นน้องแมร่งกรี๊ดกันเต็มเลย(ได้ข่าวว่าชายล้วน..คนแต่ง)เป็นอีกครั้งที่คังอินพูดออกมา โดยที่ยูชอนดูท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์กับคำบอกเล่าของเพื่อนเท่าใดนัก เดี๋ยวกรูมาพูดพลางเดินไปยังเป้าหมายที่กำลังคุยอย่างสนิทสนมกับไอรุ่นน้องคนนั้น เพื่อน 2 คนขำคิกคักกับท่าทางหึงออกนอกหน้าของเพื่อนปากแข็งของตัวเอง . . . . . . ชางมินใช่คนที่มรึงบอกว่าเป็นญาติกะจุนซูป่าววะไอคัง หลังจากแอบขำเพื่อนไก่จอมปากแข็ง ซีวอนก็หันมาพูดกับคิงอิน ที่ไอคังเล่าให้ฟัง..ชิม ชางมินเด็กอัจฉริยะคนนั้นเปนลูกพี่ลูกน้องกับจุนซูนี่หว่า สงสัยไอไก่ยังไม่รู้แหงๆ ช่ายยยแล้ววไอไก่มันยังไม่รู้เรื่องน่ะ ชางมินเพิ่งกลับมาจากเมกา เรื่องทุกเรื่องของจุนซูที่มันให้คนไปสืบ เลยไม่มีเรื่องของชางมินไงล่ะ5555+สมน้ำหน้ามันว่ะ..เหนหน้ามันมะ กร๊ากกกก!!! ไอไก่เพื่อนเค้ามันลงทุนโคตร..จ้างนักสืบหาข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับ คิม จุนซู ทั้งประวัติอย่างละเอียด พักอยู่ไหน มีพี่น้องกี่คน ชอบอะไรไม่ชอบอะไร แต่รู้สึกในประวัติจะบอกแค่พี่น้องที่อยู่ที่เกาหลี แต่ไม่มีเกี่ยวกับชิม ชางมิน ลูกพี่ลูกน้องของจุนซูที่ไปอยู่เมกาตั้งแต่ตอนขึ้นมอต้นเลย สงสัยมั้ย???..ว่าทำไมผมถึงรู้ ก้อลูกพี่ลูกน้องของทึกกี้ที่อยู่เมกา ชื่อฮีชอล บอกทึกกี้ว่าแฟนของเค้าจะกลับมาอยู่โรงเรียนเดียวกันกับพวกเรา และคนๆนั้นก็คือชิม ชางมิน ไงล่ะ..หายสงสัยแล้วนะ เด๋วจาหาว่าหล่อแล้วยังรู้มากกอีกคังล่ะกลุ้มม* หวังว่ามันคงไม่ไปต่อยเค้าหรอกนะแม้จะขำไปกับคังอิน แต่ก้ออดที่จะเป็นห่วงเพื่อนรักไม่ได้ ก็ไอยูชอนน่ะ เห็นเงียบๆอย่างงั้น แต่เวลาเลือดขึ้นหน้าขึ้นมา ก็น่ากลัวพอสมควร แล้วดูท่าเดินมันดิยังกะจิ๊กโก๋วอนหาตรีนมาโปะหน้ายังไงอย่างงั้นจิงๆหั้ยตายเหอะ ไม่หรอกน่าเชื่อดิมันไม่กล้าพูดอะไรมากต่อหน้าจุนซูหรอก เฮอะไม่มีทางแม้รู้ว่ายูชอนโมโหจนแทบบ้าแล้ว คังอินก็ยังมั่นใจว่าอย่างยูชอนไม่กล้าไปทำกริยาทรามๆต่อหน้านางฟ้าน้อยนามว่าจุนซูหรอก ------------------------------------------------------------------ มาที่จุนซู อ๊ะ!!!...มินมิ๊นนนนนนเสียงหวานมีเสน่ห์ติดจะแหบเล็กน้อย ตะโกนเรียกลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกาได้ไม่นาน และมาสอบเข้าชั้นปี 1 โรงเรียนเดียวกับตัวเอง . . . ไง..ฮยอง ตกลงได้ไปดูป่าวเรื่องโลมาแบ๊วส์โลมาบ๊องส์อะไรนั่นอ่ะรีบแยกตัวออกจากลุ่มเพื่อเดินมาหาพี่ชายหน้าสวยก่อนจะตะโกนเรียกเสียงดังให้น่าอายไปมากกว่านี้ พลางถามคำถามที่พี่ชายเล่าว่ามีคนชวนไปดูหนังเรื่องโลมาแบ๊วส์ๆไรซักอย่างที่เจ้าตัวอยากดูนักอยากดูหนา ไม่อ่ะพี่ดองวุคขี้โม้มากเลย บอกพี่ว่ามีตั๋ว แต่พอมาวันนี้มาขอโทษใหญ่เลย บอกว่าไม่มีแล้ว อะไรของเค้าก็ไม่รุ แต่พี่ก็ไม่ได้อยากจะไปกับเค้าหรอก แค่ตอบตกลงไปอย่างงั้นแหละ..เพราะหมั่นไส้ใครบางคน ตอบคำถามน้องชายที่กำลังแอบขำเค้าเล็กๆเมื่อได้ฟังคำตอบ พี่ยูชอนล่ะซิ..ใช่มะ?? ถามพี่ชายพลางทำหน้าแบบเด็กแก่แดดรู้มากไปซะทุกเรื่อง เรียกค้อนวงเบ้อเริ่มจากใบหน้าคนน่ารักได้ทันที ก็ตานั่น..อยากทำเป็นไม่สนใจพี่ตอนที่พี่ดองวุคมาชวนพี่เองนี่นา..ฮึ หน้าตาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีที่พูดถึงเรื่องเมื่อวาน แม้จะพยายามไม่สนจัยกับท่าทางเฉยชาไม่รู้ไม่ชี้ของร่างสูงแล้วก็เถอะ รู้ทั้งรู้ว่าร่างสูงไม่ได้มารู้เรื่องที่เค้าแอบรักตัวเองซักหน่อยแต่พอพูดแล้วมันก็โมโหเหมือนกันแหะ ทำหน้าเฉยมาก ไม่เคยสนใจเลยว่าเค้าจะไปทำอะไรกะใครฮึ เสียเวลานั่งแอบมองตั้งนานจิงๆ.ชริ โกรธผมหรอจุนซูเสียงทุ้มนุ่มลึกที่แสนจะคุ้นหูของคนตัวเล็ก เป็นคำพูดที่ยาวกว่าปกติที่เคยคุยกัน และแม้จะไม่ได้ยินออกมาจากปากของเจ้าตัวบ่อยนัก แต่จุนซูก้อจำมันได้ดีว่าเป็นเสียงของใคร เรียกสติคนตัวเล็กที่อยู่ในอารมณ์ขุ่นมัวให้หันกลับไปมองเจ้าของเสียงทุ้มที่อยู่เบื้องหลังนั้นทันที ยะ..ยู..ยู..ชะชอน..ยูชอน!!!!เรียกชื่อร่างสูงราวกับจะตะโกนให้โลกได้รับรู้ไปด้วย ใบหน้าเรียวของคนตัวเล็กขึ้นสีแดงระเรื่อ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากคนที่เรียกได้ว่าเป็นน้องได้อย่างง่ายดาย ก็ดูซิเมื่อกี้โกรธแทบป็นแทบตาย พอเจ้าตัวเดินมากลับหน้าแดงซะงั้น ผม..ชางมินรู้จักพี่ยูชอนตั้งแต่ก่อนมาเข้าโรงเรียนนี้แล้ว ก็พี่ชายตัวเล็กของผม ส่งรูปไปให้ดูที่อเมริกาโดยส่งผ่านทางอีเมลล์อยู่บ่อยๆ แถมยังเล่าเรื่องต่างๆให้ฟังจนผมอยากจะเห็นจริงๆว่าคนชื่อปาร์ค ยูชอน มีอะไรดี ถึงขนาดทำให้พี่ชายที่น่ารักของผมเพ้อ.ได้ขนาดนี้!!! แล้วผมก็เห็นพี่ยูชอนตัวเป็นๆมายืนปั้นหน้ายักษ์จ้องหน้าผมอยู่เบื้องหลังพี่จุนซูอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ตอนที่ผมกำลังคุยกับพี่ชายตัวเล็กอยู่ จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ทำให้คาดเดาได้ว่า ปาร์ค ยูชอน คนนี้ ต้องหลงรักพี่ชายของผมแหงๆ เพราะเจ้าตัวกำลังแสดงอาการหึงหวงพี่ชายผมอย่างรุนแรงทีเดียว ไออาการกระฟัดกระเฟียด แถมจมูกบานผิดมนุษย์ไม่มีผิดหรอกหึงชัวร์!!! เนื่องจากน่าจะยังไม่รู้ว่าผมเป็นน้องชายของพี่จุนซู อีกอย่างผมรู้มาว่าพี่ชายตัวเล็กของผมยังไม่กล้าสารภาพรักพี่ปากห้อยเลย(ดูดิ..คนไรปากห้อยจิงๆ..นึกว่ารูปมันหลอก ที่แท้มันห้อยโดยธรรมชาติ.มิน)ผมก็เลยทำทีเป็นพูดชื่อพี่เค้าออกมาซะงั้น 555+แล้วหน้ายักษ์ของพี่เค้า ก็เปลี่ยนเป็นเทพบุตรสุดหล่อ ที่ผู้ชายหล่อน้อยที่ไหนอย่างผมยังอึ้ง!!!(แต่ยังแอบจ้องผมเป็นระยะๆ)น้องชายที่แสนดีคนนี้ขอทำหน้าที่เป็นกามเทพสื่อรักให้แล้วกันนะคร้าบบบบ!!!! อ่าพี่ยูชอนมาและ ผมไปก่อนนะพี่จุนซูชางมินยิ้มหน้าบานพลางเอามือตบไหล่คนตัวเล็กที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายเบาๆ ซึ่งตอนนี้กำลังก้มหน้างุดๆอยู่ ให้รู้ว่าเค้ากำลังจะไปแล้ว แล้วยิ้มหวานให้พี่ชายสุดหล่อที่น่าจะมาเป็นว่าที่พี่เขยในไม่ช้านี้ ยินดีที่ได้รู้จักฮะพี่ยูชอน ผม..ชิม ชางมิน ลูกพี่ลูกน้องของพี่จุนซูพูดเน้นย้ำคำว่าลูกพี่ลูกน้องเพื่อไม่ให้ร่างสูงที่กำลังจ้องมือเค้าที่วางบนไหล่เล็ก ไม่ให้เข้าใจผิดไปมากกว่าเดิม . . . . . . . . . . . เพล้งงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!เก๊งงงเก๊งงงงงๆๆๆๆๆ เสียงบางสิ่งที่ฉาบไว้บนหน้าร่างสูงที่พยายามทำตัวเป็นจิ๊กโก๋วอนหาตรีน เพื่อสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวเอง แตกร่วงกราวลงมาจากใบหน้าอันหล่อเหลาอย่างไม่มีชิ้นดี (อ่อกกรูอ๊ายยยอายยย..กรูอุตส่าห์ทำเก๊กไปจ้องเค้าจนกรูปวดลูกกะตาแทบต๊ายยยยย!!!!) เอ่อ..ครับ พี่ปาร์ค ยูชอน ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันหลังจากพยายามทำหน้าให้เข้าสู่โหมดปกติได้สำเร็จ ก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับว่าที่น้องภรรยา(?)ในอนาคต งั้นผมไปก่อนนะฮะ..ฝากพี่ชายผมด้วย ไปนะพี่จุนซูพูดเสร็จพลางดันหลังพี่ชายตัวเล็กให้ไปข้างหน้าแล้วเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเหนน้องชายของนางฟ้าในดวงใจเดินหายลับไปแล้ว.ปาร์ค ยูชอนจึงทำลายความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างเค้ากับจุนซู ด้วยคำพูดที่ยาวขึ้นกว่าคำว่า หวัดดี ที่มีไว้สำหรับใช้ทักทายคนตัวเล็กในเวลาที่พบเจอกัน TBC -------------------------------------------------- Part 2 -------------------------------------------------- หวัดดีครับ..จุนซู(เป็นไงยาวกว่าหวัดดีป๊ะล่ะ??....ยูชอน)เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น โดยที่เจ้าของชื่อแสนน่ารัก ยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่เช่นเดิม . . . . . . ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคน 2 คน ชวนให้เกิดบรรยากาศอันแสนจะน่าอึดอัด ยูชอนเป็นฝ่ายทนไม่ไหวขึ้นมาเสียก่อน จึงตัดสินใจกล่าวออกมาอีกครั้ง ถ้าจุนซูไม่อยากเห็นหน้าผมผมไปก็ได้ครับร่างสูงเอ่ยออกมาเบาๆ ทั้งเสียงทั้งหน้าตาในตอนนี้ หากจุนซูเงยหน้าขึ้นมาเห็น ก็คงจะรู้ว่าน้อยใจมากแค่ไหน . . . . ถึงกล่าวออกไปอย่างนั้น แต่ร่างกายกลับยังคงไม่ไปไหน สายตาตัดพ้อถูกส่งไปยังคนตัวเล็กที่ก้มหน้างุดๆ ที่ไม่ยอมสนใจเค้าเลยแม้แต่นิดเดียว ยูชอนเห็นดังนั้น จึงตัดสินใจก้าวออกไปให้พ้นจากบรรยากาศอันแสนจะน่าอึดอัดเช่นนี้ด้วยอารมณ์น้อยใจที่ยากเกินจะบรรยาย.. แต่ขณะที่กำลังจาก้าวผ่านคนตัวเล็ก แขนแกร่งข้างขวา ก้อถูกจับยึดไว้ด้วยมือเล็กของนางฟ้าในดวงใจของเค้า ยูชอนสะดุ้งเล็กน้อยและรีบหันกลับไปตามแรงจับยึดแบบถือสิทธิ์ของร่างบาง o_Oจุนซู..ทำไรฟะ ตื่นเต้นนะเว้ยยยย!!! อย่าเพิ่งไปซิยูชอนคำพูดเชิงบังคับถูกส่งผ่านออกมาจากปากแดงของคนตัวเล็ก ที่ก่อนหน้านี้ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูง บัดนี้ใบหน้าน่ารัก หวานราวผู้หญิง กลับเงยขึ้นพลางส่งสายตาอ้อนวอนเชิงบังคับมาที่เค้า อย่ามองผมอย่างง้านนนจุนซู้วววอ่อยยย!!จะละลายแล้ววววว* . . . . อ่ะ..เอ่อ.กะ..ก็..จะจุนซู..มะ..ไม่..อยากเห็นหน้า..ผมนี่ครับ!!!พูดจาละล่ำละลักกว่าจะเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดได้ เพราะความตื่นเต้นเกินเหตุของร่างสูงที่หน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อไปถึงไหนต่อไหนแล้ว คนตัวเล็กเมื่อได้ฟังเหตุผลของร่างสูง กระตุกยิ้มเล็กน้อย เราบอกหรอ..ว่าไม่อยากเห็นพูดเสียงยียวนให้คนตรงหน้า มือเล็กยังคงจับยึดแขนแกร่งอย่างถือสิทธิ์อยู่อย่างนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยง่ายๆ กะ..ก็เมื่อกี้..จะ..จุนซูเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยขึ้นมามองผมเลย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ ยูชอนก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้ ก็เล่นปล่อยให้เค้ายืนเก้ๆกังๆอยู่ตั้งนาน ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลยนี่นา ก็เงยขึ้นมาแล้วนี่ไงหรืออยากให้ก้มลงไปอีก...หืม?? ถามคำถามกวนประสาทร่างสูง พลางหัวเราะคิกคัก ก็เมื่อกี้มันเขินจนทำอะไรไม่ถูกนี่นาแต่นานๆทีจะได้อยู่สองต่อสองกับยูชอน จะปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปง่ายๆได้ไงเล่า!!! มะ..ไม่ครับ เงยหน้าแบบนี้แหละดีแล้วผมจะได้เห็นหน้าสวยๆของจุนซูชัดๆไงครับตอบคำถามคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้มองมาที่เค้าอย่างอึ้งๆ แถมใบหน้าหวานยังขึ้นสีแดงระเรื่องอย่างปิดไม่มิดเมื่อได้ฟังคำตอบที่ไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้ยินออกมาจากปากของร่างสูง โอกาสลอยมาอยู่ตรงหน้านี้แล้วกรูยอมหน้าด้าน ไม่องไม่อายมันแล้วเว้ยยยยยยยย* . . . . ยูชอนอ่าชมเราหรอเนี่ย>/////////< (ไปเจอเค้าแล้วเขิน..แต่ประกาศปาวๆว่ารักเค้าต่อหน้าคนอื่นกลับไม่เขิน..อิหมีบ๊องส์เอ๊ยย!!...คนแต่ง)ยุนโฮพูดพลางทำสีหน้าหน้าให้น่าเห็นใจทีสุด ส่งสายตาปิ๊งปั๊งวิบวับอ้อนวอนเพื่อนรักที่ทำหน้ามุ่ยอยู่ ไปก็ได้..แต่..เค้าไม่ไปจริงๆนะ แม้ยูชอนจะอยากนอนเพื่อลืมเธอมากกว่า แต่ก็อดสงสารเพื่อนหน้าหมีไม่ได้ ก็ดูดิ..ตัวโตอย่างกับหมี แต่มาทำสายตาออดอ้อนยังกะหมาตัวน้อยๆ..อืมๆน่าเห็นใจๆ(- -)(_ _) เออ..ไม่ไปๆโกหกเพื่อนรักคำโต แต่..เพื่อข่าวดีที่รออยู่ข้างหน้า เค้า..ก็ต้องทำ!!! . . . . . . . จุนซู..จะไปไหนล่ะ แจจุงถามขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนรักลุกเดินออกไปจากโต๊ะที่นั่งอยู่ ไปห้องน้ำน่ะเด๋วมานะโกหกเพื่อนคนสวยให้หายสงสัย แล้วจึงเดินออกไป เพื่อเปิดโอกาสให้ยุนโฮที่กำลังจะมาถึง สามารถคุยกับเพื่อนรักได้สะดวกยิ่งขึ้น จากนั้นขาเรียวจึงเดินไปรออยู่ตรงมุมตึก ร่างบางโผล่ใบหน้าหวานออกไปมองหาคนที่รอคอย จึงได้เห็นยุนโฮเดินมา ตามมาด้วยคนที่เค้าเพิ่งแกล้งไปเมื่อตอนกลางวัน ยุนโฮเดินมาเจอจุนซูก่อน ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยกับการปรากฏตัวของร่างบาง นิ้วชี้เรียวเล็กของจุนซูถูกยกขึ้นมาแตะที่กลีบปากบางและนิ้วหัวแม่มือที่ถูกชี้ไปทางโต๊ะที่เพื่อนคนสวยนั่งอยู่ เป็นการสื่อสารทางอ้อมว่าเงียบๆ..แจจุงอยู่ทางโน้นยุนโฮพยักหน้าเบาๆเพื่อไม่ให้เพื่อนรักที่เดินตามมาสงสัยก่อนเดินจากไป เพื่อมุ่งตรงไปหาหัวใจ!!!! . . . . . . . ส่วนยูชอนที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตาอยู่นั้น กลับถูกแรงจากไหนก็ไม่ทราบกระชากแขนแกร่งให้เข้าไปทางมุมตึก ร่างสูงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ปากห้อยเตรียมร้องแหกปากโว้กว้ากโวยวาย แต่พอเงยหน้าขึ้นมองบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างทั้งร่างกลับนิ่งสนิท ใบหน้าคมที่เริ่มมีเลือดมาหล่อเลี้ยงบ้างแล้ว กลับถูกดูดหายไปอีกระลอก ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ตาคมเริ่มมีน้ำใสๆคลอ ยูชอนเพิ่งจะรู้เด๋วนี้เองว่า นอกจากเค้าจะขี้อาย ปากแข็ง ไม่กล้าแสดงออกแล้ว เค้ายังเป็นคนหวั่นไหวมากถึงมากที่สุดอีกด้วย คนตัวเล็กเห็นดังนั้น เริ่มรู้สึกผิดที่แกล้งร่างสูงมากเกินไป ปากเล็กเตรียมพูดขอโทษและอธิบายสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นไปเมื่อตอนกลางวัน ขอโทะจุนซูยังพูดไม่ทันจบประโยค ยูชอนก็โพล่งขึ้นมาก่อน ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ..จุนซูๆไม่ผิดหรอกที่ไม่ตอบตกลงผม ไม่ต้องกังวลหรอกครับ..ผมไม่ได้เป็นอะไรเลยแม้ปากจะบอกไม่เป็นไร แต่สีหน้าและน้ำเสียงกลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง จุนซูมองร่างสูงอย่างงงๆกับสิ่งที่พูดออกมา เนื่องจากคิดไปเอง อะไรของเค้าฟะ..เราจะขอโทษที่แกล้งไปเมื่อกลางวัน ดันหาว่าเรารู้สึกผิดเลยมาขอโทษอีก แต่..ระยังพูดไม่จบประโยคอีกครั้ง ร่างสูงก้อแทรกขึ้นมาอีก ไม่เปนไรครับจุนซูผมไม่เป็นไรจริงๆแล้วก็ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ..คนที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษมันคือผม...ผมขอโทษที่รักจุนซูฝ่ายเดียวขอโทษที่หน้าด้านไปสารภาพรักจุนซูทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ขอโทษที่ทำให้จุนซูเสียเวลามาขอโทษผม..ขอโทะ..อื้อ!!~คำพูดมากมายที่เกิดจากความน้อยใจพรั่งพรูออกมาไม่หยุดจากปากห้อย..เอ๊ย!!!..ปากหนา แต่ก้อเงียบลงเมื่อคนตัวเล็กทนไม่ไหว 2 มือเล็ก กระชากคอเสื้อร่างสูงตรงหน้าลงมา จนใบหน้าของยูชอนอยู่ติดชิดกับใบหน้าของนางฟ้าในดวงใจของเค้า จุนซูไม่รอช้ารีบประกบบางเข้ากับกลีบปากหนา เพื่อปิดปากคนขี้น้อยใจ เป็นจูบแรกที่ไม่หวือหวา ไม่นุ่มนวล แต่ก็เป็นวิธีที่ทำให้ปาร์ค ยูชอนสงบสติลงได้วิธีหนึ่งเลยทีเดียว ส่วนยูชอน..เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ไม่คิดไม่ฝันว่านางฟ้าที่ปฏิเสธรักเค้า จะทำถึงขนาดนี้!!!~ โอ้ววววจะ..จุนซูววววว!!!!!!!จูวจูวจูบโผ้มมมมมมมมมมมมมมมม!!!!อ่อยกรูจาเปนลมคับพี่น้อง!!!!!~ ทีนี้ก็เงียบได้แล้วซินะ!!!หลังจากปลดปล่อยร่างสูงออกจากความงุนงง คนตัวเล็กก็พูดเสียงดังออกมาด้วยความโมโห โดยมียูชอนยืนมองตาปริบๆพยักหน้ารับ เราจะบอกว่า เราขอโทษที่แกล้งปฏิเสธยูชอนไปเมื่อตอนกลางวัน ก็ยูชอนน่ะชอบทำเป็นไม่สนใจเรา ชอบทำเหมือนเราไม่มีตัวตน เราก็เลยกะจะแกล้งเล่นเฉยๆ แล้วตอนบ่ายก็จะมาขอโทษและอธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ยูชอนก็คิดไปเองว่าเราจะมาขอโทษเพราะเรารู้สึกผิดคำพูดที่อัดอั้นไว้ ระเบิดออกมาจากปากบางของคนตัวเล็ก เมื่อได้โอกาสเป็นฝ่ายพูดบ้าง ใบหน้าหวานยังเจือสีแดงระเรื่อกับสิ่งที่เจ้าตัวเพิ่งทำลงไป เราดีใจมากแค่ไหนรู้มั้ย ที่ยูชอนก็ใจตรงกับเรา เราฮึกเรารู้สึกไม่ดีมากเลยที่ต้องแกล้งยูชอนไปอย่างนั้น เราแค่..ฮึก..อยากให้ยูชอนรู้ว่า..ฮึก..การแอบรักข้างเดียวมาเป็นปี..มันทรมานแค่ไหน..ก็เท่านั้นฮือออเราขอโทษ!!!!!!!!!!~เมื่อระบายความอัดอั้นออกมาจนหมด ก็วิ่งหนีไปเหมือนนางเอกหนังอินตะระเดีย แต่มันต่างกันตรงที่ว่าไอพระเอกปากห้อยมันยังยืนงงและเอ๋อรับประทานอยู่ ไม่ได้วิ่งตามเหมือนที่มันต้องเกิดขึ้นอย่างในหนังอ่ะเซ่!!!! ------------------------------------------------------------------------- ตัดมาที่คู่หวานชื่น หลังจากที่ส่งตัวเพื่อนรักปากห้อยสู่อุ้งมือนางฟ้าในดวงใจของมันได้สำเร็จ ยุนโฮก็ตรงปรี่มาที่โต๊ะหินอ่อนที่แจจุงนั่งหันหลังอยู่ อื๊อ!!~..ปิดตาเราทำไมล่ะจุนซูเล่นอะไรเป็นเด็กๆ..คริคริเพื่อนคนสวยที่คิดว่ามือปริศนาที่ปิดตาตัวเองคือมือของเพื่อนรัก กล่าวออกมาเบาๆกับการกระทำของเพื่อน แต่.เมื่อรู้สึกว่ามือที่ปิดตาอยู่ไม่เล็กและไม่นุ่มนิ่มน่าสัมผัสเหมือนมือของเพื่อนรัก ร่างบางจึงโวยวายไปพร้อมๆกับแกะมือปริศนาออกจากตาคู่สวย อ๋าใครเนี่ย??ไม่ใช่จุนซูอ่า..ปล่อยน้า!!!!!!!!~ปากบางเอื่อยโวยวายแกมขอร้องเจื้อยแจ้ว เงียบก่อนซิคับคนสวยเสียงทุ้มอันแสนจะคุ้นหูดังออกมาจากปากหนาของร่างสูงที่แสนจะคุ้นเคย แจจุงหยุดดิ้นใบหน้าหวานกลับขึ้นสีแดงระเรื่อภายใต้อุ้งมือใหญ่เมื่อรับรู้ว่าใครเป็นคนปิดตาของเค้า เอามืออกได้แล้วยุนโฮ~เราเจ็บแล้วนะ~ร่างบางเริ่มโวยวายอีกครั้งเมื่อมือใหญ่ ยังไม่ยอมออกไปจากใบหน้าหวานของตัวเอง แปปนะครับเฮ้ย!!!!ไม่เคยเห็นคนหรือไงวะคนนี้ของกูอย่ามามองเฟ้ยยยย!!!~จากเสียงทุ้มนุ่มหูในตอนแรกที่มีไว้สำหรับนางฟ้าคนสวย กลับเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมด้วยสายตาตี่(?)ที่กวาดมองไปทั่วราวกับจะฆ่าคนได้ เพราะตั้งแต่เค้าเดินเข้ามาหาแจจุงที่นั่งอยู่เดียวตั้งแต่เมื่อกี้ เค้าก็สังเกตเห็นว่ามีเด็กนักเรียนคนอื่นๆนั่งจ้องนางฟ้าของเค้าตาเยิ้มกันอยู่หลายฝูง(?)(นานๆทีไอหมีมันจะไม่มาคุมคับ..เป็นโอกาสเดียวที่พวกผมจะได้มองนางฟ้าเต็มๆตาคับ/เหล่าฝูงลิงนักเรียนชาย)โดยที่เจ้าตัวนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือไม่ได้สนใจใคร หึงว้อยยยยยหวงว้อยยยยยไม่ให้ใครมองเว้ยยยยยย!!!!~(ยุนโฮคำรามในใจ) ยังไม่รีบย้ายตูดแดงๆไปกันอีกเราะเด๋วพ่อปั๊ดดเหนี่ยววว!!!!~เหล่าฝูงลิงทั้งหลายต่างวิ่งกุรีกุจรหนีกันออกไปคนละทิศละทาง เพราะเป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่า ชอง ยุนโฮ เพื่อนรักของ ปาร์ค ยูชอน มีอิทธิพลภายในโรงเรียนแห่งนี้มากแค่ไหน เมื่อเหล่าฝูงลิงหายออกไปจนหมด ยุนโฮจึงเอามืออกจาตานางฟ้าคนสวยของเค้า แล้วถือโอกาสนั่งลงตรงฝั่งตรงข้ามโดยไม่ต้องรอคำเชิญชวนจากเจ้าของที่ นั่งตรงนี้ดีกว่าจะได้มองเห็นหน้าชัดๆ!!!อ่า.สวยจิงๆเลยยย ยุนโฮนั่งเท้าคางจ้องมองคนสวยอย่างตั้งใจ สายตาคมมองคนตรงหน้าที่เอาแต่นั่งเงียบ แถมยังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือโดยไม่สนใจเค้าอีกต่างหาก ซักพักใบหน้าหวานก็เงยขึ้นมามองคนตรงหน้าแล้วรีบก้มกลับไปพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออยู่หลายครั้ง ยุนโฮอดยิ้มตามกลับพฤติกรรมน่ารักๆของร่างบางไม่ได้ ริมฝีปากหนาจึงระบายยิ้มบางๆตรงมุมปากอยู่ตลอดเวลา มองผมตรงๆเลยก็ได้ครับแจผมไม่ว่าอะไรหรอกนะพูดแซวคนตรงหน้าที่แอบเงยขึ้นมามองหน้าเค้า แล้วต้องรีบก้มลงกลับไปเพราะสายตา 2 คู่ที่ประสานกัน ที่เกิดจากความตั้งใจของยุนโฮ แจจุงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง ใบหน้าหวานเงยขึ้นมา ดวงตากลมโตจ้องมองคนตรงหน้าแล้วระบายยิ้มให้บางๆอย่างน่ารัก จนยุนโฮอดที่จะส่งมือใหญ่ไปกอบกุมมือเล็กอย่างเสียไม่ได้ ร่างบางไม่ได้ขัดขืนอะไรมิหนำซ้ำดวงตาคู่สวยยังจ้องเข้าไปในดวงตาของคนข้างหน้าเหมือนค้นหาอะไรบางอย่าง ในดวงตาของนายมันมันสะท้อนแต่ภาพของชั้น..ชั้นแน่ใจได้ใช่มั้ยยุนโฮ..ว่านายรักชั้นจริง!!! ยุนโฮมองนางฟ้าของเค้าอย่างแปลกใจ..มีไม่บ่อยครั้งนักหรอก ที่แจจุงจะกล้ามองเค้านานๆแบบนี้ ร่างบางตรงหน้านี้ขี้อายแค่ไหนเค้ารู้ดี แต่นี่กลับจ้องเค้าอย่างเอาเป็นเอาตาย แถมนั่งเงียบไม่พูดไม่แจอีกต่างหาก ปากหนาเตรียมอ้าถามว่าเป็นอะไร แต่คนตรงหน้ากลับชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน เรารักยุนโฮนะคำบอกรักเบาๆกล่าวออกมาเพราะความลืมตัว แจจุงรีบชักสองมือเล็กที่อยู่ในการกอบกุมจากมือใหญ่ของร่างสูงขึ้นมาปิดปาก ดวงตาตคู่สวยที่โตอยู่แล้ว กลับเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิมอีกด้วยความตกใจกับสิ่งที่ตนเองพูดออกไป ว๊าคคคคคคค!!!พูดไรไปเนี่ยชั้นยังไม่ได้บอกว่าจะสารภาพรักวันนี้น้า!!!!!! ส่วนยุนโฮ . . . . . . . . . . . . . . o_Oช๊อคไปแล้ว!!!!!!!!!! ยุนโฮเก็บความดีใจปนตกใจไว้ไม่อยู่ ปากห้อย(ไม่แพ้ปาร์ค!!)พะงาบๆเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก ตาตี่พยายามเบิกโพรงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้สมกับความแปลกใจกับคำพูดของคนสวยตรงหน้า บะ..บอกรักเมื่อกี้แจจุงบอกว่ารักเร๊า!!!!!!!!!!!!!อ๊าคคคคคคคคคคคคคคค!!!กรูดีจั๊ยยยยยยยยยย!!!! เมื่อสติที่หลุดลอยไปไหนต่อไหน..บินกลับมา เนื่องจากร่างบางตรงหน้า..ทำท่าจะลุกหนีเค้าไป ยุนโฮจึงรีบคว้าข้อมือเล็กๆของแจจุงเอาไว้อย่างรวดเร็ว จะไปไหนแจ..จะหนีผมไปไหน!!!รีบถามคำถามคนตรงหน้า ที่เอาแต่ก้มหน้าแล้วส่ายหน้าเร็วๆจนน่ากลัวหัวจะหลุดออกจากคอ ไม่ได้หนีแล้วลุกไปทำไมครับ..คุยกันให้รู้เรื่องก่อนนะ..นะครับ..นะคนดี..นะร่างสูงพูดจาออดอ้อนคนตรงหน้าที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามเค้า ที่ปากหนาปรากฎยิ้มกว้างอีกครั้งเมื่อนึกถึงคำพูดของร่างบางเมื่อสักครู่ แจจุงไมได้พูดตอบร่างสูง แต่กลับมานั่งลงเหมือนเดิม ใบหน้าหวานที่ก้มลงอยู่มีสีแดงจัดที่แสดงได้ว่ากำลังเขินอายอย่างมากที่สุด มือเล็กถูกมือหนาของร่างสูงกอบกุมเอาไว้เพื่อให้กำลังใจ.. เมื่อกี้..ที่แจพูด..เป็นความจริงหรอครับ!!...หรือแค่หลอกให้ผมดีใจเล่นยุนโฮถามร่างบางที่เอาแต่ก้มหน้างุดๆ ด้วยความสงสัย แต่คำตอบที่ได้ กลับเป็นการพยักหน้าขึ้นลงเร็วๆ นี่แจแค่หลอกให้ผมดีใจเล่นหรอเนี่ย???...ผมปวดใจเหลือเกินพอพูดจบก็ชักมือหนาของตัวเองกลับมา แล้วแสร้งตีหน้าเศร้าประมาณว่ากรูปวดใจสุดๆถึงแม้จะพอรู้คำตอบอยู่แล้วว่าจริงหรือไม่จริง แต่ก็ยังไม่วายที่จะขอแกล้งคนตรงหน้า ที่ไม่ยอมพูดคำตอบออกมาตรงๆให้เค้าได้ฟังอยู่ดี มะไม่ใช่นะเราไม่ได้หลอกนะเมื่อคิดว่าคนตรงหน้ากำลังเข้าใจผิดจริงๆ เท่าที่ฟังจากน้ำเสียงและท่าทางของร่างสูง(ที่กำลังเล่นละครอยู่!!!)แจจุงจึงรีบเงยหน้าขึ้นมาปฏิเสธสิ่งที่ยุนโฮกำลังคิดอย่างรวดเร็ว มือเล็กเอื้อมไปกอบกุมมือใหญ่ของร่างสูงแทน ยุนโฮที่กำลังก้มหน้าตีหน้าเศร้าอยู่ กระตุกยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางที่ร้อนรนของร่างบางตรงหน้า ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้รู้งี้กรูเล่นละครตั้งแต่แรกก็คงได้เป็นแฟนกันไปตั้งนานแล้ววว!!!!!!! ถ้าไม่หลอกก็แสดงว่าจริงใช่มั้ย??เงยหน้าขึ้นมามองร่างบางตรงหน้า แววตามีประกายวิบวับด้วยความดีใจ มือใหญ่เป็นฝ่ายมากอบกุมมือเล็กของร่างบางแทน อะ..อืม!!!ตอบเสียงเบาพร้อมหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง ไหนๆก็ต้องบอกอยู่แล้วววเอาเว้ยแจจุง!!!..ด้านได้อายอด(ตื้ด)!!!!!!!!!! พูดให้ฟังอีกทีได้มั้ยครับ..เมื่อกี้ผมได้ยินไม่ชัดเท่าไหร่เลยนะ..นะครับ..น้า!!!!~ยุนโฮพูดเสียงออดอ้อนคงตรงหน้าจนแจจุงอดยิ้มให้กับท่าทางเหมือนเด็กๆของร่างสูงไม่ได้ โตเป็นหมีแล้วยังทำท่าเป็นเด็กๆอีก..น่ารักจิงๆ!!!! กะ..ก็ได้..แต่..ยุนโฮต้องบอกเราก่อนซิแม้จะได้ฟังคำบอกรักจากร่างสูงมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว แจจุงก็ยังอยากได้ยินคำนั้นอีกครั้ง..ก่อนที่ตัวเองจะตัดสินใจบอกรักยุนโฮอย่างจริงจังอยู่ดี ที่ผมบอกแจทุกวันนั่นยังไม่เรียกว่าบอกอีกหรอครับ!!!!ยุนโฮพูดแหย่คนตรงหน้าที่ตอนนี้ใบหน้าหวานมอบค้อนวงเบ้อเริ่มเข้าให้หนึ่งดอกเต็มๆ ก็เราอยากฟังตอนนี้นี่!!~พูดจบก็หันควับไปอีกทาง เป็นนัยให้คนบางคนรู้ว่ากำลังงอน ต้องรีบง้อ อย่าเพิ่งโกรธซิครับหืมส์เด๋วไม่สวยน้าเสียงทุ้มพยายามพูดง้อร่างบางตรงหน้า ส่งผลให้แจจุงก้มหน้างุดด้วยความอายอีกครั้ง ดูๆกลัวไม่สวย..รีบเงียบเลย..5555555+ ก็..ก็บอกมาซิแจจุงพูดเสียงเบาๆในลำคอ ใบหน้าหวานยังคงก้มลงมองหน้าตักตัวเองอยู่อย่างนั้น ยุนโฮได้โอกาสจึงลุกขึ้นเดินอ้อมไปฝั่งที่ร่างบางนั่งอยู่ จัดการตัวเองให้นั่งลงข้างๆนางฟ้าคนสวย แล้วใช้มือใหญ่เชยค้างมนให้เงยหน้าขึ้นหันมามองเค้า เพื่อฟังคำบอกรักที่กำลังจะออกมาจากใจเหมือนทุกครั้ง!!!! ผมรักแจนะ..รักมาก..มากจนไม่เหลือใจไว้รักใครอีกแล้ว..แล้วแจล่ะ..รักผมมากมั้ย??คำบอกรักไม่หวานไม่ซึ้ง..แต่กินใจ ส่งผลให้ร่างบางที่นั่งมองตาแป๋วอยู่ข้างๆ หน้าขึ้นสีแดงระเรื่ออีกรอบ และเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้สำหรับวันนี้ มะ..ไม่รู้หรอแม้จะรู้ว่าตัวเองรักคนข้างๆมากแค่ไหน แจจุงก็ยังอยากจะแกล้งร่างสูงอยู่ดี อ้าว..ไหนว่าจะบอกผมเหมือนกันไง!!!ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มบูดบึ้งเพราะเกิดจาความน้อยใจคนข้างๆ แต่..แขนแกร่งกลับเอื้อมไปโอบเอวบางของแจจุงอย่างถือวิสาสะ เพื่อให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ แจจุงไม่ขัดขืนอะไรเช่นเดิม กลับปล่อยให้ร่างสูงโอบเอวบางได้ตามใจชอบ มือเล็กยกขึ้นมาจับที่ใบหน้าคมของร่างสูง เพื่อให้ตั้งใจฟังในสิ่งที่เค้ากำลังจะพูด คิม แจจุง..ด้านได้อายอดลูก..ด้านได้อายอด(แจจ๋ารำพึงกับตัวเองในใจ) เราก็รักยุนโฮรักมาก..รักมาตั้งนานแล้วด้วย...รู้รึป่าว??คำบอกรักจากปากของร่างบางที่ไม่หวาน..ไม่ซึ้ง แต่ก็สามารถเรียกรอยยิ้มจากร่างสูงที่ยิ้มกว้างจนตาปิดไปแล้วได้เป็นอย่างดี เพราะเป็นคำที่เฝ้ารอฟังจากปากของร่างบางมานานแสนนาน และเค้าก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะหวานจะซึ้งซักเท่าไหร่ ขอแค่ได้ฟังจากปากของนางฟ้าคนสวยนี้ชัดๆว่ารักเค้าเหมือนที่เค้ารักเท่านี้..ก็พอใจแล้ว!!!!!!!!! ผมรู้แล้วล่ะ..ว่าแจรักผมมานานแล้วอ่ะพูดพลางจับมือร่างบางที่จับใบหน้าคมของตัวเองอยู่ออกมากอบกุมไว้ เอ๋!!..รู้ได้ไงอ่ะ..เราไม่เคยบอกนี่!!!แจจุงแสร้ง(?)เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความตกใจกับคำตอบของร่างสูง ก็ตลอดเวลาที่ผ่านมา..ผมไม่เคยเห็นแจรังเกียจหรือรำคาญผมเลยนี่นา..ที่ผมตามตื๊อแจอยู่แบบเนี้ย..ผมก็เลยคิดเอาเองว่าแจก็คงรักผมเหมือนกันแหละ..ใช่ม้า???ถามคำถามกวนประสาทร่างบางเล็กน้อย เรียกค้อนวงเบ้อเริ่มจาใบหน้าสวยได้เป็นอย่างดี อะไรกัน..หลงตัวเองชะมัด..คิดเองเออเองใบหน้าหวานงอง้ำ เพราะคนข้างๆรู้ทันสิ่งที่เค้าทำเอาไว้ แต่ภายในใจกลับตรงกันข้าม 5555+นึกว่าจำไม่รู้ซะอีกไม่โง่อย่างที่คิดนี่นา!!!!! แต่ก็ถูกใช่มั้ยล่ะ..หืมเลิกคิ้วถามพร้อมทำหน้าทะเล้นกวนประสาทร่างบางข้างๆ ถูกก็ถูกซิ..เอ๊ะ!!!ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลยนะ!!!!แจจุงทุบกำปั้นเล็กลงบนแขนแกร่งของร่างสูงข้างๆเบาๆที่กำลังทำหน้าทะเล้นแต่แฝงไปด้วยความน่ารักใส่เค้า งั้นตกลงเราสองคนเป็นแฟนกันแล้วนะครับ..ใช่!!..เป็นแฟนกันแล้วยุนโฮถามเองตอบเองอยู่คนเดียว แล้วยิ้มเพ้อๆเหมือนคนกำลังจะเป็นบ้า แจจุงส่ายหน้าให้กับท่าทางของร่างสูง บ้า..พูดเองเออเองอยู่คนเดียวแม้ปากบางจะต่อว่าคนข้างๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตามไปด้วย ก็เป็นแฟนกับคนที่แอบรักมาตั้งนานไม่ให้ยิ้มแล้วจะให้หน้าบึ้งหรือไงเล่า!!!!!!!!!! TBC.. ------------------------------------------------------------ Part 4 ------------------------------------------------------------ จุนซูววววววววววววว!!!!!!!หลังจากยืนอึ้งปากห้อยอยู่กับที่ซักพัก สติสตางค์ของปาร์ค ยูชอนก็กลับมาเป็นสาเหตุให้ตอนนี้เค้ากำลังวิ่งตามจุนซูที่วิ่งหนีเค้าไปต่อหน้าต่อตาอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดก็สามารถคว้าข้อมือเล็กของร่างบางไว้ได้ทันท่วงที จุนซู..อย่าหนีผมเลย..ผมขอโทษ..ขอโทษจริงๆ!ปากหนาพร่ำขอโทษคนตัวเล็กที่นิ่งเงียบไม่ไหวติงสองมือใหญ่จับไหล่คนตัวเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากับเค้า แต่จุนซูยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น ยูชอนจึงใช้มือหนาเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นเพื่อจะมองหน้าคนตรงหน้าให้ชัดๆเมื่อร่างบางเงยหน้าขึ้นใบหน้าหวานกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เกิดขึ้นเพราะเค้าเป็นสาเหตุหลัก ยูชอนรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีทันใด..ที่ทำให้คนตัวเล็กร้องไห้เพราะความน้อยใจของตัวเอง ร่างสูงยกสองมือใหญ่ขึ้นมาจับใบหน้าหวาน แล้วใช้นิ้วโป้งไกล่เกลี่ยคราบน้ำตาให้ออกไปจากใบหน้าของคนที่เค้ารักนักรักหนา จุนซูยืนมองการกระทำที่อ่อนโยนและแสนจะอบอุ่นของร่างสูงตาแป๋ว ยูชอนนี่มองใกล้ๆแล้วปากห๊อยยยห้อยยยแหะ!!!! . . . . . . (แป่ว!!!...ชั้นก็นึกว่าเทอจะชื่นชมความดีของปาร์คซะอีก!!!...คนแต่ง) จุนซูปล่อยให้ร่างสูงแต๊ะอั๋งใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินได้ตามใจชอบ..ตาเรียวเล็กจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเพ้อๆด้วยความหลงใหล ก้อนเนื้อเล็กๆในอกด้านซ้ายก็กำลังเต้นเป็นจังหวะร็อคอย่างสนุกสนาน คนอะไรมันช่างดูดีเฮ่อ.กินอะไรมันถึงได้หล่ออออ จุนซูจ้องผมอย่างนี้..ผมเขินนะครับหลังจากเช็ดคราบน้ำตาให้ออกไปจากแก้มใสแล้ว ร่างสูงก็ยืนตัวเกร็งด้วยความอาย เนื่องจากคนตัวเล็กเอาแต่จ้องหน้าเค้าอย่างเดียวไม่ยอมแม้จะเปิดปากพูดอะไร ยูชอนจึงเก็บความเขินอายไว้ไม่ไหว จนต้องพูดออกมา o_O เอ่อ..ขอโทษ!!!ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ..ปากเล็กก็เอ่ยขอโทษคนข้างหน้าที่เสียมรรยาทไปจ้องเค้า อยากเกิดมาหล่อเองทำไมเล่า!!!!!!!!! ขอโทษทำไมครับ...ผมไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อยก็แค่เขินเท่านั้นแหละ!!!ผมน่ะ เต็มใจให้จุนซูมายืนจ้องทั้งชีวิตด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้..เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะครับใจจริงยูชอนก็ดีใจอยู่ที่ร่างบางจ้องในความหล่อของเค้า(?)ตาไม่กระพริบ แต่ตอนนี้เค้าอยากรู้เรื่องที่คนตัวเล็กนี่พูดไว้ก่อนจะวิ่งหนีเค้ามามากกว่า คุยเรื่องอะไรไม่รู้เรื่องล่ะจุนซูเอียงคอถามอย่างสงสัย..ใบหน้าหวานน่ารักซะจน ปาร์ค ยูชอน อยากเอาปากห้อยๆไปสัมผัสแก้มเนียนของนางฟ้าตัวน้อยซะเหลือเกิน ดูๆ..ดูทำหน้าเข้า..เด๋วปั๊ดจับหอมแก้มเลย!!!! o_O ก็ที่จุนซูพูดก่อนที่จะวิ่งหนีผมมานี่ไงครับ!!!!ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นเพราะงงกับความทรงจำของร่างบาง เค้าจำได้ว่าแค่ปลาทองเท่านั้นไม่ใช่หรอที่มีความจำ 3 วิ แต่ทำไมคนตรงหน้าเค้าเป็นยิ่งกว่าปลาทองซะอีกเนี่ย!!! อ๋อ!!!!กะ..ก็เมื่อความทรงจำกลับมา จุนซูก็พูดจาตะกุกตะกักเพราะเขินคนตรงหน้า ใบหน้าหวานก้มลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อมือไม้บิดไปบิดมาด้วยความเขินอาย ก็อะไรครับ..หืมส์ปากหนาเอ่ยถามเพื่อเค้นหาคำตอบ..แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเมื่อสักครู่คนตัวเล็กพูดอะไรออกมาบ้าง แต่ยูชอนก็อดที่จะแกล้งคนตรงหน้าไม่ได้ มุมปากของร่างสูงปรากฏยิ้มบางๆกับท่าทางน่ารักของนางฟ้าตัวน้อย ก็อย่างที่บอกไปแล้วไงเล่า!!!!>////<..อย่าแกล้งเราซิยูชอนอ่า!!!เสียงหวานแหบๆอันเป็นเสน่ห์ของจุนซู ตะโกนออกมาด้วยความเขินอายเพราะรู้ว่าร่างสูงจงใจแกล้งเค้านั่นเอง โอเคๆ..ไม่แกล้งแล้วครับงั้น!!!...ที่ปฏิเสธผมเมื่อกลางวัน..แค่แกล้งผมใช่มั้ย??ยูชอนไม่พูดเปล่า กลับเอื้อมมือไปคว้ามือเล็กของร่างบางมากอบกุมไว้เพื่อจูงให้เดินตามมา ร้อนฉิบไปนั่งหวีดใต้ร่มไม้ดีกว่า55555+ อะ..อืมร่างบางพยักหน้ารับทุกข้อกล่าวหาพร้อมเดินตามร่างสูงไปยังต้นไม่ใหญ่ แล้วจุนซูก็แอบรักผมมาเป็นปี...ถูกมั้ยครับ??ถามคำถามร่างบางอีกครั้ง พลางจัดแจงคนตัวเล็กให้นั่งลงบนพื้นหญ้าอ่อนนุ่มใต้ต้นไม้ก่อนแล้วจึงเบียดตัวลงข้างๆร่างบาง อะ..อืมพยักหน้าขึ้นลงอีกครั้ง แต่บัดนี้ใบหน้าหวานกำลังขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิดเพราะยูชอนเอามือของเค้าไปลูบไล้เล่นอย่างสนุกสนาน อีตาบ้า!!..โรคจิตรึป่าวเนี่ย??..แต่!!!..มือยูชอนอุ๊นอุ่นน แต่มีอย่างนึงที่จุนซูไม่รู้นะ!!!ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนร่างบางหันมามองด้วยความสงสัย เรื่องอะไรหรอ?? ก็ไม่ใช่แค่จุนซูที่แอบรักผมมาเป็นปีๆ..ผมก็แอบรักจุนซูมาตั้งแต่ปี 1 เหมือนกันนะครับ เอ๋!!!..ไม่จริงอ่ะยูชอนไม่เห็นจะเคยสนใจเราเลย กะ..ก็..ผมอายนี่นา..พอเห็นหน้าหวานๆของจุนซูทีไร..จิตใจผมก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว..หัวใจผมเต้นโครมครามเหมือนจะทะลุออกมาข้างนอก..มือไม้ก็สั่นจนควบคุมไม่อยู่..ถ้าผมอยู่ใกล้ๆจุนซูผมคงตายไปเลยพูดเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าคมก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่อยู่ แล้วทำไมตอนนี้อยู่ใกล้ๆได้ล่ะไม่เห็นจะตายเลย!!!!!!!ปากเล็กถามคำถามพลางส่งยิ้มยียวนไปให้ร่าสูง จุนซูอยากให้ผมตายหรอครับ???ใบหน้าคมงอง้ำเพราะเกิดจากความน้อยใจ คนตัวเล็กนี่อยากให้เค้าตายจริงๆใช่มั้ยเนี่ย?? ปะ..ป่าวซะหน่อยยูชอน..เราก็แค่แปลกใจน่ะ!!!!..ยิ้มหน่อยนะน้า~เมื่อเห็นยูชอนเริ่มหน้ามุ่ย จุนซูจึงหันตัวเข้าหาร่างสูงพลางเอื้อมสองมือไปจับแก้มใบหน้าคมให้ยืดออกเพื่อให้คนขี้น้อยใจอารมณ์ดีขึ้น ก็ผมพยามรวบรวมความกล้าเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆจุนซูน่ะซิครับ..ไม่งั้นผมจะได้คุยกับจุนซูแบบนี้หรอ???ร่างสูงพูดเสียงงอนๆ พลางเอามือใหญ่จับมือนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กที่จับแก้มของเค้าออกแล้วก้มลงจุมพิตบนหลังมือเล็กนั่นเบาๆอย่างรักใคร่.. โอกาสมากองอยู่ตรงหน้ามัวแต่อายอยู่เหมือนเมื่อก่อนก็โง่ซิคร๊าบบบบ!!!!! .ไม่มีเสียงตอบรับจากนางฟ้าตัวน้อย เพราะตอนนี้กำลังหน้าแดงมากถึงมากที่สุดกับการกระทำอันแสนจะอ่อนโยนของร่าสูง..ยูชอนเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กแล้วอมยิ้มกับอาการเขินอายที่แสนจะน่ารักของคนตรงหน้าร่างสูงพยายามนึกหาเรื่องมาคุยกับร่างบางเพื่อไม่ให้เกิดความเงียบที่กำลังจะเกิดขึ้น . . . . . . . . เอ่อเมื่อกี้ที่จุนซู..เอ่อจูว..อุ๊บ!!!!ยังพูดไม่ทันจบประโยค จุนซูก็รีบเอามือเล็กมาปิดปากของร่างสูง อ๋า!!!!....อย่าพูดน้า!!!!~เสียงหวานติดจะแหบเล็กน้อยโวยวายขึ้น พลางเอามือนิ่มปิดปากร่างสูงไว้ อั๊บๆ..อ่อยอ๋มอ่อนอ๊า!!!~ยูชอนพยายามพูดภายใต้มือเล็กที่ปิดปากห้อยของเค้าไว้ ห้ามพูดนะ!!!จุนซูจ้องหน้าร่างสูงเขม็งแล้วใช้นิ้วชี้เรียวยาวของมือข้างที่ว่างชี้ไปที่ใบหน้าคม พลางพูดกำชับอีกครั้งเพื่อตอกย้ำคำพูด ยูชอนพยักหน้ารับเรื่อง..จุนซูจึงยอมปล่อยมือเล็กออกจากปากของเค้า ทำไมพูดไม่ได้ล่ะครับจุนซูเขินผมหรอ???เมื่อปากเป็นอิสระ..ยูชอนก็อดที่จะถามไม่ได้ ก็ใช่ซิตาบ้า..ใครไม่เขินบ้างเล่า!!!ปากบางส่งเสียงโวยวาย..ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง ฮะฮะ..นั่นซิครับขนาดผมเป็นคนถูกกระทำยังเขินเลยยูชอนหัวเราะกับท่าทางของคนตัวเล็กพลางเอนตัวพิงต้นไม้เพื่อคลายความเมื่อยล้า แต่คนตัวเล็กกลับ. อ๊ะ!!!..เราโกรธยูชอนแล้วยูชอนว่าเราใบหน้าหวานบึ้งตึง..พลางหันหน้าหันตัวไปอีกทางอย่างรวดเร็ว ว่า..ว่าเรื่องไรครับ??ร่างสูงกระเด้งตัวขึ้นมาถามเมื่อได้ยินเสียงงอนๆของคนตัวเล็กข้างๆ ยูชอนหาว่าเราเป็นคนทำร้ายยูชอน..ทำให้ยูชอนเสียหายอ่ะ!!น้ำเสียงที่ส่งออกมา..หากไม่โง่จนเกินไปก็คงจะฟังรู้ว่ากำลังน้อยใจมากแค่ไหน ง่าผมยังไม่ได้คิดถึงขนาดนั้นเลยนะจุนซู..ผมแค่คิดว่า..ขนาดผมเป็นคนเอ่อ..โดนจูบผมยังอายขนาดนี้แต่นี่จุนซูเป็นคน..เอ่อ..จูบผม..ก็ต้องอายมากกว่าผมอยู่แล้ว..แค่นั้นเองนะครับ..จริงๆน้า!!!!!พยายามอธิบายความคิดของตัวเองให้ร่างบางเข้าใจ พลางส่งมือหนาสอดเข้าทางด้านหลังเพื่อโอบเอวเล็กให้เข้ามาใกล้ๆตัวเอง บอกแล้วไงคับ!!!...โอกาสมากองอยู่ตรงหน้ามัวแต่อายอยู่เหมือนเมื่อก่อนก็โง่น่ะซิคร๊าบบบบ!!!!! ไม่รู้เราโกรธแล้วแม้ปากบางจะบอกว่ายังโกรธอยู่ แต่ถ้าหากยูชอนลองเอี้ยวตัวมาดูข้างหน้าก็คงได้เห็นคนที่นั่งหันหลังให้เค้าในตอนนี้..กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะหายโกรธไปตั้งแต่โดนเค้าโอบเอวบางของตัวเองเอาไว้แล้วน่ะซิคะทุกค๊นนนน!!! อิยะฮะฮ่ะฮ่ะยูชอนโง๊โง่!!!!!!!!! โอ๋ๆอย่าโกรธผมเลยน้าจะทรมานผมไปถึงไหนครับจุนซู..หืมส์..ไม่สงสารผมหรอ??วันนี้ผมวิ่งตามคุณทั้งวันเลยน้า!!!ยูชอนวางใบหน้าคมลงเกยไหล่ของคนตัวเล็ก..ปากหนายังคงพร่ำพูดง้อคนที่นั่งหันหลังให้เค้าอย่างออดอ้อนเพื่อให้เห็นใจ กรูด้านขึ้นมั้ยคับพี่น้องเกิดมาไม่เค๊ยยยไม่เคยยยทำแบบนี้นะเนี่ย55555+!!!!!!!!! ทั้งวันอะไรแค่เมื่อกี้เอง..แหม!!!หลังจากปล่อยให้ร่างสูงแต๊ะอั๋งจนพอหอมปากหอมคอ จุนซูก้อหันตัวกลับมาประชันหน้ากับร่างสูงเช่นเดิม เป็นเหตุให้ยูชอนต้องรีบกลับมานั่งในท่าตัวตรงตามปกติ ทั้งวันก็ทั้งวันซิครับ..ก็จุนซูมาวิ่งอยู่ในใจผมทั้งวัน..ผมก็เลยต้องวิ่งตามจุนซูทั้งวันไงครับ!!ไม่พูดเปล่าแต่ส่งหน้าคมเข้าจ้องใบหน้าหวานเพื่อหยอกเย้าให้เกิดอาการเขินอายอีกด้วย บอกได้คำเดียวว่าบรรลุแล้วค๊าบบบ..กรูอายไม่เป็นแล้ววววววว!!!!!! ยูชอนก็!!!~บ้าอ่า!!!!!!!~ร่างบางไม่รอช้า..รีบมีปฏิกิริยาตามที่ร่างสูงตั้งใจให้เป็น..พลางส่งสองมือเล็กทุบเข้ากับอกแกร่งเบาๆเพื่อบรรเทาความเขินที่มีอยู่ ฮะฮะจุนซูของผมนี่น่ารักจริงๆเมื่อได้โอกาส..ยูชอนรีบคว้าไหล่บอบบางของคนตัวเล็กดันเข้าซุกกับอกแกร่งของตัวเองแล้วโอบกอดไว้ทันที โดยที่จุนซูไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด แต่..เหมือนจุนซูจะนึกอะไรขึ้นมาได้. . . . . . ใคร..ใครจุนซูของผมใบหน้าหวานที่ซุกเข้ากับอกแกร่งเงยขึ้นมาถามคำถามร่าสูงที่โอบกอดตัวเองไว้พลางดันตัวให้ออกจากอกของร่างสูง ก็..ก็จุนซูไงครับ..จุนซูของผมยูชอนพูดจาละล่ำละลักเพราะงงกับคำถามของคนตรงหน้า นี่กรูยังด้านไม่พอหรือจุนซูของกรูเล่นมุขฟะเนี่ย??? ไม่ใช่ซะหน่อย..เราอ่ะ..จุนซูของ ปาร์ค ยูชอนตะหากอิยะฮะฮ่ะฮ่ะ!!!!พูดเฉลยพลางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีในมุขอันสุดแสนจะชาญฉลาดที่เพิ่งคิดได้เมื่อสักครู่นี้ แล้วมันต่างกันตรงหนายคร๊าบบบบบ.จุนซูววววววว!!!!!! ทำไมทำหน้าอย่างงั้นล่ะ..ยูชอน..เราเล่นมุขไม่ตลกหรอเพราะเห็นร่างสูงนั่งเงียบแล้วยังทำหน้าเหมือนปลงๆอะไรซักอย่าง จุนซูจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย ปะ..ป่าวนะครับมุขของจุนซูตลกที่ซู้ดดดดดดดเลย555555+รีบปรับเปลี่ยนสีหน้าใหม่ แล้วทำทีเป็นหัวเราะในมุขมี่สุดแสนจะบรรเจิดของคนน่ารักตรงหน้า ยูชอนอ่าน่ารักจัง!!!!ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อพลางส่งกำปั้นเล็กทุบเข้าที่แขนแกร่งของร่างสูงเบาๆ.ด้วยความรัก. . . . . . . . . หลังจากที่ต่างคนต่างนั่งชมนกชมไม้กันอยู่ซักพัก ยูชอนจึงเริ่มต้นพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ เอ่อ..จุนซูครับ..ตกลงเราสองคน..คบกันแล้วใช่มั้ยครับ??พูดพลางเอามือเกาท้ายทอยตัวเองด้วยความเขิน เอ๋!!!...ยังนี่จุนซูที่นั่งหันหน้าไปอีกทางนึงอยู่ หันกลับมาตอบคำถามยูชอนด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ส่วนยูชอน... . . . . . . . . . . . . กำลังอึ้ง O_O!!!!!!!!! ยูชอนตกใจมากถึงมากที่สุด ไม่คิดไม่ฝันว่าคำตอบที่หวังไว้จะออกมาเป็นแบบนี้ แล้วที่เค้าลงทุนหน้าด้านไปขนาดนั้นยังไม่พอจะทำให้คนตัวเล็กใจอ่อนกับเค้าได้อีกรึยังไง..คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในสมองที่ขาวโพลนไปหมดเพราะความงงและตกใจจุนซูเห็นหน้าเหวอๆของยูชอนที่ได้ยินคำตอบ จึงอดที่จะยิ้มไม่ได้ สองมือเล็กยกขึ้นมาปิดปาก เพราะกำลังจะส่งเสียงหัวเราะที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ซะแล้ว อิยะฮะฮ่ะฮ่ะอึ้งจนอ้าปากค้างเลยห้อยอีกต่ากหาก..5555+!!!! ก็ยูชอนยังไม่ได้ขอเราเป็นแฟนนี่นา..อิยะฮะฮะเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของนางฟ้าตัวน้อยถูกส่งออกมาจากปากบางที่หัวเราะจนตัวงอ ยูชอนได้ยินดังนั้นจึงรีบหุบปากห้อยที่อ้าอยู่เมื่อสักครู่ให้กลับมาเป็นปกติ(จริงหรอ!!) แล้วรีบหันไปมองคนขี้แกล้งอย่างงอนๆนิดๆ โธ่!!จุนซูก็..ผมตกใจหมดเลยนะพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ..แต่ร่างบางกลับไม่สนใจและยังไม่หยุดขำ อิยะฮะฮะเมื่อกี้ปากยูชอนตลกจัง..555555+จุนซูหัวเราะจนน้ำตาเล็ด..ส่วนยูชอนกลับงอนพลางพองลมจนแก้มป่อง..ดูน่ารักน่าชัง(มั้ง!!!)ไปอีกแบบ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองหัวเราะมากเกินไปแล้ว..จุนซูจึงหยุด..แล้วหันไปมองคนข้างๆที่นั่งเงียบอยู่ ขอโทษน้ายูชอน..น้าขอโทษน้าปากบางพร่ำพูดขอโทษ..สองมือเล็กจับแขนแกร่งคนข้างๆที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ พลางเขย่าเบาๆเพื่อเรียกร้องความสนใจ ใช่ซิ..ก็ผมมันไม่หล่อนี่..ปากก็ห้อยย้อยกว่าคนอื่นเค้า..จมูกก็บานยังกะจานดาวเทียมแถมหัวก็เถิกส่องแสงอยู่ตลอดเวลา..ไม่มีอะไรดีซักอย่างหรอก!!!แม้ร่างบางจะไม่ได้บอกว่าจมูกเค้าบานหรือหัวเค้าเถิก แต่เพราะรู้ดีว่าส่วนประกอบของร่างกายตนเองเป็นอย่างไร ยูชอนก็อดที่จะพูดออกมาเพราะความน้อยใจไม่ได้อยู่ดี ที่เค้าบอกว่าคนหัวล้านใจน้อยอย่างเดียว..ท่าจะไม่จริงแล้วแฮะ..เพราะยูชอนแค่หัวเถิกเองยังใจน้อยซะขนาดนี้อ่ะ..อิยะฮะฮะฮะปากเล็กส่งเสียงหัวเราะร่วนออกมาอีกครั้ง..จนรู้สึกถึงการจ้องมองของคนข้างๆ จุนซูจึงเอามือเล็กขึ้นมาปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะของตัวเอง.. นางฟ้าตัวน้อยหรือนางมารร้ายตัวฉกาจกันแน่ฟะเนี่ยยยยย!!! ขอโทษน้าๆ..ไม่แกล้งแล้วๆ..สัญญา!!พูดพลางส่งนิ้วก้อยเล็กๆข้างซ้ายไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของร่างสูงเพื่อตอกย้ำคำสัญญา จะตั้งใจฟังผมขอเป็นแฟนได้รึยังครับ??ปากหนาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง..จุนซูพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ เอาล่ะอ่ะแฮ่ม!!ร่างสูงกระแอมไอเล็กน้อยก่อนเข้าเรื่องซีเรียส . . . . . . . . . . . . . . เป็นแฟนกันนะ!!! . . . . . . . . o_Oแป่ว!!!!!~ยูชอนอ่า!!!!~.เรานึกว่ามันจะหวานๆซึ้งๆมากกว่านี้ซะอีก..ไม่โรแมนติกเลยอ่ะ!!!!!ใบหน้าหวานพองลมอย่างน่ารักที่คำพูดของร่างสูงไม่ได้ดั่งใจ 5555+ผมล้อเล่นน่า!!!!...เอาจริงๆแล้วนะเมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มมีอาการงอนเล็กๆยูชอนจึงรีบพูดแก้สถานการณ์ใหม่ให้ดีขึ้น . . . . . . . . . ผมรักจุนซูรักตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็น..รักมาก..มากซะจนรักใครไม่ได้อีกแล้ว..นางฟ้าครับ!!!..เป็นแฟนกับผมนะครับ!!!~ใบหน้าคมขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเขิน เนื่องจากมีไม่บ่อยนักที่เค้าจะพูดอะไรเน่าๆแบบนี้ได้ ฮิ้ววววววววววตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเน่าอะไรขนนาดนี้มาก่อนเลยนะคร๊าบบบบบ!! ยูชอนอ่า!!!!!!!เราเขินน้า!!!!!~นางฟ้งนางฟ้าอะไรเล่าเราก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่รักยูชอนมากๆแล้วก็เป็นคนธรรมดาที่ตกลงเป็นแฟนกับยูชอนด้วย..ก็เท่านั้นเองน้า!!!~หลังจากได้ฟังคำสารภาพรักและคำขอคบจากปากของร่างสูง จุนซูก็อายม้วนจนหน้าแดงเถือกแถมยังเอาหัวกลมๆซบเข้ากับอกแกร่งเพราะความเขินจัดอีกทั้งยังบอกรักและยอมตกลงเป็นแฟนกับร่างสูงง่ายๆอีกซะด้วย!!!! ถึงจุนซูจะเป็นคนธรรมดาแต่ยังไงซะจุนซูก็เป็น.นางฟ้าของผมอยู่ดีแหละน่า!!!5555+ยูชอนโอบเอวคนตัวเล็กเอาไว้แนบแน่น..ปากหนายังคงพร่ำพูดความหวานไม่รู้จักเบื่อ เพราะยิ่งพูดคำหวานมากเท่าไหร่ นางฟ้าตัวเล็กของเค้าก็น่ารักมากขึ้นเท่านั้น อายทีไรกรูได้กำไรทันทีคับพี่น้อง..จุนซูของผมมีแอบซบทุกครั้งไป 55555+ และดูเหมือนว่าหลังจากนี้ต่อไป ปาร์ค ยูชอน คงจะไม่สามารถซ่อนความเขินอายไม่กล้าแสดงออกเมื่ออยู่ต่อหน้านางฟ้าตัวเล็กได้อีกแล้วเนื่องจากความด้านมันกำลังซึมเข้าเส้นเลือดของเค้าและมันจะทำให้เค้ากลายเป็นไก่..เอ๊ย!!คนสายพันธุ์ใหม่ที่กล้าแสดงออกยิ่งกว่าเดิม!!!! . . . . . . . . . 2 วันต่อมา หลังจากที่ชายปาร์คสุดหล่อได้หัวใจนางฟ้าน้อยนาม คิม จุนซู มาครอบครองได้สมใจแล้ว ก็เหลือเวลาอีกเพียง 2 วัน เท่านั้นที่หนังเรื่องโลมาแบ๊วส์เพื่อนรักกำลังจะเข้าฉาย วันนี้ยูชอนจึงนำตั๋วที่ได้จากการปฏิบัติภารกิจขัดขวางคนเข้าใกล้นางฟ้า(สั้นๆ..ขโมยมานั่นแหละ!!)มาอวดคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่สวนข้างตึกเรียนม.ปลาย ไปสิๆ..อยากดูอยู่พอดีเลย..ชวนแจกับยุนโฮไปด้วยเนอะ!!เมื่อรู้ว่าตั๋วหนังในมือของร่างสูงเป็นเรื่องใด จุนซูรีบตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก แถมยังเสนอความคิดชวนแจจุงเพื่อนรักหน้าสวยที่ตอนนี้เป็นแฟนกับเพื่อนรักหน้าหมีของคนรักของตัวเองไปดูด้วยเรียบร้อยแล้ว แต่แล้วจุนซูก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้.. . . . . . . . จะว่าไปแล้ว..รุ่นพี่ดองวุคก็เคยชวนเค้าไปดูเหมือนกันนะเรื่องนี้..แต่พอมาอีกวันกลับบอกว่าตั๋วหาย..โม้เค้ารึป่าวก็ไม่รุ!!!ร่างบางพูดพลางทำหน้ามุ่ย..ยูชอนเห็นแล้วแอบเคืองเล็กน้อย แล้วที่รักอยากไปกับมันรึไง??ถามออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งๆเพราะเห็นคนตรงหน้าเหมือนจะผิดหวังที่ตั๋วหายไปซะเหลือเกิน วันนั้นที่ได้ยินไหนว่าหมั่นไส้เราเลยตกลงไปไงฟะ!!! Flash Black ไง..ฮยอง ตกลงได้ไปดูป่าวเรื่องโลมาแบ๊วส์โลมาบ๊องส์อะไรนั่นอ่ะ ไม่อ่ะพี่ดองวุคขี้โม้มากเลย บอกพี่ว่ามีตั๋ว แต่พอมาวันนี้มาขอโทษใหญ่เลย บอกว่าไม่มีแล้ว อะไรของเค้าก็ไม่รุ แต่พี่ก็ไม่ได้อยากจะไปกับเค้าหรอก แค่ตอบตกลงไปอย่างงั้นแหละ..เพราะหมั่นไส้ใครบางคน พี่ยูชอนล่ะซิ..ใช่มะ?? ก็ตานั่น..อยากทำเป็นไม่สนใจพี่ตอนที่พี่ดองวุคมาชวนพี่เองนี่นา..ฮึ Flash Come ป่าวซะหน่อย..ไม่อยากไปเลย..แต่ใครบางคนทำเป็นไม่สนใจเค้าตอนที่เห็นพี่ดองวุคมาชวน..เค้าก็เลยตกลงไปงั้นแหละจุนซูพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆพลางหันหน้าไปทางอื่น..ส่วนยูชอนรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ก็บอกมาสิว่าหมั่นไส้ผมเลยตกลงไปอ่ะพูดเย้าแหย่คนตัวเล็กที่หันหน้าไปอีกทาง ได้ยินที่เค้าพูดกับมินๆแล้วยังจะมาถามอีกทำไมล่ะ!!!ร่างบางพูดเสียงดัง พลางหันใบหน้าหวานกลับมาประชันกับร่างสูง แล้วที่รักไม่อยากรู้หรอ..ว่าตั๋วของไอดองมันหายไปได้ยังไงอ่ะเมื่อเห็นว่าคนข้างๆเริ่มจะงอนจริงๆซะแล้ว ยูชอนจึงเบี่ยงเบนความสนใจมาที่เรื่องใหม่แทน เอ๋หมายความว่ายังไงน่ะยูชอน??จุนซูเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย แต่ยูชอนกลับยิ้มยียวนกวนประสาทใส่เค้า ก็หมายความว่า..ผมรู้ไง..ว่าตั๋วของไอดองมันอยู่ที่ไหนพูดพลางเอามือกอดอก แสดงท่าทางภาคภูมิใจเต็มที่..สายตาก็จับจ้องไปยังตั๋ว 2 ใบที่วางแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะ อย่าบอกนะว่าเมื่อร่างบางมองตามสายตาของคนรัก ก็พบเข้ากับตั๋วเจ้าปัญหา 2 ใบนั่นเอง . . . . . . อ๋ายูชอนนิสัยเสียอ่ะ..ขโมยของคนอื่น..นิสัยไม่ดีๆๆๆ!!!!!!ปากบางพร่ำต่อว่าคนรักที่ขโมยของๆคนอื่นมา แถมส่งกำปั้นเล็กทุบรัวไปที่แขนแกร่งของร่างสูงด้วยความโมโห แต่ผมทำเพราะไม่อยากให้จุนซูไปไหนมาไหนกับใครนี่นาผมหวงนะหวงมากด้วย!!!!!!!ยูชอนรวบมือคนรักที่ทุบเค้ามากอบกุมไว้แนบอกแกร่ง..พลางพูดความจริงที่อยู่ในใจหวังจะให้จุนซูใจเย็นลง ไม่ได้พูดเพราะหวังให้ใจเย็นลงอย่างเดียวนะคับ.ทุกคำมันกลั่นออกมาจากใจจริงๆน้า!!! บ้า!!..หัวใจเค้ามีแต่ยูชอนคนเดียว..คนอื่นเค้าไม่สนใจหรอกน่า!!!>////<ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อกับคำพูดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักแถมทุกครั้งที่โดนร่างสูงสัมผัส..จุนซูมักจะเขินอายและลืมความโกรธทุกครั้งไป..และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน แต่ตั๋วมี 2 ใบเองนะที่รักจ๋า..ถ้าจะให้แจจุงกับไอยุนไปด้วยคงต้องรีบโทไปจองแล้วล่ะ!!!เมื่อเห็นคนตัวเล็กหายงอนแล้ว..ยูชอนจึงกลับมาพูดเรื่องตั๋วหนังต่อ ไม่ต้องแล้วล่ะ..ไว้เรื่องอื่นค่อยชวนใหม่ละกัน..ครั้งนี้เราไปกันสองคนดีกว่า.เนอะ!!!ใบหน้าหวานส่งรอยยิ้มกระชากเลือดให้ร่างสูงอย่างน่ารักซะจนยูชอนอดที่จะเอาปากห้อยๆไปสัมผัสแก้มเนียนของนางฟ้าตัวน้อยไว้ไม่ได้อีกแล้ว ฟอดดดด!!ร่างสูงไม่รอช้า จัดแจงเอาปากห้อยพร้อมจมูกบานๆประกบไปที่แก้มนิ่มของคนรักเพื่อสูดดมความหอมให้เต็มปอดทันทีทันใด โชคดีของการเป็นแฟนคือการไม่ต้องอดใจไว้ยังไงล่ะคับพี่น้องงงงง!!! ยูชอนบ้า!!!~จุนซูไม่ได้ขัดขืนอะไรกับการกระทำของร่างสูง..ใบหน้าหวานรีบก้มหน้าลง..ยูชอนมองท่าทางของคนรักอย่างงงๆจนได้ยินคนตัวเล็กพูดอะไรบางอย่างออกมาเบาๆ.. . . . . . . . . . . . . . . อีกข้างก็ได้นะ>/////< โฮกกกกกกกกกกกก*กรูนึกว่าจะโกรธ..ที่แท้อยากได้อีกกรูจัดไปคับพี่น้องงงง!!!!~ ยูชอนไม่รอช้า รีบทำตามคำแนะนำของนางฟ้าตัวน้อยแสนน่ารักทันที แล้ววันนั้น..ความหอมบนแก้มนิ่มของใบหน้าหวานก็ถูกจมูกบานๆสูดดมกลิ่นไปหลายต่อหลายครั้งอย่างไม่รู้จักพอ.. . . . . . และแล้วความรักที่แอบรักข้างเดียวของทั้งสองคู่ก็จบลงอย่างแฮปปี้เพราะต่างฝ่ายต่างรักกันแต่ไม่กล้าแสดงออก(ยกเว้นยุนๆนะ)ฉะนั้น..หากรักแล้วก็จงกล้าที่จะบอกแล้วคุณจะได้สมหวังในรักแบบคนน่ารักทั้ง 4 ยังไงล่ะคะ!!!! THE END.

------------------------------------------------------------------------- Intro ------------------------------------------------------------------------- รักครั้งแรกของผม เกิดขึ้นจากความเปนเพื่อนร่วมชั้นเดียวกัน ระหว่างผมและเขา...ใช่ครับ!!! คุณอ่านไม่ผิดหรอก คนๆนั้นที่ผมเรียกว่าเขา เพราะเค้าเป็นผู้ชาย มันอาจจะแปลกไปซักหน่อยที่ผมจะแอบรักคนเพศเดียวกัน แต่...ความรักไม่ได้จำกัดเพศนี่ครับ ถึงแม้ว่ามันจะผิดแปลกไปอยู่บ้าง แต่.....ผมก็รักเค้าไปแล้วนี่นา ผมแอบรักเค้าตั้งแต่ตอนอยู่มัธยมปลายปี 1 จนตอนนี้ผมอยู่ปี 2 แล้ว ผมก้อยังคงแอบรักต่อไป . . . . นางฟ้าของผมสดใสน่ารักเป็นที่รักของทุกๆคนในโรงเรียน ผมน่ะรักเค้ามากเลยนะ แต่..ก็ได้แค่แอบรัก ก็ผมมันขี้อาย ปากแข็ง ไม่กล้าแสดงออก สู้เพื่อนผมก็ไม่ได้ ไอนั่นน่ะบอกรักนางฟ้าของมันก้องโลกทุกวี่ทุกวัน เฮ้อผมล่ะอิจฉามันจิงๆ . . . . ผมเป็นคนขี้อาย ไม่กล้าแม้กระทั่งบอกรักคนที่ตัวเองรัก ทั้งๆที่เค้าพยายามตื้อผมแทบเป็นแทบตาย แต่ผมก็ไม่ยอมตอบรับรักเค้าอยู่ดี ผมได้แต่ปล่อยให้เค้ามาตื้อผมอยู่อย่างนั้นทุกวันๆอย่างไม่มีทีท่าว่ารังเกียจ ผมหวังว่ามันอาจจะทำให้เค้าเข้าจัยด้วยตัวเองได้ว่าผมก็รักเค้าเช่นกัน . . . . ผมเป็นคนตรงไปตรงมา ชอบไม่ชอบอะไรก็บอกออกมาตรงๆ ไม่เหมือนเพื่อนรักผมหรอก ไอนั่นน่ะ..แอบรักนางฟ้าของมันมาตั้งแต่ขึ้นมอปลายปี 1 แล้ว จนตอนนี้อยู่ปี 2 แล้วมันยังเก็บความรู้สึกไว้อยู่เลย ผมนับถือมันจริงๆ แล้วตอนนี้ผมก็รักนางฟ้าอยู่คนหนึ่ง ผมประกาศก้องโลกทุกวันว่าห้ามใครหน้าไหนมายุ่งกับนางฟ้าของผม แต่นางฟ้าของผมก็ไม่ตอบรับรักซักทีทั้งๆที่ผมก้อพอรู้ว่าเค้าก็ไม่ได้รังเกียจอะไรผมซักนิดออกจะปล่อยให้ผมตามตื้ออยู่ทุกวี่ทุกวันด้วยซ้ำไป. ------------------------------------------------------------------------- Part 1 โรงเรียนมัธยมเทฮัน โรงเรียนชายล้วนที่ใหญ่ที่สุดในกรุงโซล และยังเปนโรงเรียนที่พวกผู้ดีมีเงินต่างพากันส่งลูกหลานมาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ เพราะนอกจากจะใหญ่ที่สุดแล้ว การเรียนการสอนยังการันตีได้ว่าดีเลิศ เพราะสามารถทำให้เด็กนักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 3 เกือบทุกคน สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยดังๆในกรุงโซลได้เป็นแถวๆ ณ หอประชุมใหญ่ โรงเรียนมัธยมเทฮัน วันนี้นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ทุกคนต้องเข้ารับฟังการบบรรยายพิเศษเกี่ยวกับการเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่จะเกิดขึ้นในอีก 1 ปีข้างหน้า การบรรยายเป็นไปอย่างน่าเบื่อหน่าย เด็กๆหลายคนนั่งคุยกันเบาๆบ้างก้อนั่งคอตก หรือไม่ก้อนั่งพยักหน้าโดยที่ตายังปิดอยู่กันเป็นแถวๆ แต่..ก้อยังมีคนที่ตั้งใจฟังอยู่บ้าง แต่นั่นก็เป็นเพราะนั่งอยู่ใกล้กับระยะสายตาของอาจารย์ที่กำลังถลนตาใส่อยู่นั่นเอง แจจุง...ไปห้องน้ำกันเถอะ หนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักราวเด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ นามว่า คิม จุนซู นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ห้อง A มีดวงตาคู่เล็กที่เวลายิ้มแทบจะมองไม่เห็น ปากเล็กสีผลเชอร์รี่สุกเม้มเข้าหากันเพื่อรอคำตอบจากเพื่อนสนิท ผิวขาวสดใสเปล่งปลั่งบวกด้วยรูปร่างบอบบางที่คนทั้งโรงเรียนต่างเต็มใจมอบตำแหน่งนางฟ้าประจำโรงเรียนให้ กำลังส่งสายตาออดอ้อนไปยังเพื่อนสาว(เอ๊ย!!!...โรงเรียนชายล้วนเว้ย)อ่า...เพื่อนชายคนสวย(?)ที่นั่งอยู่ข้างๆให้ไปห้องน้ำเป็นเพื่อน ตอนนี้เลยหรอจุนซูคิม แจจุง..หนุ่มน้อยหน้าหวานราวผู้หญิง เพื่อนสนิทและเรียนห้องเดียวกับจุนซู มีดวงตากลมโต จมูกโด่งได้รูป ปากเล็กสีผลเชอร์รี่สุก ผิวขาวสุขภาพดีและรูปร่างบอบบางบางที่ขนาดผู้หญิงจริงๆ...ยังอาย ตำแหน่งนางฟ้าอีกคน ประจำโรงเรียนหันมาพูดกับเพื่อนตัวเล็กของเค้าด้วยสีหน้ากังวลจนเกือบจะซีด หางตาคู่สวยถูกส่งไปยังอาจารย์ที่นั่งอยูใกล้ๆ จะไม่ให้กังวลได้ไง..อาจารย์ฮีบอนจ้องหน้าผม จนตาจะหลุดออกมานอกเบ้าแล้ว ให้ลุกตอนนี้มีหวังโดนด่าชัวร์ อืม..ไปเหอะ กลัวไรเล่า..จารย์ฮีบอนน่ะไม่กล้ายุ่งกับพวกเราหรอก อีกอย่างมันก็ใกล้พักแล้วด้วยน่า คนตัวเล็กที่มองตามสายตาของเพื่อน ไปหยุดที่หน้าอาจารย์ฮีบอน ก็รู้ทันทีว่าเพื่อนคนสวยของเค้ากำลังกลัวอาจารย์หาเรื่องหักคะแนนตัวเองอีก จึงออกแรงฉุดมือเพื่อนคนสวยให้ลุกขึ้น โค้งตัวนิดหน่อยเพื่อเปนมรรยาท ก่อนออกเดินไปห้องน้ำของหอประชุม . . . ก้อเพราะอาจารย์ฮีบอนไม่ค่อยชอบหน้าแจจุง สาเหตุเป็นเพราะ..ชอง ยุนโฮคนหล่อ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ที่อาจารย์แกอยากจะเก็บมาไว้ในคอลเลกชั่นกิ๊กของแก แต่......ไม่สำเร็จ เพราะยุนโฮคนหล่อ...ชอบแจจุงคนสวย เพื่อนผมน่ะสิ แถมยังประกาศอีกว่า ใครหน้าไหนก็แล้วแต่ ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนหรืออาจารย์หากมาทำให้แจจุงร้องไห้ คนนั้น...เค้าไม่เอาไว้แน่!!!!!! ยัยอาจารย์นั่นจึงทำได้แค่หาเรื่องมาตัดคะแนนแจจุงอยู่บ่อยๆ จนผมต้องวิ่งโร่ไปฟ้องยุนโฮอยู่เป็นประจำ ก็แจจุงน่ะ...ขี้เกรงใจ ทั้งๆที่ยุนโฮก็บอกเองว่า..ถ้ามีปัญหาให้บอกเค้าทันที ผมก้อเลยต้องสนองน้ำใจซะหน่อย.....ก็กลัวเสียน้ำใจนี่นา . . . . เมื่อมาถึงห้องน้ำ จุนซูเดินเข้าไปจนถึงห้องน้ำห้องสุดท้าย มองซ้ายมองขวา แล้วเดินกลับออกมา เพื่อนคนสวยที่มองการกระทำของเพื่อนตัวเล็กอยู่ตลอดจึงพูดออกมา อ้าว...ไม่เข้าล่ะแจจุงพูดขึ้น พร้อมเอียงคอส่งสีหน้าสงสัยที่มองยังไงก็น่ารักถามเพื่อนตัวเล็กที่เดินมาหยุดหน้าห้องน้ำ พลางหันซ้ายหันขวาเหมือนกำลังหาอะไรซักอย่าง . . . . . . . เปลี่ยนใจแล้ว...ไปเข้าข้างล่างดีกว่าตอบเพื่อนคนสวยให้หายสงสัย แล้วออกแรงจูงมือเดินลงไปชั้นล่างของหอประชุม แจจุงเดินตามแรงจูงของเพื่อนตัวเล็ก ไม่ได้เอะใจสงสัยเกี่ยวกับการกระทำของเพื่อนเท่าใดนัก ห้องน้ำข้างบนคงสกปรก...จุนซูคงไม่อยากเข้ามั้ง . . . . อ๊ะ..อยู่นั่นเอง เสียงเพื่อนตัวเล็กพูดขึ้นเบาๆ เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง ทำให้แจจุงหลุดจากความคิดของเค้า และหันไปมองเพื่อนรักอย่างสงสัย แล้วก็ได้เห็นสายตาของเพื่อนตัวเล็กกำลังจับจ้องอะไรบางอย่าง แจจุงไม่รอช้า รีบมองตามสายตานั้น แล้วก็ได้เห็น. ชายหนุ่มรูปร่างสมส่วน ความสูง 180 เซนติเมตร มาพร้อมทรงผมที่เมื่อก่อนเคยสั้นแบบทรงสกินเฮด บัดนี้ยาวขึ้นจนปลายผมระต้นคอ เซตให้ข้างหลังตั้งขึ้นแบบพั้งค์ๆ ผมหน้าเริ่มยาวมาปิดหน้าผากที่มักจะส่องแสงอยู่ตลอดเวลา บวกด้วยหน้าตาที่จัดว่าหล่อติดอันดับต้นๆ (ย้ำ.ต้นๆ) ของโรงเรียน กำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ้าวกับเพื่อนๆในกลุ่มอย่างอารมณ์ดีอยู่บริเวณหน้าห้องพยาบาล ทั้งๆที่เวลานี้ เค้าควรจะนั่งอยู่บนหอประชุมเหมือนกับนักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 คนอื่นๆ(เทอ 2 คนด้วยแหละย่ะ...คนแต่ง) และคนที่ว่านั้นจะเป็นใครที่ไหนไม่ได้นอกจาก......ปาร์ค ยูชอน นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ห้อง B ลูกชายเจ้าของโรงเรียนมัธยมเทฮันที่ยิ่งใหญ่......แห่งกรุงโซล ปาร์ค ยูชอน หนุ่มหล่อสุดฤทธิ์ รูปก็หล่อพ่อก็รวย แถมการเรียนก็จัดว่าเลิศ กิจกรรมก็เด่น แล้วยังเป็นนักกีฬาฟุตบอลประจำโรงเรียนอีก อะไรมันจาเพอร์เฟคขนาดนี้เนี่ยฮ้า!!! หล่อจิงๆ(จุนซูโหมดเพ้อ) นี่นายไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำจริงๆใช่มั้ยเนี่ย...เห็นเค้าลุกออกมาเลยลุกตามมาซิท่าเพื่อนคนสวยพูดขึ้นอย่างรู้ทัน จุนซูที่กำลังมองยูชอนอย่างเพ้อๆจึงหันหน้ามายิ้มบางๆให้เพื่อนคนรัก พลางปรับสีหน้าให้เข้าสู่โหมดปกติ ใช่แล้ว...เมื่อกี้ตอนนั่งอย่าบนหอประชุม เค้าเห็นยูชอนลุกออกมากับเพื่อนในกลุ่ม 2-3 คน เค้าคาดว่าร่างสูงคงเดินไปเข้าห้องน้ำ จึงรีบหันไปชวนแจจุงไปเข้าห้องน้ำทันที เค้าอยากเห็นหน้าคนที่เค้าแอบรักมา 1 ปีเต็มใจจะขาดอยู่แล้ว เพราะตั้งแต่เปิดเทอมมาได้อาทิตย์นึง เค้ายังไม่ได้เห็นยูชอนใกล้ๆเลย แม้เมื่อวานยูชอนจะเพิ่งมาเดินผ่านหน้าเค้าไปก็เหอะ แต่ตอนนั้นมันมีอารมณ์หมั่นไส้อยู่ก็เลยมองแค่แวบเดียว อีกอย่างเค้าต้องทนเก็บความคิดถึงมาตั้ง 2 เดือนในระหว่างปิดเทอม ทำได้แค่นั่งดูรูปที่แอบถ่ายไว้จนมันเปื่อยแทบจะขาดเป็นชิ้นๆอยู่แล้ว พอมีโอกาส..ก็ขอซักหน่อยเหอะน่า แจจุงอ่า...ก็เราอยากเห็นหน้าเค้าชัดๆนี่นา บนหอประชุมได้ที่ไม่ดี..บดบังอาหารตาเราหมดคนตัวเล็กพูดงอนๆพลางพองลมจนแก้มป่องใส่เพื่อนคนสวยที่หัวเราะคิกคักใส่ เหนแล้วล่ะ...นั่งบ่นคนนู้นคนนี้อยู่บนหอประชุมตั้งนาน จับใจความได้ว่าไอบ้านั่น...จะบังยูชอนไมนักหนานะ!!!!!! เอ้า...อาหารตามายืนให้จ้องแล้ว ก็จ้องไปซิ พอใจเมื่อไหร่เรียกด้วยนะพูดพลางหัวเราะคิกคักใส่เพื่อนตัวเล็ก ที่หันมามองค้อนเข้าให้ จุนซูจึงแยกไปนั่งลงที่โต๊ะไม้หินอ่อนที่มีต้นไม้บังตัวเค้าไม่ให้ยูชอนสามารถเห็นได้ ส่วนแจจุงเดินแยกออกมาตั้งใจจะหยิบสมุดที่วางไว้บนโต๊ะลงทะเบียนสำหรับนักเรียนที่เข้าฟังการบรรยายพิเศษครั้งนี้ขึ้นมาดูเล่น แต่.... ขอโทษครับมือเรียวของร่างบางที่กำลังจะหยิบสมุดกลับต้องชักกับมาที่เดิม เพราะมือของเค้าชนเข้ากับมือหนาที่กำลังจะหยิบสมุดเล่มเดียวกันโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาดูเจ้าของมือนั้น อยากได้สมุดแบบผมหรอ...เดี๋ยวผมซื้อให้....2 โหลเลยเสียงทุ้มต่ำออกจะกวนเล็กๆส่งเสียงออกมา ทำให้ร่างบางต้องเงยหน้าขึ้น เพราะเสียงที่ว่ามันคุ้นเหลือเกิน และก็เปนไปอย่างที่คิด ไม่ใช่ใครที่ไหน...ชอง ยุนโฮ นักเรียนชั้นมัธยมปลายปี 2 ห้อง B เพื่อนกลุ่มเดียวกับปาร์ค ยูชอนและเป็นคนที่กำลังหลงรักเค้าหัวปรักหัวปรำนั่นเอง 'ชอง ยุนโฮ ชายหนุ่มร่างสูง หุ่นสมส่วน ดวงตาคู่เล็กที่อยู่บนหน้าอันหล่อเหลา มักจะหายไปเวลายิ้ม จมูกโด่งได้รูปรับกับใบหน้า มาพร้อมกับทรงผมที่เซตมาแบบธรรมดา ทุกองค์ประกอบทำให้ผู้ชายคนนี้เพอร์เฟคได้ทันที โดยไม่มีใครคัดค้าน ยะ..ยุน..ยุนโฮเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมาสบตาร่างสูง แจจุงก็จิตใจปั่นป่วน เพียงแค่เอ่ยชื่อก็ดูเหมือนมันยากเย็นซะเหลือเกิน ใบหน้าเรียวเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ก้อนเนื้อที่อยู่ในอกข้างซ้ายของเค้า มันแทบจะทะลุออกมาเต้นระบำฮูลาฮูลาอยู่ข้างนอกเลยทีเดียว ลงมาทำอะไรข้างล่างหรอครับ..จะขึ้นไปข้างบนอีกมั้ย??เสียงทุ้มนุ่มหู ถามคำถามร่างบางที่เค้าปะกาศก้องทั้งโรงเรียนว่ารักนักรักหนา แต่ร่างบางตรงหน้าก็ไม่ยอมตอบรับรักเค้าซักทีทั้งๆที่เค้าก้อพอรู้ว่าร่างบางคนนี้ไม่ได้รังเกียจอะไรเค้าซักนิดออกจะปล่อยให้เค้าตามตื้ออยู่ทุกวี่ทุกวันด้วยซ้ำ แถมตอนนี้ยังก้มหน้างุดๆเขินเค้าอีกตะหาก น่ารักจริงๆเว้ยเฮ้ย ยุนโฮ...หล่อจัง อ๊า!!!!!จะทำไงดีเนี่ย>________< แจจุงไม่ตอบคำถาม เพียงแต่ส่ายหน้าเร็วๆ เปนคำตอบให้ยุนโฮเข้าใจว่าไม่ขึ้นไปแล้วนั่นเอง จริงๆแล้ว ผมก้อชอบยุนโฮ ไม่น้อยไปกว่าที่ยุนโฮชอบผมเลย แต่..ผมมันขี้อายเกินไปที่จะบอกว่าผมก็รักยุนโฮ ที่ทำได้ก็คือปล่อยหั้ยยุนโฮตามตื้อโดยที่ไม่รังเกียจ และนั่น..อาจจะทำให้ยุนโฮเข้าใจได้ด้วยตัวเองว่าผม..ก็คิดเหมือนกัน ซักวัน...ชั้นจะบอกนายนะยุนโฮ..รออีกหน่อยนะ -------------------------------------------------------------------------- ส่วนยูชอนที่คุยกับเพื่อนอยู่หน้าห้องพยาบาล กลุ่มของยูชอน ประกอบไปด้วยนักเรียนสุดหล่อพ่อรวยทั้งหมด 4 คน ยูชอน, ยุนโฮ,คังอิน และ ซีวอน ทั้ง 4 คนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาล จนตอนนี้อยู่มัธยมปลายปี 2 ความสัมพันธ์ของทั้ง 4 คนก้อไม่สั่นคลอน กลับแน่นแฟ้นขึ้นทุกวันๆ แต่ยูชอนจะสนิทกับยุนโฮมากที่สุดเพราะบ้านทั้ง 2 คนอยู่ติดกันทำให้รู้เขารู้เรามากกว่าเพื่อนอีก 2 คนนั่นเอง เฮ้ยไอไก่ไอวอนนั่นนางฟ้าป่าววะ..นั่นน่ะๆคุยกะจีเนียสบอยแห่งปี 1 อยู่น่ะอยู่ดีๆคังอินก็พูดโพล่งขึ้นมา พลางชี้นิ้วไปยังเป้าหมายที่เค้าพยายามยืนจ้องตั้งแต่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้หินอ่อน จนตอนนี้ลุกมาคุยกับเด็กปี 1 ที่เข้ามาใหม่ให้เพื่อนอีก 2 คนมองตาม ยูชอนรีบมองตามไปทันที ก้อนางฟ้าทั้งโรงเรียนมี 2 คน คนนึงไอยุนโฮเพื่อนเค้าเองที่คาบไปกิน คนนั้นน่ะเพื่อนๆไม่กล้าแซวหรอก ไอยุนมันหวงโคตร งั้นที่ไอคังบอกก็ไม่ต้องเดาเลยว่าใคร เพราะเหลืออยู่คนเดียว อ๊า!!!!นั่นไง.คิม จุนซู นางฟ้าสุดน่ารักของผมปาร์ค ยูชอน.ฮิ้ววววววว!!! ใช่ครับ..ผมปาร์ค ยูชอนสุดหล่อ ผมกำลังหลงรักจุนซู นางฟ้าน้อยตัวเล็กหัวปรักหัวปรำ เหมือนที่ไอยุนเพื่อนผมมันชอบนางฟ้าหน้าสวยที่ชื่อแจจุงนั่นแหละ แต่..ผมมันพวกแสดงออกไม่เก่ง ปากไม่ตรงกับใจ ปากแข็งอีกตะหาก เจอเค้าทีไรก็ทักทายนิดๆหน่อยๆ สู้ไอยุนก็ไม่ได้ ไอนั่นน่ะ ประกาศก้องโลกไปแล้ว ว่ามันรักแจจุงห้ามใครยุ่งเด็ดขาด คนที่หมายปองแจจุงก้อเลย..แห้วรับประทานไปเป็นแถวๆ ความซวยก็เลยตกมาอยู่ที่ผม ก็ในเมื่อแจจุงมีเจ้าของ(โคตรโหด)แล้ว นางฟ้าอีกคนก็เลยเป็นที่หมายปองของบรรดาหนุ่มๆมากกว่าปกติเป็นพิเศษ ไอผมก็ไม่กล้าบอกว่ารักเค้า ก็เลยต้องเหนื่อย คอยกันท่าไอคนที่จะเข้ามาจีบจุนซูอยู่ลับๆทุกวัน ทำไมต้องลับๆอ่ะหรอ..ก็ถ้าจุนซูรู้ เค้าก้อรู้ดิว่าผมชอบเค้า โอ๊ยยย!!!ไม่เอาหรอกผมอ๊ายยยยอายยย>________< ที่ผมทำก้ออย่างเช่น เมื่อวานตอนเช้าผมได้ยินไอดองวุค รุ่นพี่ปี 3 เปนอีกคนที่คลั่งไคล้จุนซูบอกกับเพื่อนมันว่าจะขอนัดจุนซูไปดูหนัง เพราะมันได้ตั๋วหนังเรื่องโลมาแบ๊วส์เพื่อนรัก ที่กำลังจะเข้าฉายเร็วๆนี้มา 2 ใบ ผมไม่รู้หรอกว่าไอดองมันไปรู้ได้ไงว่าจุนซูของผมชอบโลมาหรือไม่มันก้อบังเอิญ แต่ที่ผมรู้คือคำตอบของจุนซูต้องเซย์เยสแน่นอน ก็จุนซูของผมชอบโลมายิ่งกว่าอะไรดีน่ะซิ ดังนั้นไม่ได้การแล้วผมต้องขัดขวางๆๆๆๆๆๆๆๆผมจึงไปแอบดูตารางสอนห้องมันว่าตอนไหนมั่งที่มันไม่อยู่ห้อง อาแล้วพระเจ้าก็เข้าข้างผม เพราะตอนบ่ายมันมีเรียนพละดังนั้นหลังพักเที่ยงจึงไม่มีใครกลับมาที่ห้องอีก พอทานเข้าเสร็จ..ผมไม่รอช้ารีบไปที่ห้องปี 3 ห้อง B ทันที มองแผนผังที่นั่งของนักเรียนที่แปะไว้หน้าประตูสักครู่ก่อนเดินไปที่โต๊ะเป้าหมายที่คาดว่าจะเก็บตัวปัญหาเอาไว้ อ่า!!!!!แล้วผมก็เจอ ผมโห่ร้องด้วยความดีใจ น้ำตาลูกผู้ชายก็พาลจะไหลออกมาดื้อๆ ที่จะสามารถกำจัดตั๋วหนังที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่จุนซูของผมชอบไปได้ ผมกำลังจะขยำตั๋วหนังทิ้ง แต่แล้ว..จิตสำนึกในด้านดีของผมมันก้อบกว่าให้เก็บตั๋วไว้ เอาไว้ดูกับจุนซูน้อยของผม อ๊าคคคคค!!!อะไรมันจะเพอร์เฟคแบบนี้ ทั้งหล่อทั้งฉลาด สมแล้วที่เป็น ปาร์ค ยูชอน ผมแอบชื่นชมตัวเองในใจแล้วรีบเดินออกไปจากห้องนั้นทันที แล้วระหว่างทางผมก็เหนไอดองมันกำลังชวนจุนซูน้อยของผมพอดี ผมทำหน้าเฉยๆตอนเดินผ่านและได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ตอนแรกเหมือนจุนซูจะไม่ตกลงมันด้วยนะ แอบเห็นจุนซูเหลือบมองมาที่ผมด้วย(แวบหนึ่งอ่ะ) จากนั้นหน้ามันก็บานเปนกระด้งผมเลยคาดว่าจุนซูคงตกลงมันแล้ว ผมล่ะหมั่นไส้ อยากกระโดดถีบให้หน้ามันเหลือเท่าถ้วยกาแฟจิงๆหั้ยตายเหอะ แต่ช่างเถอะ..ตั๋วอยู่ที่ผมแล้ว กร๊ากกกกกกั่กกั่ก!!! แล้วตั๋วก้อยังอยู่กับผมจนถึงตอนนี้ ก็ผมไม่กล้าไปชวนเค้านี่นาTTvTT เอาน่าตั๋วมันกำหนดไว้ว่าจะฉายวันที่ 20 วันนี้วันที่ 15 เองอีกตั้ง 5 วัน สู้ๆเว้ยยูชอนน* ------------------------------------------------------------------ จุนซูนี่หว่า..แล้วนั่นใครวะยูชอนถามขึ้นพลางหันไปถามคังอินกับซีวอนที่ยืนมองอยู่เหมือนกัน จำไม่ได้ว่าชื่อไรว่ะ แต่ที่รักกรูเค้าบอกว่านั่นน่ะอัจฉริยะปี 1 สอบเข้าที่นี่ได้คะแนนเต็มนะเว้ยยคังอินตอบคำถามตามที่เคยได้ฟังคำบอกเล่าจากลีทึกรุ่นพี่ปี 3 ที่เค้าเรียกเต็มปากว่าที่รัก แหวะที่รักกก ซีวอนหันมาพูดแซวเพื่อนสนิทพร้อมทำหน้าพะอืดพะอมกับการเรียกคนรักของเพื่อนว่าที่รัก แทนชื่อ . . . . . ไมวะก้อกรูรักของกรูคังอินพูดพลางยักไหล่ ประมาณว่ากรูจะเรียก..ใครจะทำไม ทำไมจุนซูดูสนิทกับมันจังวะ!!!น้ำเสียงฟังดูไม่ค่อยจะพอใจกับสิ่งที่ได้เห็น และความสงสัย ก็ทำให้ยูชอนเผลอพูดออกมา เพื่อนทั้ง 2 จึงมองหน้ากันแล้วขำออกมาเบาๆ หึงอ่ะเด๊..ไอคนปากแข็ง หล่อด้วยนะเว้ยพวกรุ่นน้องแมร่งกรี๊ดกันเต็มเลย(ได้ข่าวว่าชายล้วน..คนแต่ง)เป็นอีกครั้งที่คังอินพูดออกมา โดยที่ยูชอนดูท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์กับคำบอกเล่าของเพื่อนเท่าใดนัก เดี๋ยวกรูมาพูดพลางเดินไปยังเป้าหมายที่กำลังคุยอย่างสนิทสนมกับไอรุ่นน้องคนนั้น เพื่อน 2 คนขำคิกคักกับท่าทางหึงออกนอกหน้าของเพื่อนปากแข็งของตัวเอง . . . . . . ชางมินใช่คนที่มรึงบอกว่าเป็นญาติกะจุนซูป่าววะไอคัง หลังจากแอบขำเพื่อนไก่จอมปากแข็ง ซีวอนก็หันมาพูดกับคิงอิน ที่ไอคังเล่าให้ฟัง..ชิม ชางมินเด็กอัจฉริยะคนนั้นเปนลูกพี่ลูกน้องกับจุนซูนี่หว่า สงสัยไอไก่ยังไม่รู้แหงๆ ช่ายยยแล้ววไอไก่มันยังไม่รู้เรื่องน่ะ ชางมินเพิ่งกลับมาจากเมกา เรื่องทุกเรื่องของจุนซูที่มันให้คนไปสืบ เลยไม่มีเรื่องของชางมินไงล่ะ5555+สมน้ำหน้ามันว่ะ..เหนหน้ามันมะ กร๊ากกกก!!! ไอไก่เพื่อนเค้ามันลงทุนโคตร..จ้างนักสืบหาข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับ คิม จุนซู ทั้งประวัติอย่างละเอียด พักอยู่ไหน มีพี่น้องกี่คน ชอบอะไรไม่ชอบอะไร แต่รู้สึกในประวัติจะบอกแค่พี่น้องที่อยู่ที่เกาหลี แต่ไม่มีเกี่ยวกับชิม ชางมิน ลูกพี่ลูกน้องของจุนซูที่ไปอยู่เมกาตั้งแต่ตอนขึ้นมอต้นเลย สงสัยมั้ย???..ว่าทำไมผมถึงรู้ ก้อลูกพี่ลูกน้องของทึกกี้ที่อยู่เมกา ชื่อฮีชอล บอกทึกกี้ว่าแฟนของเค้าจะกลับมาอยู่โรงเรียนเดียวกันกับพวกเรา และคนๆนั้นก็คือชิม ชางมิน ไงล่ะ..หายสงสัยแล้วนะ เด๋วจาหาว่าหล่อแล้วยังรู้มากกอีกคังล่ะกลุ้มม* หวังว่ามันคงไม่ไปต่อยเค้าหรอกนะแม้จะขำไปกับคังอิน แต่ก้ออดที่จะเป็นห่วงเพื่อนรักไม่ได้ ก็ไอยูชอนน่ะ เห็นเงียบๆอย่างงั้น แต่เวลาเลือดขึ้นหน้าขึ้นมา ก็น่ากลัวพอสมควร แล้วดูท่าเดินมันดิยังกะจิ๊กโก๋วอนหาตรีนมาโปะหน้ายังไงอย่างงั้นจิงๆหั้ยตายเหอะ ไม่หรอกน่าเชื่อดิมันไม่กล้าพูดอะไรมากต่อหน้าจุนซูหรอก เฮอะไม่มีทางแม้รู้ว่ายูชอนโมโหจนแทบบ้าแล้ว คังอินก็ยังมั่นใจว่าอย่างยูชอนไม่กล้าไปทำกริยาทรามๆต่อหน้านางฟ้าน้อยนามว่าจุนซูหรอก ------------------------------------------------------------------ มาที่จุนซู อ๊ะ!!!...มินมิ๊นนนนนนเสียงหวานมีเสน่ห์ติดจะแหบเล็กน้อย ตะโกนเรียกลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งกลับมาจากอเมริกาได้ไม่นาน และมาสอบเข้าชั้นปี 1 โรงเรียนเดียวกับตัวเอง . . . ไง..ฮยอง ตกลงได้ไปดูป่าวเรื่องโลมาแบ๊วส์โลมาบ๊องส์อะไรนั่นอ่ะรีบแยกตัวออกจากลุ่มเพื่อเดินมาหาพี่ชายหน้าสวยก่อนจะตะโกนเรียกเสียงดังให้น่าอายไปมากกว่านี้ พลางถามคำถามที่พี่ชายเล่าว่ามีคนชวนไปดูหนังเรื่องโลมาแบ๊วส์ๆไรซักอย่างที่เจ้าตัวอยากดูนักอยากดูหนา ไม่อ่ะพี่ดองวุคขี้โม้มากเลย บอกพี่ว่ามีตั๋ว แต่พอมาวันนี้มาขอโทษใหญ่เลย บอกว่าไม่มีแล้ว อะไรของเค้าก็ไม่รุ แต่พี่ก็ไม่ได้อยากจะไปกับเค้าหรอก แค่ตอบตกลงไปอย่างงั้นแหละ..เพราะหมั่นไส้ใครบางคน ตอบคำถามน้องชายที่กำลังแอบขำเค้าเล็กๆเมื่อได้ฟังคำตอบ พี่ยูชอนล่ะซิ..ใช่มะ?? ถามพี่ชายพลางทำหน้าแบบเด็กแก่แดดรู้มากไปซะทุกเรื่อง เรียกค้อนวงเบ้อเริ่มจากใบหน้าคนน่ารักได้ทันที ก็ตานั่น..อยากทำเป็นไม่สนใจพี่ตอนที่พี่ดองวุคมาชวนพี่เองนี่นา..ฮึ หน้าตาบึ้งตึงขึ้นมาทันทีที่พูดถึงเรื่องเมื่อวาน แม้จะพยายามไม่สนจัยกับท่าทางเฉยชาไม่รู้ไม่ชี้ของร่างสูงแล้วก็เถอะ รู้ทั้งรู้ว่าร่างสูงไม่ได้มารู้เรื่องที่เค้าแอบรักตัวเองซักหน่อยแต่พอพูดแล้วมันก็โมโหเหมือนกันแหะ ทำหน้าเฉยมาก ไม่เคยสนใจเลยว่าเค้าจะไปทำอะไรกะใครฮึ เสียเวลานั่งแอบมองตั้งนานจิงๆ.ชริ โกรธผมหรอจุนซูเสียงทุ้มนุ่มลึกที่แสนจะคุ้นหูของคนตัวเล็ก เป็นคำพูดที่ยาวกว่าปกติที่เคยคุยกัน และแม้จะไม่ได้ยินออกมาจากปากของเจ้าตัวบ่อยนัก แต่จุนซูก้อจำมันได้ดีว่าเป็นเสียงของใคร เรียกสติคนตัวเล็กที่อยู่ในอารมณ์ขุ่นมัวให้หันกลับไปมองเจ้าของเสียงทุ้มที่อยู่เบื้องหลังนั้นทันที ยะ..ยู..ยู..ชะชอน..ยูชอน!!!!เรียกชื่อร่างสูงราวกับจะตะโกนให้โลกได้รับรู้ไปด้วย ใบหน้าเรียวของคนตัวเล็กขึ้นสีแดงระเรื่อ เรียกเสียงหัวเราะเบาๆจากคนที่เรียกได้ว่าเป็นน้องได้อย่างง่ายดาย ก็ดูซิเมื่อกี้โกรธแทบป็นแทบตาย พอเจ้าตัวเดินมากลับหน้าแดงซะงั้น ผม..ชางมินรู้จักพี่ยูชอนตั้งแต่ก่อนมาเข้าโรงเรียนนี้แล้ว ก็พี่ชายตัวเล็กของผม ส่งรูปไปให้ดูที่อเมริกาโดยส่งผ่านทางอีเมลล์อยู่บ่อยๆ แถมยังเล่าเรื่องต่างๆให้ฟังจนผมอยากจะเห็นจริงๆว่าคนชื่อปาร์ค ยูชอน มีอะไรดี ถึงขนาดทำให้พี่ชายที่น่ารักของผมเพ้อ.ได้ขนาดนี้!!! แล้วผมก็เห็นพี่ยูชอนตัวเป็นๆมายืนปั้นหน้ายักษ์จ้องหน้าผมอยู่เบื้องหลังพี่จุนซูอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ตอนที่ผมกำลังคุยกับพี่ชายตัวเล็กอยู่ จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ทำให้คาดเดาได้ว่า ปาร์ค ยูชอน คนนี้ ต้องหลงรักพี่ชายของผมแหงๆ เพราะเจ้าตัวกำลังแสดงอาการหึงหวงพี่ชายผมอย่างรุนแรงทีเดียว ไออาการกระฟัดกระเฟียด แถมจมูกบานผิดมนุษย์ไม่มีผิดหรอกหึงชัวร์!!! เนื่องจากน่าจะยังไม่รู้ว่าผมเป็นน้องชายของพี่จุนซู อีกอย่างผมรู้มาว่าพี่ชายตัวเล็กของผมยังไม่กล้าสารภาพรักพี่ปากห้อยเลย(ดูดิ..คนไรปากห้อยจิงๆ..นึกว่ารูปมันหลอก ที่แท้มันห้อยโดยธรรมชาติ.มิน)ผมก็เลยทำทีเป็นพูดชื่อพี่เค้าออกมาซะงั้น 555+แล้วหน้ายักษ์ของพี่เค้า ก็เปลี่ยนเป็นเทพบุตรสุดหล่อ ที่ผู้ชายหล่อน้อยที่ไหนอย่างผมยังอึ้ง!!!(แต่ยังแอบจ้องผมเป็นระยะๆ)น้องชายที่แสนดีคนนี้ขอทำหน้าที่เป็นกามเทพสื่อรักให้แล้วกันนะคร้าบบบบ!!!! อ่าพี่ยูชอนมาและ ผมไปก่อนนะพี่จุนซูชางมินยิ้มหน้าบานพลางเอามือตบไหล่คนตัวเล็กที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายเบาๆ ซึ่งตอนนี้กำลังก้มหน้างุดๆอยู่ ให้รู้ว่าเค้ากำลังจะไปแล้ว แล้วยิ้มหวานให้พี่ชายสุดหล่อที่น่าจะมาเป็นว่าที่พี่เขยในไม่ช้านี้ ยินดีที่ได้รู้จักฮะพี่ยูชอน ผม..ชิม ชางมิน ลูกพี่ลูกน้องของพี่จุนซูพูดเน้นย้ำคำว่าลูกพี่ลูกน้องเพื่อไม่ให้ร่างสูงที่กำลังจ้องมือเค้าที่วางบนไหล่เล็ก ไม่ให้เข้าใจผิดไปมากกว่าเดิม . . . . . . . . . . . เพล้งงงงงงงงงงงง!!!!!!!!!!เก๊งงงเก๊งงงงงๆๆๆๆๆ เสียงบางสิ่งที่ฉาบไว้บนหน้าร่างสูงที่พยายามทำตัวเป็นจิ๊กโก๋วอนหาตรีน เพื่อสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวเอง แตกร่วงกราวลงมาจากใบหน้าอันหล่อเหลาอย่างไม่มีชิ้นดี (อ่อกกรูอ๊ายยยอายยย..กรูอุตส่าห์ทำเก๊กไปจ้องเค้าจนกรูปวดลูกกะตาแทบต๊ายยยยย!!!!) เอ่อ..ครับ พี่ปาร์ค ยูชอน ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันหลังจากพยายามทำหน้าให้เข้าสู่โหมดปกติได้สำเร็จ ก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้กับว่าที่น้องภรรยา(?)ในอนาคต งั้นผมไปก่อนนะฮะ..ฝากพี่ชายผมด้วย ไปนะพี่จุนซูพูดเสร็จพลางดันหลังพี่ชายตัวเล็กให้ไปข้างหน้าแล้วเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเหนน้องชายของนางฟ้าในดวงใจเดินหายลับไปแล้ว.ปาร์ค ยูชอนจึงทำลายความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างเค้ากับจุนซู ด้วยคำพูดที่ยาวขึ้นกว่าคำว่า หวัดดี ที่มีไว้สำหรับใช้ทักทายคนตัวเล็กในเวลาที่พบเจอกัน TBC -------------------------------------------------- Part 2 -------------------------------------------------- หวัดดีครับ..จุนซู(เป็นไงยาวกว่าหวัดดีป๊ะล่ะ??....ยูชอน)เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น โดยที่เจ้าของชื่อแสนน่ารัก ยังคงก้มหน้าก้มตาอยู่เช่นเดิม . . . . . . ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคน 2 คน ชวนให้เกิดบรรยากาศอันแสนจะน่าอึดอัด ยูชอนเป็นฝ่ายทนไม่ไหวขึ้นมาเสียก่อน จึงตัดสินใจกล่าวออกมาอีกครั้ง ถ้าจุนซูไม่อยากเห็นหน้าผมผมไปก็ได้ครับร่างสูงเอ่ยออกมาเบาๆ ทั้งเสียงทั้งหน้าตาในตอนนี้ หากจุนซูเงยหน้าขึ้นมาเห็น ก็คงจะรู้ว่าน้อยใจมากแค่ไหน . . . . ถึงกล่าวออกไปอย่างนั้น แต่ร่างกายกลับยังคงไม่ไปไหน สายตาตัดพ้อถูกส่งไปยังคนตัวเล็กที่ก้มหน้างุดๆ ที่ไม่ยอมสนใจเค้าเลยแม้แต่นิดเดียว ยูชอนเห็นดังนั้น จึงตัดสินใจก้าวออกไปให้พ้นจากบรรยากาศอันแสนจะน่าอึดอัดเช่นนี้ด้วยอารมณ์น้อยใจที่ยากเกินจะบรรยาย.. แต่ขณะที่กำลังจาก้าวผ่านคนตัวเล็ก แขนแกร่งข้างขวา ก้อถูกจับยึดไว้ด้วยมือเล็กของนางฟ้าในดวงใจของเค้า ยูชอนสะดุ้งเล็กน้อยและรีบหันกลับไปตามแรงจับยึดแบบถือสิทธิ์ของร่างบาง o_Oจุนซู..ทำไรฟะ ตื่นเต้นนะเว้ยยยย!!! อย่าเพิ่งไปซิยูชอนคำพูดเชิงบังคับถูกส่งผ่านออกมาจากปากแดงของคนตัวเล็ก ที่ก่อนหน้านี้ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูง บัดนี้ใบหน้าน่ารัก หวานราวผู้หญิง กลับเงยขึ้นพลางส่งสายตาอ้อนวอนเชิงบังคับมาที่เค้า อย่ามองผมอย่างง้านนนจุนซู้วววอ่อยยย!!จะละลายแล้ววววว* . . . . อ่ะ..เอ่อ.กะ..ก็..จะจุนซู..มะ..ไม่..อยากเห็นหน้า..ผมนี่ครับ!!!พูดจาละล่ำละลักกว่าจะเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดได้ เพราะความตื่นเต้นเกินเหตุของร่างสูงที่หน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อไปถึงไหนต่อไหนแล้ว คนตัวเล็กเมื่อได้ฟังเหตุผลของร่างสูง กระตุกยิ้มเล็กน้อย เราบอกหรอ..ว่าไม่อยากเห็นพูดเสียงยียวนให้คนตรงหน้า มือเล็กยังคงจับยึดแขนแกร่งอย่างถือสิทธิ์อยู่อย่างนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยง่ายๆ กะ..ก็เมื่อกี้..จะ..จุนซูเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมเงยขึ้นมามองผมเลย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ ยูชอนก็อดที่จะน้อยใจไม่ได้ ก็เล่นปล่อยให้เค้ายืนเก้ๆกังๆอยู่ตั้งนาน ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาเลยนี่นา ก็เงยขึ้นมาแล้วนี่ไงหรืออยากให้ก้มลงไปอีก...หืม?? ถามคำถามกวนประสาทร่างสูง พลางหัวเราะคิกคัก ก็เมื่อกี้มันเขินจนทำอะไรไม่ถูกนี่นาแต่นานๆทีจะได้อยู่สองต่อสองกับยูชอน จะปล่อยให้โอกาสหลุดมือไปง่ายๆได้ไงเล่า!!! มะ..ไม่ครับ เงยหน้าแบบนี้แหละดีแล้วผมจะได้เห็นหน้าสวยๆของจุนซูชัดๆไงครับตอบคำถามคนตัวเล็ก ที่ตอนนี้มองมาที่เค้าอย่างอึ้งๆ แถมใบหน้าหวานยังขึ้นสีแดงระเรื่องอย่างปิดไม่มิดเมื่อได้ฟังคำตอบที่ไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้ยินออกมาจากปากของร่างสูง โอกาสลอยมาอยู่ตรงหน้านี้แล้วกรูยอมหน้าด้าน ไม่องไม่อายมันแล้วเว้ยยยยยยยย* . . . . ยูชอนอ่าชมเราหรอเนี่ย>/////////< (ไปเจอเค้าแล้วเขิน..แต่ประกาศปาวๆว่ารักเค้าต่อหน้าคนอื่นกลับไม่เขิน..อิหมีบ๊องส์เอ๊ยย!!...คนแต่ง)ยุนโฮพูดพลางทำสีหน้าหน้าให้น่าเห็นใจทีสุด ส่งสายตาปิ๊งปั๊งวิบวับอ้อนวอนเพื่อนรักที่ทำหน้ามุ่ยอยู่ ไปก็ได้..แต่..เค้าไม่ไปจริงๆนะ แม้ยูชอนจะอยากนอนเพื่อลืมเธอมากกว่า แต่ก็อดสงสารเพื่อนหน้าหมีไม่ได้ ก็ดูดิ..ตัวโตอย่างกับหมี แต่มาทำสายตาออดอ้อนยังกะหมาตัวน้อยๆ..อืมๆน่าเห็นใจๆ(- -)(_ _) เออ..ไม่ไปๆโกหกเพื่อนรักคำโต แต่..เพื่อข่าวดีที่รออยู่ข้างหน้า เค้า..ก็ต้องทำ!!! . . . . . . . จุนซู..จะไปไหนล่ะ แจจุงถามขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนรักลุกเดินออกไปจากโต๊ะที่นั่งอยู่ ไปห้องน้ำน่ะเด๋วมานะโกหกเพื่อนคนสวยให้หายสงสัย แล้วจึงเดินออกไป เพื่อเปิดโอกาสให้ยุนโฮที่กำลังจะมาถึง สามารถคุยกับเพื่อนรักได้สะดวกยิ่งขึ้น จากนั้นขาเรียวจึงเดินไปรออยู่ตรงมุมตึก ร่างบางโผล่ใบหน้าหวานออกไปมองหาคนที่รอคอย จึงได้เห็นยุนโฮเดินมา ตามมาด้วยคนที่เค้าเพิ่งแกล้งไปเมื่อตอนกลางวัน ยุนโฮเดินมาเจอจุนซูก่อน ร่างสูงสะดุ้งเล็กน้อยกับการปรากฏตัวของร่างบาง นิ้วชี้เรียวเล็กของจุนซูถูกยกขึ้นมาแตะที่กลีบปากบางและนิ้วหัวแม่มือที่ถูกชี้ไปทางโต๊ะที่เพื่อนคนสวยนั่งอยู่ เป็นการสื่อสารทางอ้อมว่าเงียบๆ..แจจุงอยู่ทางโน้นยุนโฮพยักหน้าเบาๆเพื่อไม่ให้เพื่อนรักที่เดินตามมาสงสัยก่อนเดินจากไป เพื่อมุ่งตรงไปหาหัวใจ!!!! . . . . . . . ส่วนยูชอนที่กำลังเดินก้มหน้าก้มตาอยู่นั้น กลับถูกแรงจากไหนก็ไม่ทราบกระชากแขนแกร่งให้เข้าไปทางมุมตึก ร่างสูงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ปากห้อยเตรียมร้องแหกปากโว้กว้ากโวยวาย แต่พอเงยหน้าขึ้นมองบุคคลปริศนาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ร่างทั้งร่างกลับนิ่งสนิท ใบหน้าคมที่เริ่มมีเลือดมาหล่อเลี้ยงบ้างแล้ว กลับถูกดูดหายไปอีกระลอก ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ตาคมเริ่มมีน้ำใสๆคลอ ยูชอนเพิ่งจะรู้เด๋วนี้เองว่า นอกจากเค้าจะขี้อาย ปากแข็ง ไม่กล้าแสดงออกแล้ว เค้ายังเป็นคนหวั่นไหวมากถึงมากที่สุดอีกด้วย คนตัวเล็กเห็นดังนั้น เริ่มรู้สึกผิดที่แกล้งร่างสูงมากเกินไป ปากเล็กเตรียมพูดขอโทษและอธิบายสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นไปเมื่อตอนกลางวัน ขอโทะจุนซูยังพูดไม่ทันจบประโยค ยูชอนก็โพล่งขึ้นมาก่อน ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ..จุนซูๆไม่ผิดหรอกที่ไม่ตอบตกลงผม ไม่ต้องกังวลหรอกครับ..ผมไม่ได้เป็นอะไรเลยแม้ปากจะบอกไม่เป็นไร แต่สีหน้าและน้ำเสียงกลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง จุนซูมองร่างสูงอย่างงงๆกับสิ่งที่พูดออกมา เนื่องจากคิดไปเอง อะไรของเค้าฟะ..เราจะขอโทษที่แกล้งไปเมื่อกลางวัน ดันหาว่าเรารู้สึกผิดเลยมาขอโทษอีก แต่..ระยังพูดไม่จบประโยคอีกครั้ง ร่างสูงก้อแทรกขึ้นมาอีก ไม่เปนไรครับจุนซูผมไม่เป็นไรจริงๆแล้วก็ไม่ต้องขอโทษผมหรอกครับ..คนที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษมันคือผม...ผมขอโทษที่รักจุนซูฝ่ายเดียวขอโทษที่หน้าด้านไปสารภาพรักจุนซูทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ขอโทษที่ทำให้จุนซูเสียเวลามาขอโทษผม..ขอโทะ..อื้อ!!~คำพูดมากมายที่เกิดจากความน้อยใจพรั่งพรูออกมาไม่หยุดจากปากห้อย..เอ๊ย!!!..ปากหนา แต่ก้อเงียบลงเมื่อคนตัวเล็กทนไม่ไหว 2 มือเล็ก กระชากคอเสื้อร่างสูงตรงหน้าลงมา จนใบหน้าของยูชอนอยู่ติดชิดกับใบหน้าของนางฟ้าในดวงใจของเค้า จุนซูไม่รอช้ารีบประกบบางเข้ากับกลีบปากหนา เพื่อปิดปากคนขี้น้อยใจ เป็นจูบแรกที่ไม่หวือหวา ไม่นุ่มนวล แต่ก็เป็นวิธีที่ทำให้ปาร์ค ยูชอนสงบสติลงได้วิธีหนึ่งเลยทีเดียว ส่วนยูชอน..เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ไม่คิดไม่ฝันว่านางฟ้าที่ปฏิเสธรักเค้า จะทำถึงขนาดนี้!!!~ โอ้ววววจะ..จุนซูววววว!!!!!!!จูวจูวจูบโผ้มมมมมมมมมมมมมมมม!!!!อ่อยกรูจาเปนลมคับพี่น้อง!!!!!~ ทีนี้ก็เงียบได้แล้วซินะ!!!หลังจากปลดปล่อยร่างสูงออกจากความงุนงง คนตัวเล็กก็พูดเสียงดังออกมาด้วยความโมโห โดยมียูชอนยืนมองตาปริบๆพยักหน้ารับ เราจะบอกว่า เราขอโทษที่แกล้งปฏิเสธยูชอนไปเมื่อตอนกลางวัน ก็ยูชอนน่ะชอบทำเป็นไม่สนใจเรา ชอบทำเหมือนเราไม่มีตัวตน เราก็เลยกะจะแกล้งเล่นเฉยๆ แล้วตอนบ่ายก็จะมาขอโทษและอธิบายเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ยูชอนก็คิดไปเองว่าเราจะมาขอโทษเพราะเรารู้สึกผิดคำพูดที่อัดอั้นไว้ ระเบิดออกมาจากปากบางของคนตัวเล็ก เมื่อได้โอกาสเป็นฝ่ายพูดบ้าง ใบหน้าหวานยังเจือสีแดงระเรื่อกับสิ่งที่เจ้าตัวเพิ่งทำลงไป เราดีใจมากแค่ไหนรู้มั้ย ที่ยูชอนก็ใจตรงกับเรา เราฮึกเรารู้สึกไม่ดีมากเลยที่ต้องแกล้งยูชอนไปอย่างนั้น เราแค่..ฮึก..อยากให้ยูชอนรู้ว่า..ฮึก..การแอบรักข้างเดียวมาเป็นปี..มันทรมานแค่ไหน..ก็เท่านั้นฮือออเราขอโทษ!!!!!!!!!!~เมื่อระบายความอัดอั้นออกมาจนหมด ก็วิ่งหนีไปเหมือนนางเอกหนังอินตะระเดีย แต่มันต่างกันตรงที่ว่าไอพระเอกปากห้อยมันยังยืนงงและเอ๋อรับประทานอยู่ ไม่ได้วิ่งตามเหมือนที่มันต้องเกิดขึ้นอย่างในหนังอ่ะเซ่!!!! ------------------------------------------------------------------------- ตัดมาที่คู่หวานชื่น หลังจากที่ส่งตัวเพื่อนรักปากห้อยสู่อุ้งมือนางฟ้าในดวงใจของมันได้สำเร็จ ยุนโฮก็ตรงปรี่มาที่โต๊ะหินอ่อนที่แจจุงนั่งหันหลังอยู่ อื๊อ!!~..ปิดตาเราทำไมล่ะจุนซูเล่นอะไรเป็นเด็กๆ..คริคริเพื่อนคนสวยที่คิดว่ามือปริศนาที่ปิดตาตัวเองคือมือของเพื่อนรัก กล่าวออกมาเบาๆกับการกระทำของเพื่อน แต่.เมื่อรู้สึกว่ามือที่ปิดตาอยู่ไม่เล็กและไม่นุ่มนิ่มน่าสัมผัสเหมือนมือของเพื่อนรัก ร่างบางจึงโวยวายไปพร้อมๆกับแกะมือปริศนาออกจากตาคู่สวย อ๋าใครเนี่ย??ไม่ใช่จุนซูอ่า..ปล่อยน้า!!!!!!!!~ปากบางเอื่อยโวยวายแกมขอร้องเจื้อยแจ้ว เงียบก่อนซิคับคนสวยเสียงทุ้มอันแสนจะคุ้นหูดังออกมาจากปากหนาของร่างสูงที่แสนจะคุ้นเคย แจจุงหยุดดิ้นใบหน้าหวานกลับขึ้นสีแดงระเรื่อภายใต้อุ้งมือใหญ่เมื่อรับรู้ว่าใครเป็นคนปิดตาของเค้า เอามืออกได้แล้วยุนโฮ~เราเจ็บแล้วนะ~ร่างบางเริ่มโวยวายอีกครั้งเมื่อมือใหญ่ ยังไม่ยอมออกไปจากใบหน้าหวานของตัวเอง แปปนะครับเฮ้ย!!!!ไม่เคยเห็นคนหรือไงวะคนนี้ของกูอย่ามามองเฟ้ยยยย!!!~จากเสียงทุ้มนุ่มหูในตอนแรกที่มีไว้สำหรับนางฟ้าคนสวย กลับเปลี่ยนเป็นเสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมด้วยสายตาตี่(?)ที่กวาดมองไปทั่วราวกับจะฆ่าคนได้ เพราะตั้งแต่เค้าเดินเข้ามาหาแจจุงที่นั่งอยู่เดียวตั้งแต่เมื่อกี้ เค้าก็สังเกตเห็นว่ามีเด็กนักเรียนคนอื่นๆนั่งจ้องนางฟ้าของเค้าตาเยิ้มกันอยู่หลายฝูง(?)(นานๆทีไอหมีมันจะไม่มาคุมคับ..เป็นโอกาสเดียวที่พวกผมจะได้มองนางฟ้าเต็มๆตาคับ/เหล่าฝูงลิงนักเรียนชาย)โดยที่เจ้าตัวนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือไม่ได้สนใจใคร หึงว้อยยยยยหวงว้อยยยยยไม่ให้ใครมองเว้ยยยยยย!!!!~(ยุนโฮคำรามในใจ) ยังไม่รีบย้ายตูดแดงๆไปกันอีกเราะเด๋วพ่อปั๊ดดเหนี่ยววว!!!!~เหล่าฝูงลิงทั้งหลายต่างวิ่งกุรีกุจรหนีกันออกไปคนละทิศละทาง เพราะเป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่า ชอง ยุนโฮ เพื่อนรักของ ปาร์ค ยูชอน มีอิทธิพลภายในโรงเรียนแห่งนี้มากแค่ไหน เมื่อเหล่าฝูงลิงหายออกไปจนหมด ยุนโฮจึงเอามืออกจาตานางฟ้าคนสวยของเค้า แล้วถือโอกาสนั่งลงตรงฝั่งตรงข้ามโดยไม่ต้องรอคำเชิญชวนจากเจ้าของที่ นั่งตรงนี้ดีกว่าจะได้มองเห็นหน้าชัดๆ!!!อ่า.สวยจิงๆเลยยย ยุนโฮนั่งเท้าคางจ้องมองคนสวยอย่างตั้งใจ สายตาคมมองคนตรงหน้าที่เอาแต่นั่งเงียบ แถมยังก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือโดยไม่สนใจเค้าอีกต่างหาก ซักพักใบหน้าหวานก็เงยขึ้นมามองคนตรงหน้าแล้วรีบก้มกลับไปพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออยู่หลายครั้ง ยุนโฮอดยิ้มตามกลับพฤติกรรมน่ารักๆของร่างบางไม่ได้ ริมฝีปากหนาจึงระบายยิ้มบางๆตรงมุมปากอยู่ตลอดเวลา มองผมตรงๆเลยก็ได้ครับแจผมไม่ว่าอะไรหรอกนะพูดแซวคนตรงหน้าที่แอบเงยขึ้นมามองหน้าเค้า แล้วต้องรีบก้มลงกลับไปเพราะสายตา 2 คู่ที่ประสานกัน ที่เกิดจากความตั้งใจของยุนโฮ แจจุงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง ใบหน้าหวานเงยขึ้นมา ดวงตากลมโตจ้องมองคนตรงหน้าแล้วระบายยิ้มให้บางๆอย่างน่ารัก จนยุนโฮอดที่จะส่งมือใหญ่ไปกอบกุมมือเล็กอย่างเสียไม่ได้ ร่างบางไม่ได้ขัดขืนอะไรมิหนำซ้ำดวงตาคู่สวยยังจ้องเข้าไปในดวงตาของคนข้างหน้าเหมือนค้นหาอะไรบางอย่าง ในดวงตาของนายมันมันสะท้อนแต่ภาพของชั้น..ชั้นแน่ใจได้ใช่มั้ยยุนโฮ..ว่านายรักชั้นจริง!!! ยุนโฮมองนางฟ้าของเค้าอย่างแปลกใจ..มีไม่บ่อยครั้งนักหรอก ที่แจจุงจะกล้ามองเค้านานๆแบบนี้ ร่างบางตรงหน้านี้ขี้อายแค่ไหนเค้ารู้ดี แต่นี่กลับจ้องเค้าอย่างเอาเป็นเอาตาย แถมนั่งเงียบไม่พูดไม่แจอีกต่างหาก ปากหนาเตรียมอ้าถามว่าเป็นอะไร แต่คนตรงหน้ากลับชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน เรารักยุนโฮนะคำบอกรักเบาๆกล่าวออกมาเพราะความลืมตัว แจจุงรีบชักสองมือเล็กที่อยู่ในการกอบกุมจากมือใหญ่ของร่างสูงขึ้นมาปิดปาก ดวงตาตคู่สวยที่โตอยู่แล้ว กลับเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิมอีกด้วยความตกใจกับสิ่งที่ตนเองพูดออกไป ว๊าคคคคคคค!!!พูดไรไปเนี่ยชั้นยังไม่ได้บอกว่าจะสารภาพรักวันนี้น้า!!!!!! ส่วนยุนโฮ . . . . . . . . . . . . . . o_Oช๊อคไปแล้ว!!!!!!!!!! ยุนโฮเก็บความดีใจปนตกใจไว้ไม่อยู่ ปากห้อย(ไม่แพ้ปาร์ค!!)พะงาบๆเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก ตาตี่พยายามเบิกโพรงให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้สมกับความแปลกใจกับคำพูดของคนสวยตรงหน้า บะ..บอกรักเมื่อกี้แจจุงบอกว่ารักเร๊า!!!!!!!!!!!!!อ๊าคคคคคคคคคคคคคคค!!!กรูดีจั๊ยยยยยยยยยย!!!! เมื่อสติที่หลุดลอยไปไหนต่อไหน..บินกลับมา เนื่องจากร่างบางตรงหน้า..ทำท่าจะลุกหนีเค้าไป ยุนโฮจึงรีบคว้าข้อมือเล็กๆของแจจุงเอาไว้อย่างรวดเร็ว จะไปไหนแจ..จะหนีผมไปไหน!!!รีบถามคำถามคนตรงหน้า ที่เอาแต่ก้มหน้าแล้วส่ายหน้าเร็วๆจนน่ากลัวหัวจะหลุดออกจากคอ ไม่ได้หนีแล้วลุกไปทำไมครับ..คุยกันให้รู้เรื่องก่อนนะ..นะครับ..นะคนดี..นะร่างสูงพูดจาออดอ้อนคนตรงหน้าที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาตอบคำถามเค้า ที่ปากหนาปรากฎยิ้มกว้างอีกครั้งเมื่อนึกถึงคำพูดของร่างบางเมื่อสักครู่ แจจุงไมได้พูดตอบร่างสูง แต่กลับมานั่งลงเหมือนเดิม ใบหน้าหวานที่ก้มลงอยู่มีสีแดงจัดที่แสดงได้ว่ากำลังเขินอายอย่างมากที่สุด มือเล็กถูกมือหนาของร่างสูงกอบกุมเอาไว้เพื่อให้กำลังใจ.. เมื่อกี้..ที่แจพูด..เป็นความจริงหรอครับ!!...หรือแค่หลอกให้ผมดีใจเล่นยุนโฮถามร่างบางที่เอาแต่ก้มหน้างุดๆ ด้วยความสงสัย แต่คำตอบที่ได้ กลับเป็นการพยักหน้าขึ้นลงเร็วๆ นี่แจแค่หลอกให้ผมดีใจเล่นหรอเนี่ย???...ผมปวดใจเหลือเกินพอพูดจบก็ชักมือหนาของตัวเองกลับมา แล้วแสร้งตีหน้าเศร้าประมาณว่ากรูปวดใจสุดๆถึงแม้จะพอรู้คำตอบอยู่แล้วว่าจริงหรือไม่จริง แต่ก็ยังไม่วายที่จะขอแกล้งคนตรงหน้า ที่ไม่ยอมพูดคำตอบออกมาตรงๆให้เค้าได้ฟังอยู่ดี มะไม่ใช่นะเราไม่ได้หลอกนะเมื่อคิดว่าคนตรงหน้ากำลังเข้าใจผิดจริงๆ เท่าที่ฟังจากน้ำเสียงและท่าทางของร่างสูง(ที่กำลังเล่นละครอยู่!!!)แจจุงจึงรีบเงยหน้าขึ้นมาปฏิเสธสิ่งที่ยุนโฮกำลังคิดอย่างรวดเร็ว มือเล็กเอื้อมไปกอบกุมมือใหญ่ของร่างสูงแทน ยุนโฮที่กำลังก้มหน้าตีหน้าเศร้าอยู่ กระตุกยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางที่ร้อนรนของร่างบางตรงหน้า ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้รู้งี้กรูเล่นละครตั้งแต่แรกก็คงได้เป็นแฟนกันไปตั้งนานแล้ววว!!!!!!! ถ้าไม่หลอกก็แสดงว่าจริงใช่มั้ย??เงยหน้าขึ้นมามองร่างบางตรงหน้า แววตามีประกายวิบวับด้วยความดีใจ มือใหญ่เป็นฝ่ายมากอบกุมมือเล็กของร่างบางแทน อะ..อืม!!!ตอบเสียงเบาพร้อมหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง ไหนๆก็ต้องบอกอยู่แล้วววเอาเว้ยแจจุง!!!..ด้านได้อายอด(ตื้ด)!!!!!!!!!! พูดให้ฟังอีกทีได้มั้ยครับ..เมื่อกี้ผมได้ยินไม่ชัดเท่าไหร่เลยนะ..นะครับ..น้า!!!!~ยุนโฮพูดเสียงออดอ้อนคงตรงหน้าจนแจจุงอดยิ้มให้กับท่าทางเหมือนเด็กๆของร่างสูงไม่ได้ โตเป็นหมีแล้วยังทำท่าเป็นเด็กๆอีก..น่ารักจิงๆ!!!! กะ..ก็ได้..แต่..ยุนโฮต้องบอกเราก่อนซิแม้จะได้ฟังคำบอกรักจากร่างสูงมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว แจจุงก็ยังอยากได้ยินคำนั้นอีกครั้ง..ก่อนที่ตัวเองจะตัดสินใจบอกรักยุนโฮอย่างจริงจังอยู่ดี ที่ผมบอกแจทุกวันนั่นยังไม่เรียกว่าบอกอีกหรอครับ!!!!ยุนโฮพูดแหย่คนตรงหน้าที่ตอนนี้ใบหน้าหวานมอบค้อนวงเบ้อเริ่มเข้าให้หนึ่งดอกเต็มๆ ก็เราอยากฟังตอนนี้นี่!!~พูดจบก็หันควับไปอีกทาง เป็นนัยให้คนบางคนรู้ว่ากำลังงอน ต้องรีบง้อ อย่าเพิ่งโกรธซิครับหืมส์เด๋วไม่สวยน้าเสียงทุ้มพยายามพูดง้อร่างบางตรงหน้า ส่งผลให้แจจุงก้มหน้างุดด้วยความอายอีกครั้ง ดูๆกลัวไม่สวย..รีบเงียบเลย..5555555+ ก็..ก็บอกมาซิแจจุงพูดเสียงเบาๆในลำคอ ใบหน้าหวานยังคงก้มลงมองหน้าตักตัวเองอยู่อย่างนั้น ยุนโฮได้โอกาสจึงลุกขึ้นเดินอ้อมไปฝั่งที่ร่างบางนั่งอยู่ จัดการตัวเองให้นั่งลงข้างๆนางฟ้าคนสวย แล้วใช้มือใหญ่เชยค้างมนให้เงยหน้าขึ้นหันมามองเค้า เพื่อฟังคำบอกรักที่กำลังจะออกมาจากใจเหมือนทุกครั้ง!!!! ผมรักแจนะ..รักมาก..มากจนไม่เหลือใจไว้รักใครอีกแล้ว..แล้วแจล่ะ..รักผมมากมั้ย??คำบอกรักไม่หวานไม่ซึ้ง..แต่กินใจ ส่งผลให้ร่างบางที่นั่งมองตาแป๋วอยู่ข้างๆ หน้าขึ้นสีแดงระเรื่ออีกรอบ และเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้สำหรับวันนี้ มะ..ไม่รู้หรอแม้จะรู้ว่าตัวเองรักคนข้างๆมากแค่ไหน แจจุงก็ยังอยากจะแกล้งร่างสูงอยู่ดี อ้าว..ไหนว่าจะบอกผมเหมือนกันไง!!!ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มบูดบึ้งเพราะเกิดจาความน้อยใจคนข้างๆ แต่..แขนแกร่งกลับเอื้อมไปโอบเอวบางของแจจุงอย่างถือวิสาสะ เพื่อให้ขยับเข้ามาใกล้ๆ แจจุงไม่ขัดขืนอะไรเช่นเดิม กลับปล่อยให้ร่างสูงโอบเอวบางได้ตามใจชอบ มือเล็กยกขึ้นมาจับที่ใบหน้าคมของร่างสูง เพื่อให้ตั้งใจฟังในสิ่งที่เค้ากำลังจะพูด คิม แจจุง..ด้านได้อายอดลูก..ด้านได้อายอด(แจจ๋ารำพึงกับตัวเองในใจ) เราก็รักยุนโฮรักมาก..รักมาตั้งนานแล้วด้วย...รู้รึป่าว??คำบอกรักจากปากของร่างบางที่ไม่หวาน..ไม่ซึ้ง แต่ก็สามารถเรียกรอยยิ้มจากร่างสูงที่ยิ้มกว้างจนตาปิดไปแล้วได้เป็นอย่างดี เพราะเป็นคำที่เฝ้ารอฟังจากปากของร่างบางมานานแสนนาน และเค้าก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะหวานจะซึ้งซักเท่าไหร่ ขอแค่ได้ฟังจากปากของนางฟ้าคนสวยนี้ชัดๆว่ารักเค้าเหมือนที่เค้ารักเท่านี้..ก็พอใจแล้ว!!!!!!!!! ผมรู้แล้วล่ะ..ว่าแจรักผมมานานแล้วอ่ะพูดพลางจับมือร่างบางที่จับใบหน้าคมของตัวเองอยู่ออกมากอบกุมไว้ เอ๋!!..รู้ได้ไงอ่ะ..เราไม่เคยบอกนี่!!!แจจุงแสร้ง(?)เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความตกใจกับคำตอบของร่างสูง ก็ตลอดเวลาที่ผ่านมา..ผมไม่เคยเห็นแจรังเกียจหรือรำคาญผมเลยนี่นา..ที่ผมตามตื๊อแจอยู่แบบเนี้ย..ผมก็เลยคิดเอาเองว่าแจก็คงรักผมเหมือนกันแหละ..ใช่ม้า???ถามคำถามกวนประสาทร่างบางเล็กน้อย เรียกค้อนวงเบ้อเริ่มจาใบหน้าสวยได้เป็นอย่างดี อะไรกัน..หลงตัวเองชะมัด..คิดเองเออเองใบหน้าหวานงอง้ำ เพราะคนข้างๆรู้ทันสิ่งที่เค้าทำเอาไว้ แต่ภายในใจกลับตรงกันข้าม 5555+นึกว่าจำไม่รู้ซะอีกไม่โง่อย่างที่คิดนี่นา!!!!! แต่ก็ถูกใช่มั้ยล่ะ..หืมเลิกคิ้วถามพร้อมทำหน้าทะเล้นกวนประสาทร่างบางข้างๆ ถูกก็ถูกซิ..เอ๊ะ!!!ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลยนะ!!!!แจจุงทุบกำปั้นเล็กลงบนแขนแกร่งของร่างสูงข้างๆเบาๆที่กำลังทำหน้าทะเล้นแต่แฝงไปด้วยความน่ารักใส่เค้า งั้นตกลงเราสองคนเป็นแฟนกันแล้วนะครับ..ใช่!!..เป็นแฟนกันแล้วยุนโฮถามเองตอบเองอยู่คนเดียว แล้วยิ้มเพ้อๆเหมือนคนกำลังจะเป็นบ้า แจจุงส่ายหน้าให้กับท่าทางของร่างสูง บ้า..พูดเองเออเองอยู่คนเดียวแม้ปากบางจะต่อว่าคนข้างๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตามไปด้วย ก็เป็นแฟนกับคนที่แอบรักมาตั้งนานไม่ให้ยิ้มแล้วจะให้หน้าบึ้งหรือไงเล่า!!!!!!!!!! TBC.. ------------------------------------------------------------ Part 4 ------------------------------------------------------------ จุนซูววววววววววววว!!!!!!!หลังจากยืนอึ้งปากห้อยอยู่กับที่ซักพัก สติสตางค์ของปาร์ค ยูชอนก็กลับมาเป็นสาเหตุให้ตอนนี้เค้ากำลังวิ่งตามจุนซูที่วิ่งหนีเค้าไปต่อหน้าต่อตาอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดก็สามารถคว้าข้อมือเล็กของร่างบางไว้ได้ทันท่วงที จุนซู..อย่าหนีผมเลย..ผมขอโทษ..ขอโทษจริงๆ!ปากหนาพร่ำขอโทษคนตัวเล็กที่นิ่งเงียบไม่ไหวติงสองมือใหญ่จับไหล่คนตัวเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากับเค้า แต่จุนซูยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น ยูชอนจึงใช้มือหนาเชยคางมนให้เงยหน้าขึ้นเพื่อจะมองหน้าคนตรงหน้าให้ชัดๆเมื่อร่างบางเงยหน้าขึ้นใบหน้าหวานกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาที่เกิดขึ้นเพราะเค้าเป็นสาเหตุหลัก ยูชอนรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีทันใด..ที่ทำให้คนตัวเล็กร้องไห้เพราะความน้อยใจของตัวเอง ร่างสูงยกสองมือใหญ่ขึ้นมาจับใบหน้าหวาน แล้วใช้นิ้วโป้งไกล่เกลี่ยคราบน้ำตาให้ออกไปจากใบหน้าของคนที่เค้ารักนักรักหนา จุนซูยืนมองการกระทำที่อ่อนโยนและแสนจะอบอุ่นของร่างสูงตาแป๋ว ยูชอนนี่มองใกล้ๆแล้วปากห๊อยยยห้อยยยแหะ!!!! . . . . . . (แป่ว!!!...ชั้นก็นึกว่าเทอจะชื่นชมความดีของปาร์คซะอีก!!!...คนแต่ง) จุนซูปล่อยให้ร่างสูงแต๊ะอั๋งใบหน้าหวานที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินได้ตามใจชอบ..ตาเรียวเล็กจ้องมองคนตรงหน้าอย่างเพ้อๆด้วยความหลงใหล ก้อนเนื้อเล็กๆในอกด้านซ้ายก็กำลังเต้นเป็นจังหวะร็อคอย่างสนุกสนาน คนอะไรมันช่างดูดีเฮ่อ.กินอะไรมันถึงได้หล่ออออ จุนซูจ้องผมอย่างนี้..ผมเขินนะครับหลังจากเช็ดคราบน้ำตาให้ออกไปจากแก้มใสแล้ว ร่างสูงก็ยืนตัวเกร็งด้วยความอาย เนื่องจากคนตัวเล็กเอาแต่จ้องหน้าเค้าอย่างเดียวไม่ยอมแม้จะเปิดปากพูดอะไร ยูชอนจึงเก็บความเขินอายไว้ไม่ไหว จนต้องพูดออกมา o_O เอ่อ..ขอโทษ!!!ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ..ปากเล็กก็เอ่ยขอโทษคนข้างหน้าที่เสียมรรยาทไปจ้องเค้า อยากเกิดมาหล่อเองทำไมเล่า!!!!!!!!! ขอโทษทำไมครับ...ผมไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อยก็แค่เขินเท่านั้นแหละ!!!ผมน่ะ เต็มใจให้จุนซูมายืนจ้องทั้งชีวิตด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้..เรายังคุยกันไม่รู้เรื่องเลยนะครับใจจริงยูชอนก็ดีใจอยู่ที่ร่างบางจ้องในความหล่อของเค้า(?)ตาไม่กระพริบ แต่ตอนนี้เค้าอยากรู้เรื่องที่คนตัวเล็กนี่พูดไว้ก่อนจะวิ่งหนีเค้ามามากกว่า คุยเรื่องอะไรไม่รู้เรื่องล่ะจุนซูเอียงคอถามอย่างสงสัย..ใบหน้าหวานน่ารักซะจน ปาร์ค ยูชอน อยากเอาปากห้อยๆไปสัมผัสแก้มเนียนของนางฟ้าตัวน้อยซะเหลือเกิน ดูๆ..ดูทำหน้าเข้า..เด๋วปั๊ดจับหอมแก้มเลย!!!! o_O ก็ที่จุนซูพูดก่อนที่จะวิ่งหนีผมมานี่ไงครับ!!!!ร่างสูงเลิกคิ้วขึ้นเพราะงงกับความทรงจำของร่างบาง เค้าจำได้ว่าแค่ปลาทองเท่านั้นไม่ใช่หรอที่มีความจำ 3 วิ แต่ทำไมคนตรงหน้าเค้าเป็นยิ่งกว่าปลาทองซะอีกเนี่ย!!! อ๋อ!!!!กะ..ก็เมื่อความทรงจำกลับมา จุนซูก็พูดจาตะกุกตะกักเพราะเขินคนตรงหน้า ใบหน้าหวานก้มลงเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่อมือไม้บิดไปบิดมาด้วยความเขินอาย ก็อะไรครับ..หืมส์ปากหนาเอ่ยถามเพื่อเค้นหาคำตอบ..แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเมื่อสักครู่คนตัวเล็กพูดอะไรออกมาบ้าง แต่ยูชอนก็อดที่จะแกล้งคนตรงหน้าไม่ได้ มุมปากของร่างสูงปรากฏยิ้มบางๆกับท่าทางน่ารักของนางฟ้าตัวน้อย ก็อย่างที่บอกไปแล้วไงเล่า!!!!>////<..อย่าแกล้งเราซิยูชอนอ่า!!!เสียงหวานแหบๆอันเป็นเสน่ห์ของจุนซู ตะโกนออกมาด้วยความเขินอายเพราะรู้ว่าร่างสูงจงใจแกล้งเค้านั่นเอง โอเคๆ..ไม่แกล้งแล้วครับงั้น!!!...ที่ปฏิเสธผมเมื่อกลางวัน..แค่แกล้งผมใช่มั้ย??ยูชอนไม่พูดเปล่า กลับเอื้อมมือไปคว้ามือเล็กของร่างบางมากอบกุมไว้เพื่อจูงให้เดินตามมา ร้อนฉิบไปนั่งหวีดใต้ร่มไม้ดีกว่า55555+ อะ..อืมร่างบางพยักหน้ารับทุกข้อกล่าวหาพร้อมเดินตามร่างสูงไปยังต้นไม่ใหญ่ แล้วจุนซูก็แอบรักผมมาเป็นปี...ถูกมั้ยครับ??ถามคำถามร่างบางอีกครั้ง พลางจัดแจงคนตัวเล็กให้นั่งลงบนพื้นหญ้าอ่อนนุ่มใต้ต้นไม้ก่อนแล้วจึงเบียดตัวลงข้างๆร่างบาง อะ..อืมพยักหน้าขึ้นลงอีกครั้ง แต่บัดนี้ใบหน้าหวานกำลังขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิดเพราะยูชอนเอามือของเค้าไปลูบไล้เล่นอย่างสนุกสนาน อีตาบ้า!!..โรคจิตรึป่าวเนี่ย??..แต่!!!..มือยูชอนอุ๊นอุ่นน แต่มีอย่างนึงที่จุนซูไม่รู้นะ!!!ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังจนร่างบางหันมามองด้วยความสงสัย เรื่องอะไรหรอ?? ก็ไม่ใช่แค่จุนซูที่แอบรักผมมาเป็นปีๆ..ผมก็แอบรักจุนซูมาตั้งแต่ปี 1 เหมือนกันนะครับ เอ๋!!!..ไม่จริงอ่ะยูชอนไม่เห็นจะเคยสนใจเราเลย กะ..ก็..ผมอายนี่นา..พอเห็นหน้าหวานๆของจุนซูทีไร..จิตใจผมก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว..หัวใจผมเต้นโครมครามเหมือนจะทะลุออกมาข้างนอก..มือไม้ก็สั่นจนควบคุมไม่อยู่..ถ้าผมอยู่ใกล้ๆจุนซูผมคงตายไปเลยพูดเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าคมก็ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่อยู่ แล้วทำไมตอนนี้อยู่ใกล้ๆได้ล่ะไม่เห็นจะตายเลย!!!!!!!ปากเล็กถามคำถามพลางส่งยิ้มยียวนไปให้ร่าสูง จุนซูอยากให้ผมตายหรอครับ???ใบหน้าคมงอง้ำเพราะเกิดจากความน้อยใจ คนตัวเล็กนี่อยากให้เค้าตายจริงๆใช่มั้ยเนี่ย?? ปะ..ป่าวซะหน่อยยูชอน..เราก็แค่แปลกใจน่ะ!!!!..ยิ้มหน่อยนะน้า~เมื่อเห็นยูชอนเริ่มหน้ามุ่ย จุนซูจึงหันตัวเข้าหาร่างสูงพลางเอื้อมสองมือไปจับแก้มใบหน้าคมให้ยืดออกเพื่อให้คนขี้น้อยใจอารมณ์ดีขึ้น ก็ผมพยามรวบรวมความกล้าเพื่อจะได้อยู่ใกล้ๆจุนซูน่ะซิครับ..ไม่งั้นผมจะได้คุยกับจุนซูแบบนี้หรอ???ร่างสูงพูดเสียงงอนๆ พลางเอามือใหญ่จับมือนุ่มนิ่มของคนตัวเล็กที่จับแก้มของเค้าออกแล้วก้มลงจุมพิตบนหลังมือเล็กนั่นเบาๆอย่างรักใคร่.. โอกาสมากองอยู่ตรงหน้ามัวแต่อายอยู่เหมือนเมื่อก่อนก็โง่ซิคร๊าบบบบ!!!!! .ไม่มีเสียงตอบรับจากนางฟ้าตัวน้อย เพราะตอนนี้กำลังหน้าแดงมากถึงมากที่สุดกับการกระทำอันแสนจะอ่อนโยนของร่าสูง..ยูชอนเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กแล้วอมยิ้มกับอาการเขินอายที่แสนจะน่ารักของคนตรงหน้าร่างสูงพยายามนึกหาเรื่องมาคุยกับร่างบางเพื่อไม่ให้เกิดความเงียบที่กำลังจะเกิดขึ้น . . . . . . . . เอ่อเมื่อกี้ที่จุนซู..เอ่อจูว..อุ๊บ!!!!ยังพูดไม่ทันจบประโยค จุนซูก็รีบเอามือเล็กมาปิดปากของร่างสูง อ๋า!!!!....อย่าพูดน้า!!!!~เสียงหวานติดจะแหบเล็กน้อยโวยวายขึ้น พลางเอามือนิ่มปิดปากร่างสูงไว้ อั๊บๆ..อ่อยอ๋มอ่อนอ๊า!!!~ยูชอนพยายามพูดภายใต้มือเล็กที่ปิดปากห้อยของเค้าไว้ ห้ามพูดนะ!!!จุนซูจ้องหน้าร่างสูงเขม็งแล้วใช้นิ้วชี้เรียวยาวของมือข้างที่ว่างชี้ไปที่ใบหน้าคม พลางพูดกำชับอีกครั้งเพื่อตอกย้ำคำพูด ยูชอนพยักหน้ารับเรื่อง..จุนซูจึงยอมปล่อยมือเล็กออกจากปากของเค้า ทำไมพูดไม่ได้ล่ะครับจุนซูเขินผมหรอ???เมื่อปากเป็นอิสระ..ยูชอนก็อดที่จะถามไม่ได้ ก็ใช่ซิตาบ้า..ใครไม่เขินบ้างเล่า!!!ปากบางส่งเสียงโวยวาย..ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้ง ฮะฮะ..นั่นซิครับขนาดผมเป็นคนถูกกระทำยังเขินเลยยูชอนหัวเราะกับท่าทางของคนตัวเล็กพลางเอนตัวพิงต้นไม้เพื่อคลายความเมื่อยล้า แต่คนตัวเล็กกลับ. อ๊ะ!!!..เราโกรธยูชอนแล้วยูชอนว่าเราใบหน้าหวานบึ้งตึง..พลางหันหน้าหันตัวไปอีกทางอย่างรวดเร็ว ว่า..ว่าเรื่องไรครับ??ร่างสูงกระเด้งตัวขึ้นมาถามเมื่อได้ยินเสียงงอนๆของคนตัวเล็กข้างๆ ยูชอนหาว่าเราเป็นคนทำร้ายยูชอน..ทำให้ยูชอนเสียหายอ่ะ!!น้ำเสียงที่ส่งออกมา..หากไม่โง่จนเกินไปก็คงจะฟังรู้ว่ากำลังน้อยใจมากแค่ไหน ง่าผมยังไม่ได้คิดถึงขนาดนั้นเลยนะจุนซู..ผมแค่คิดว่า..ขนาดผมเป็นคนเอ่อ..โดนจูบผมยังอายขนาดนี้แต่นี่จุนซูเป็นคน..เอ่อ..จูบผม..ก็ต้องอายมากกว่าผมอยู่แล้ว..แค่นั้นเองนะครับ..จริงๆน้า!!!!!พยายามอธิบายความคิดของตัวเองให้ร่างบางเข้าใจ พลางส่งมือหนาสอดเข้าทางด้านหลังเพื่อโอบเอวเล็กให้เข้ามาใกล้ๆตัวเอง บอกแล้วไงคับ!!!...โอกาสมากองอยู่ตรงหน้ามัวแต่อายอยู่เหมือนเมื่อก่อนก็โง่น่ะซิคร๊าบบบบ!!!!! ไม่รู้เราโกรธแล้วแม้ปากบางจะบอกว่ายังโกรธอยู่ แต่ถ้าหากยูชอนลองเอี้ยวตัวมาดูข้างหน้าก็คงได้เห็นคนที่นั่งหันหลังให้เค้าในตอนนี้..กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะหายโกรธไปตั้งแต่โดนเค้าโอบเอวบางของตัวเองเอาไว้แล้วน่ะซิคะทุกค๊นนนน!!! อิยะฮะฮ่ะฮ่ะยูชอนโง๊โง่!!!!!!!!! โอ๋ๆอย่าโกรธผมเลยน้าจะทรมานผมไปถึงไหนครับจุนซู..หืมส์..ไม่สงสารผมหรอ??วันนี้ผมวิ่งตามคุณทั้งวันเลยน้า!!!ยูชอนวางใบหน้าคมลงเกยไหล่ของคนตัวเล็ก..ปากหนายังคงพร่ำพูดง้อคนที่นั่งหันหลังให้เค้าอย่างออดอ้อนเพื่อให้เห็นใจ กรูด้านขึ้นมั้ยคับพี่น้องเกิดมาไม่เค๊ยยยไม่เคยยยทำแบบนี้นะเนี่ย55555+!!!!!!!!! ทั้งวันอะไรแค่เมื่อกี้เอง..แหม!!!หลังจากปล่อยให้ร่างสูงแต๊ะอั๋งจนพอหอมปากหอมคอ จุนซูก้อหันตัวกลับมาประชันหน้ากับร่างสูงเช่นเดิม เป็นเหตุให้ยูชอนต้องรีบกลับมานั่งในท่าตัวตรงตามปกติ ทั้งวันก็ทั้งวันซิครับ..ก็จุนซูมาวิ่งอยู่ในใจผมทั้งวัน..ผมก็เลยต้องวิ่งตามจุนซูทั้งวันไงครับ!!ไม่พูดเปล่าแต่ส่งหน้าคมเข้าจ้องใบหน้าหวานเพื่อหยอกเย้าให้เกิดอาการเขินอายอีกด้วย บอกได้คำเดียวว่าบรรลุแล้วค๊าบบบ..กรูอายไม่เป็นแล้ววววววว!!!!!! ยูชอนก็!!!~บ้าอ่า!!!!!!!~ร่างบางไม่รอช้า..รีบมีปฏิกิริยาตามที่ร่างสูงตั้งใจให้เป็น..พลางส่งสองมือเล็กทุบเข้ากับอกแกร่งเบาๆเพื่อบรรเทาความเขินที่มีอยู่ ฮะฮะจุนซูของผมนี่น่ารักจริงๆเมื่อได้โอกาส..ยูชอนรีบคว้าไหล่บอบบางของคนตัวเล็กดันเข้าซุกกับอกแกร่งของตัวเองแล้วโอบกอดไว้ทันที โดยที่จุนซูไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด แต่..เหมือนจุนซูจะนึกอะไรขึ้นมาได้. . . . . . ใคร..ใครจุนซูของผมใบหน้าหวานที่ซุกเข้ากับอกแกร่งเงยขึ้นมาถามคำถามร่าสูงที่โอบกอดตัวเองไว้พลางดันตัวให้ออกจากอกของร่างสูง ก็..ก็จุนซูไงครับ..จุนซูของผมยูชอนพูดจาละล่ำละลักเพราะงงกับคำถามของคนตรงหน้า นี่กรูยังด้านไม่พอหรือจุนซูของกรูเล่นมุขฟะเนี่ย??? ไม่ใช่ซะหน่อย..เราอ่ะ..จุนซูของ ปาร์ค ยูชอนตะหากอิยะฮะฮ่ะฮ่ะ!!!!พูดเฉลยพลางหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีในมุขอันสุดแสนจะชาญฉลาดที่เพิ่งคิดได้เมื่อสักครู่นี้ แล้วมันต่างกันตรงหนายคร๊าบบบบบ.จุนซูววววววว!!!!!! ทำไมทำหน้าอย่างงั้นล่ะ..ยูชอน..เราเล่นมุขไม่ตลกหรอเพราะเห็นร่างสูงนั่งเงียบแล้วยังทำหน้าเหมือนปลงๆอะไรซักอย่าง จุนซูจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย ปะ..ป่าวนะครับมุขของจุนซูตลกที่ซู้ดดดดดดดเลย555555+รีบปรับเปลี่ยนสีหน้าใหม่ แล้วทำทีเป็นหัวเราะในมุขมี่สุดแสนจะบรรเจิดของคนน่ารักตรงหน้า ยูชอนอ่าน่ารักจัง!!!!ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อพลางส่งกำปั้นเล็กทุบเข้าที่แขนแกร่งของร่างสูงเบาๆ.ด้วยความรัก. . . . . . . . . หลังจากที่ต่างคนต่างนั่งชมนกชมไม้กันอยู่ซักพัก ยูชอนจึงเริ่มต้นพูดขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ เอ่อ..จุนซูครับ..ตกลงเราสองคน..คบกันแล้วใช่มั้ยครับ??พูดพลางเอามือเกาท้ายทอยตัวเองด้วยความเขิน เอ๋!!!...ยังนี่จุนซูที่นั่งหันหน้าไปอีกทางนึงอยู่ หันกลับมาตอบคำถามยูชอนด้วยสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ส่วนยูชอน... . . . . . . . . . . . . กำลังอึ้ง O_O!!!!!!!!! ยูชอนตกใจมากถึงมากที่สุด ไม่คิดไม่ฝันว่าคำตอบที่หวังไว้จะออกมาเป็นแบบนี้ แล้วที่เค้าลงทุนหน้าด้านไปขนาดนั้นยังไม่พอจะทำให้คนตัวเล็กใจอ่อนกับเค้าได้อีกรึยังไง..คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในสมองที่ขาวโพลนไปหมดเพราะความงงและตกใจจุนซูเห็นหน้าเหวอๆของยูชอนที่ได้ยินคำตอบ จึงอดที่จะยิ้มไม่ได้ สองมือเล็กยกขึ้นมาปิดปาก เพราะกำลังจะส่งเสียงหัวเราะที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ซะแล้ว อิยะฮะฮ่ะฮ่ะอึ้งจนอ้าปากค้างเลยห้อยอีกต่ากหาก..5555+!!!! ก็ยูชอนยังไม่ได้ขอเราเป็นแฟนนี่นา..อิยะฮะฮะเสียงหัวเราะอันเป็นเอกลักษณ์ของนางฟ้าตัวน้อยถูกส่งออกมาจากปากบางที่หัวเราะจนตัวงอ ยูชอนได้ยินดังนั้นจึงรีบหุบปากห้อยที่อ้าอยู่เมื่อสักครู่ให้กลับมาเป็นปกติ(จริงหรอ!!) แล้วรีบหันไปมองคนขี้แกล้งอย่างงอนๆนิดๆ โธ่!!จุนซูก็..ผมตกใจหมดเลยนะพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ..แต่ร่างบางกลับไม่สนใจและยังไม่หยุดขำ อิยะฮะฮะเมื่อกี้ปากยูชอนตลกจัง..555555+จุนซูหัวเราะจนน้ำตาเล็ด..ส่วนยูชอนกลับงอนพลางพองลมจนแก้มป่อง..ดูน่ารักน่าชัง(มั้ง!!!)ไปอีกแบบ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองหัวเราะมากเกินไปแล้ว..จุนซูจึงหยุด..แล้วหันไปมองคนข้างๆที่นั่งเงียบอยู่ ขอโทษน้ายูชอน..น้าขอโทษน้าปากบางพร่ำพูดขอโทษ..สองมือเล็กจับแขนแกร่งคนข้างๆที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ พลางเขย่าเบาๆเพื่อเรียกร้องความสนใจ ใช่ซิ..ก็ผมมันไม่หล่อนี่..ปากก็ห้อยย้อยกว่าคนอื่นเค้า..จมูกก็บานยังกะจานดาวเทียมแถมหัวก็เถิกส่องแสงอยู่ตลอดเวลา..ไม่มีอะไรดีซักอย่างหรอก!!!แม้ร่างบางจะไม่ได้บอกว่าจมูกเค้าบานหรือหัวเค้าเถิก แต่เพราะรู้ดีว่าส่วนประกอบของร่างกายตนเองเป็นอย่างไร ยูชอนก็อดที่จะพูดออกมาเพราะความน้อยใจไม่ได้อยู่ดี ที่เค้าบอกว่าคนหัวล้านใจน้อยอย่างเดียว..ท่าจะไม่จริงแล้วแฮะ..เพราะยูชอนแค่หัวเถิกเองยังใจน้อยซะขนาดนี้อ่ะ..อิยะฮะฮะฮะปากเล็กส่งเสียงหัวเราะร่วนออกมาอีกครั้ง..จนรู้สึกถึงการจ้องมองของคนข้างๆ จุนซูจึงเอามือเล็กขึ้นมาปิดปากเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะของตัวเอง.. นางฟ้าตัวน้อยหรือนางมารร้ายตัวฉกาจกันแน่ฟะเนี่ยยยยย!!! ขอโทษน้าๆ..ไม่แกล้งแล้วๆ..สัญญา!!พูดพลางส่งนิ้วก้อยเล็กๆข้างซ้ายไปเกี่ยวกับนิ้วก้อยของร่างสูงเพื่อตอกย้ำคำสัญญา จะตั้งใจฟังผมขอเป็นแฟนได้รึยังครับ??ปากหนาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง..จุนซูพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ เอาล่ะอ่ะแฮ่ม!!ร่างสูงกระแอมไอเล็กน้อยก่อนเข้าเรื่องซีเรียส . . . . . . . . . . . . . . เป็นแฟนกันนะ!!! . . . . . . . . o_Oแป่ว!!!!!~ยูชอนอ่า!!!!~.เรานึกว่ามันจะหวานๆซึ้งๆมากกว่านี้ซะอีก..ไม่โรแมนติกเลยอ่ะ!!!!!ใบหน้าหวานพองลมอย่างน่ารักที่คำพูดของร่างสูงไม่ได้ดั่งใจ 5555+ผมล้อเล่นน่า!!!!...เอาจริงๆแล้วนะเมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มมีอาการงอนเล็กๆยูชอนจึงรีบพูดแก้สถานการณ์ใหม่ให้ดีขึ้น . . . . . . . . . ผมรักจุนซูรักตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็น..รักมาก..มากซะจนรักใครไม่ได้อีกแล้ว..นางฟ้าครับ!!!..เป็นแฟนกับผมนะครับ!!!~ใบหน้าคมขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะความเขิน เนื่องจากมีไม่บ่อยนักที่เค้าจะพูดอะไรเน่าๆแบบนี้ได้ ฮิ้ววววววววววตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเน่าอะไรขนนาดนี้มาก่อนเลยนะคร๊าบบบบบ!! ยูชอนอ่า!!!!!!!เราเขินน้า!!!!!~นางฟ้งนางฟ้าอะไรเล่าเราก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่รักยูชอนมากๆแล้วก็เป็นคนธรรมดาที่ตกลงเป็นแฟนกับยูชอนด้วย..ก็เท่านั้นเองน้า!!!~หลังจากได้ฟังคำสารภาพรักและคำขอคบจากปากของร่างสูง จุนซูก็อายม้วนจนหน้าแดงเถือกแถมยังเอาหัวกลมๆซบเข้ากับอกแกร่งเพราะความเขินจัดอีกทั้งยังบอกรักและยอมตกลงเป็นแฟนกับร่างสูงง่ายๆอีกซะด้วย!!!! ถึงจุนซูจะเป็นคนธรรมดาแต่ยังไงซะจุนซูก็เป็น.นางฟ้าของผมอยู่ดีแหละน่า!!!5555+ยูชอนโอบเอวคนตัวเล็กเอาไว้แนบแน่น..ปากหนายังคงพร่ำพูดความหวานไม่รู้จักเบื่อ เพราะยิ่งพูดคำหวานมากเท่าไหร่ นางฟ้าตัวเล็กของเค้าก็น่ารักมากขึ้นเท่านั้น อายทีไรกรูได้กำไรทันทีคับพี่น้อง..จุนซูของผมมีแอบซบทุกครั้งไป 55555+ และดูเหมือนว่าหลังจากนี้ต่อไป ปาร์ค ยูชอน คงจะไม่สามารถซ่อนความเขินอายไม่กล้าแสดงออกเมื่ออยู่ต่อหน้านางฟ้าตัวเล็กได้อีกแล้วเนื่องจากความด้านมันกำลังซึมเข้าเส้นเลือดของเค้าและมันจะทำให้เค้ากลายเป็นไก่..เอ๊ย!!คนสายพันธุ์ใหม่ที่กล้าแสดงออกยิ่งกว่าเดิม!!!! . . . . . . . . . 2 วันต่อมา หลังจากที่ชายปาร์คสุดหล่อได้หัวใจนางฟ้าน้อยนาม คิม จุนซู มาครอบครองได้สมใจแล้ว ก็เหลือเวลาอีกเพียง 2 วัน เท่านั้นที่หนังเรื่องโลมาแบ๊วส์เพื่อนรักกำลังจะเข้าฉาย วันนี้ยูชอนจึงนำตั๋วที่ได้จากการปฏิบัติภารกิจขัดขวางคนเข้าใกล้นางฟ้า(สั้นๆ..ขโมยมานั่นแหละ!!)มาอวดคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ที่สวนข้างตึกเรียนม.ปลาย ไปสิๆ..อยากดูอยู่พอดีเลย..ชวนแจกับยุนโฮไปด้วยเนอะ!!เมื่อรู้ว่าตั๋วหนังในมือของร่างสูงเป็นเรื่องใด จุนซูรีบตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก แถมยังเสนอความคิดชวนแจจุงเพื่อนรักหน้าสวยที่ตอนนี้เป็นแฟนกับเพื่อนรักหน้าหมีของคนรักของตัวเองไปดูด้วยเรียบร้อยแล้ว แต่แล้วจุนซูก็ทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้.. . . . . . . . จะว่าไปแล้ว..รุ่นพี่ดองวุคก็เคยชวนเค้าไปดูเหมือนกันนะเรื่องนี้..แต่พอมาอีกวันกลับบอกว่าตั๋วหาย..โม้เค้ารึป่าวก็ไม่รุ!!!ร่างบางพูดพลางทำหน้ามุ่ย..ยูชอนเห็นแล้วแอบเคืองเล็กน้อย แล้วที่รักอยากไปกับมันรึไง??ถามออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งๆเพราะเห็นคนตรงหน้าเหมือนจะผิดหวังที่ตั๋วหายไปซะเหลือเกิน วันนั้นที่ได้ยินไหนว่าหมั่นไส้เราเลยตกลงไปไงฟะ!!! Flash Black ไง..ฮยอง ตกลงได้ไปดูป่าวเรื่องโลมาแบ๊วส์โลมาบ๊องส์อะไรนั่นอ่ะ ไม่อ่ะพี่ดองวุคขี้โม้มากเลย บอกพี่ว่ามีตั๋ว แต่พอมาวันนี้มาขอโทษใหญ่เลย บอกว่าไม่มีแล้ว อะไรของเค้าก็ไม่รุ แต่พี่ก็ไม่ได้อยากจะไปกับเค้าหรอก แค่ตอบตกลงไปอย่างงั้นแหละ..เพราะหมั่นไส้ใครบางคน พี่ยูชอนล่ะซิ..ใช่มะ?? ก็ตานั่น..อยากทำเป็นไม่สนใจพี่ตอนที่พี่ดองวุคมาชวนพี่เองนี่นา..ฮึ Flash Come ป่าวซะหน่อย..ไม่อยากไปเลย..แต่ใครบางคนทำเป็นไม่สนใจเค้าตอนที่เห็นพี่ดองวุคมาชวน..เค้าก็เลยตกลงไปงั้นแหละจุนซูพูดด้วยน้ำเสียงงอนๆพลางหันหน้าไปทางอื่น..ส่วนยูชอนรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ก็บอกมาสิว่าหมั่นไส้ผมเลยตกลงไปอ่ะพูดเย้าแหย่คนตัวเล็กที่หันหน้าไปอีกทาง ได้ยินที่เค้าพูดกับมินๆแล้วยังจะมาถามอีกทำไมล่ะ!!!ร่างบางพูดเสียงดัง พลางหันใบหน้าหวานกลับมาประชันกับร่างสูง แล้วที่รักไม่อยากรู้หรอ..ว่าตั๋วของไอดองมันหายไปได้ยังไงอ่ะเมื่อเห็นว่าคนข้างๆเริ่มจะงอนจริงๆซะแล้ว ยูชอนจึงเบี่ยงเบนความสนใจมาที่เรื่องใหม่แทน เอ๋หมายความว่ายังไงน่ะยูชอน??จุนซูเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย แต่ยูชอนกลับยิ้มยียวนกวนประสาทใส่เค้า ก็หมายความว่า..ผมรู้ไง..ว่าตั๋วของไอดองมันอยู่ที่ไหนพูดพลางเอามือกอดอก แสดงท่าทางภาคภูมิใจเต็มที่..สายตาก็จับจ้องไปยังตั๋ว 2 ใบที่วางแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะ อย่าบอกนะว่าเมื่อร่างบางมองตามสายตาของคนรัก ก็พบเข้ากับตั๋วเจ้าปัญหา 2 ใบนั่นเอง . . . . . . อ๋ายูชอนนิสัยเสียอ่ะ..ขโมยของคนอื่น..นิสัยไม่ดีๆๆๆ!!!!!!ปากบางพร่ำต่อว่าคนรักที่ขโมยของๆคนอื่นมา แถมส่งกำปั้นเล็กทุบรัวไปที่แขนแกร่งของร่างสูงด้วยความโมโห แต่ผมทำเพราะไม่อยากให้จุนซูไปไหนมาไหนกับใครนี่นาผมหวงนะหวงมากด้วย!!!!!!!ยูชอนรวบมือคนรักที่ทุบเค้ามากอบกุมไว้แนบอกแกร่ง..พลางพูดความจริงที่อยู่ในใจหวังจะให้จุนซูใจเย็นลง ไม่ได้พูดเพราะหวังให้ใจเย็นลงอย่างเดียวนะคับ.ทุกคำมันกลั่นออกมาจากใจจริงๆน้า!!! บ้า!!..หัวใจเค้ามีแต่ยูชอนคนเดียว..คนอื่นเค้าไม่สนใจหรอกน่า!!!>////<ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อกับคำพูดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักแถมทุกครั้งที่โดนร่างสูงสัมผัส..จุนซูมักจะเขินอายและลืมความโกรธทุกครั้งไป..และครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน แต่ตั๋วมี 2 ใบเองนะที่รักจ๋า..ถ้าจะให้แจจุงกับไอยุนไปด้วยคงต้องรีบโทไปจองแล้วล่ะ!!!เมื่อเห็นคนตัวเล็กหายงอนแล้ว..ยูชอนจึงกลับมาพูดเรื่องตั๋วหนังต่อ ไม่ต้องแล้วล่ะ..ไว้เรื่องอื่นค่อยชวนใหม่ละกัน..ครั้งนี้เราไปกันสองคนดีกว่า.เนอะ!!!ใบหน้าหวานส่งรอยยิ้มกระชากเลือดให้ร่างสูงอย่างน่ารักซะจนยูชอนอดที่จะเอาปากห้อยๆไปสัมผัสแก้มเนียนของนางฟ้าตัวน้อยไว้ไม่ได้อีกแล้ว ฟอดดดด!!ร่างสูงไม่รอช้า จัดแจงเอาปากห้อยพร้อมจมูกบานๆประกบไปที่แก้มนิ่มของคนรักเพื่อสูดดมความหอมให้เต็มปอดทันทีทันใด โชคดีของการเป็นแฟนคือการไม่ต้องอดใจไว้ยังไงล่ะคับพี่น้องงงงง!!! ยูชอนบ้า!!!~จุนซูไม่ได้ขัดขืนอะไรกับการกระทำของร่างสูง..ใบหน้าหวานรีบก้มหน้าลง..ยูชอนมองท่าทางของคนรักอย่างงงๆจนได้ยินคนตัวเล็กพูดอะไรบางอย่างออกมาเบาๆ.. . . . . . . . . . . . . . . อีกข้างก็ได้นะ>/////< โฮกกกกกกกกกกกก*กรูนึกว่าจะโกรธ..ที่แท้อยากได้อีกกรูจัดไปคับพี่น้องงงง!!!!~ ยูชอนไม่รอช้า รีบทำตามคำแนะนำของนางฟ้าตัวน้อยแสนน่ารักทันที แล้ววันนั้น..ความหอมบนแก้มนิ่มของใบหน้าหวานก็ถูกจมูกบานๆสูดดมกลิ่นไปหลายต่อหลายครั้งอย่างไม่รู้จักพอ.. . . . . . และแล้วความรักที่แอบรักข้างเดียวของทั้งสองคู่ก็จบลงอย่างแฮปปี้เพราะต่างฝ่ายต่างรักกันแต่ไม่กล้าแสดงออก(ยกเว้นยุนๆนะ)ฉะนั้น..หากรักแล้วก็จงกล้าที่จะบอกแล้วคุณจะได้สมหวังในรักแบบคนน่ารักทั้ง 4 ยังไงล่ะคะ!!!! THE END.